ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ-ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ  ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

                                       ΑΝΤΙ  ΠΡΟΛΟΓΟΥ

 

           

 

Σκοπός του Βιβλίου

 

            Το πόνημα τούτο έγινε για δύο κυρίως λόγους :

α/ σαν ελαχίστη συμβολή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004

β/ για την κατάρριψη των ανακριβειών και ψευδολογιών σχετικά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αν πέτυχε του σκοπού του εσείς θα το κρίνετε.

 

            Ολυμπιακοί Αγώνες: Ένας Πανάρχαιος Θεσμός

 

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο χώρο της Ολυμπίας στην Ηλεία της Πελοποννήσου πραγματοποιήθηκαν πολλές χιλιάδες χρόνια πριν. Λαθεμένα ορίζουν οι νεώτεροι ιστορικοί το 776 π. Χ σαν έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων.

Eπικρατεί  δηλαδή η εντύπωση    ότι  κάποιοι  ξαφνικά το 776 π. Χ έστησαν το σκηνικό των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ολυμπία, όπως λ. χ στήνει κάποιος   πλανόδιος θίασος μιά θεατρική παράσταση. Και δυστυχώς χωρίς καν να σκεφτούμε ότι επί χρόνια τώρα μας εξαπατούν τούτο έγινε πιστευτό. Ωσπου όταν μεγαλώσαμε και μελετήσαμε την Ελληνική  Αρχαιολογία, αποκαλύψαμε  το μέγα ψεύδος. Η τραγικότητα  της εποχής μας έγκειται εις το ότι η απάτη αυτή δεν περιορίζεται μόνον στην  ημερομηνία ενάρξεως  των Ολυμπιακών Αγώνων ,αλλά το ίδιο ψεύδος επεκτείνεται και στις Επιστήμες και στις Τέχνες και  στο Λόγο και σε όλες τις εκφάνσεις της  ζωής μας .

 

Βάση των Ολυμπιακών Αγώνων η Ολυμπιακή θρησκεία

 

Ο Πολιτισμός  η καλλιέργεια  και η εξημέρωση των ανθρώπων  έχει αρχήν και βάσιν την θρησκείαν. Η δε θρησκεία    κρατεί σταθεράν την πολιτικήν, και άνευ θρησκείας  ουδέν εγένετο κοινωνία, και ούτε γίνεται, διότι μόνον αυτή συνδυάζει την κοινήν θέληση των ανθρώπων και δι’ αυτής καλλιεργούνται τα έθνη. Και το θέμα δεν είναι τι ελάτρευον οι διάφοροι λαοί, διότι όλοι λατρεύουν τον  Δημιουργό κατά διαφορετικόν τρόπον, αλλά πως τον ελάτρευον. Και εν προκειμένω, η Ελληνική Ολυμπιακή θρησκεία είναι αυτή που προσέφερε τον πρώτον  Παγκόσμιο Πολιτισμό    και  υπήρξε   το βάθρο που στηρίχθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες.  Αντίθετα, οι Ασιατικοί πολιτισμοί και θρησκείες ήσαν φιλοτύραννες, δεσποτικές, μωρές, αλαζωνικές, καταπιεστικές και εκρατούσαν τους ανθρώπους σκλάβους  δια της θρησκείας. Ενέσπειραν στην Ασίαν την αμάθειαν , την αγριότητα  , την ωμότητα, την μισανθρωπίαν , τα αιμοβόρα και ακοινώνητα ήθη, την  δουλεία και την κοινή δυστυχίαν των υποκειμένων. Ετσι ούτε νόμους έφτιαξαν, ούτε την μάθηση προώθησαν , ούτε τον πολιτισμόν  και τον αθλητισμό. Διότι ο αθλητισμός είναι κι’ αυτός «ο πολιτισμός του σώματος και της ψυχής».

 Όπως λέγει ο Ιάσων στον Ξενοφώντα « οίδα γαρ τους Πέρσας δουλείαν μάλλον , ή ανδρείαν μεμελετηκότας»  Οι  Αιγύπτιοι κατέστησαν θεοκρατίαν και εβασίλευον οι Ιερείς επ’ ονόματι των θεών. Oι Εβραίοι με τις τρεις εβραιογενείς θρησκείες(Ιουδαισμός, Χριστιανισμός και Ισλαμισμός)  βύθισαν τον κόσμο επι 1700 χρόνια στην διαίρεση, τους πολέμους , στην ηθική  σήψη και παρακμή, ενώ και οι νεώτερες πολιτικές θρησκείες και δόγματα βύθισαν τον κόσμο στην δυστυχία και στην απόγνωση  και ακόμη δεν μπορεί να την  ξεπεράσει.

Αντίθετα ο Δίας , μονάρχης της Ελλάδος γενόμενος, διέταξεν ισότιμον και δημοκρατικήν  Πολιτείαν, εξολόθρευσε τους ληστές της Θεσσαλίας και επεπνόησε τα άπειρα καλά για την εξημέρωση των ανθρώπων, μεταξύ δε των καλυτέρων συγκαταλέγονται και οι Ολυμπιακοί Αγώνες και το Ολυμπιακόν Ιδεώδες. Ητο δε τόση η ευνομία ώστε οι Ηλείοι ψήφισαν να μην διαβαίνουν οι γυναίκες τον Αλφειόν , όταν εορτάζονται οι γυμνικοί Ολυμπιακοί Αγώνες και αυτοπροαιρέτως η κοινωνία εκράτησε απαραβίαστο το έθιμο τούτο επι χιλιάδες χρόνια . Τούτο δεν ήτο προιόν βίας, δεσποτισμού και τυραννίας, αλλά αυτοπροαιρέτου κοινής θελήσεως των πολιτών.

Η πρώτη σύγχρονη   γενεσιουργός  αιτία ξεκινά απο την Βίβλο και την δήθεν ημερομηνία γενέσεως του κόσμου από τον Εβραίο Γιαχβέ, πριν 4.000 περίπου χρόνια. Αντίθετα, η ιστορία της Ελλάδος αρχίζει πριν 80.000 χρόνια και αυτή είναι συνυφασμένη με τους  αγώνες. Με τον τρόπο αυτό η διεθνής εξουσία κατορθώνει να κυβερνά τον κόσμο εδώ και 17 αιώνες, από τότε δηλαδή που με βίαια μέσα έσβυσαν το Ελληνικό Πνεύμα και κατήργησαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες . Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.  Η απόκρυψη  όμως του παρελθόντος οδηγεί τον κόσμο σε επισφαλή και επικίνδυνη πορεία , γιατί το παρελθόν αποτελεί τον καθρέπτη του παρόντος και το παρόν σηματοδοτεί την πορεία του μέλλοντος.

 

 

             

            Η Αρχή των Αγώνων στην Ηρωική Εποχή

 

           

            Αγνοείται   ακριβώς τις ήτον ο πρώτος ευρετής των αγώνων, πλην εις την Ελλάδα φαίνεται η αρχή αυτών  κατά τον Ηρωικό αιώνα. Ο Υγίνος αριθμεί δεκαπέντε τοιούτους μέχρι του Αινείου, αλλ’

Οι τέσσαρες πρώτοι δεν σώζονται και έτσι αρχίζουμε από τον πέμπτον. 

Πέμπτον,  λέγει  τον Δαναό, όστις   κατέστησεν αγώνα εις τους γάμους των θυγατέρων αυτού.

Εκτον, δε λέγει τον Λυγκέα γαμβρόν του Δαναού, όστις κατέστησεν άλλον εις το Αργος της Αργείας Ηρας. 

Εβδομον, τον Περσέα, όστις εώρτασεν αγώνα επιτάφιον του Πολυδέκτους

 

Ογδοον, δε λέγει τον Ηρακλέα, όστις κατέστησεν τον Ολυμπιακόν αγώνα , εις τιμήν του Πέλοπος.

Ενατον δε λέγει τον Νεμεακόν, ον κατέστησαν οι επτά ηγεμόνες, επιτάφιον του Αρχεμόρου.

Δέκατον, δε τον Ισμιακόν, ον κατέσησεν ο Ερατοκλής , ή ο Θησεύς.

Ενδέκατον, δε των Αργοναυτών επιτάφιον του Κυζίκου.

Δωδέκατον, δε του Ακάστου επιτάφιον του Πελίου.

Δέκατον τρίτον, εώρτασεν ο Πρίαμος εις τιμήν του Πάριδος επιτάφιον. 

Δέκατον τέταρτον, δε τον Αχιλλέα , όστις εώρτασεν εν τω Τρωικώ πολέμω επιτάφιον αγώνα του Πατρόκλου.

Δέκατον πέμπτον, και τελευταίον λέγει τον Αινείαν, ότι εώρτασεν αγώνα του πατρός αυτού Αγχίσου. Δεν αναφέρει όμως τον Πυθιακό τον αρχαίοτατον όντα και εκείνον, και άλλους τινάς, και ίσως ανέφερεν τούτους εις την αρχήν του κεφαλαίου τούτου , όπερ απώλετο.(Διόδωρ. Μυθ. 273)

 

 

Ο Ηρακλής Ιδρυτής των  Αγώνων

Κατά την Μυθολογία ο Ηρακλής και τα   αδέλφια του ήλθαν   απο την Κρήτη στην Αρχαία Ολυμπία. Καθώς έπαιζαν κάποια μέρα στην  αλάνα, ο Ηρακλής, που ήτο  ο μεγαλύτερος αδελφός , πρότεινε στα αδέλφια του (τους Ιδαίους Δακτύλους) να αγωνισθούν στο τρέξιμο για το ποιός θα  βγεί πρώτος. Και τον κότινο της νίκης κέρδισε ο Ηρακλής. Ετσι απλά άρχισαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες σε αμνημονεύτους χρόνους  προ 45.000 ετών περίπου Πρό της Εποχής μας (Π. Ε) Στους Ολυμπιακούς Αγώνες αγωνίσθηκαν και  ανεδείχθησαν    Ολυμπιονίκες ο Ζευς , ο Απόλλων  και άλλοι θεοί και ημίθεοι του Ελληνικού πανθέου .

 Μετά την Μινωική και Μυκηναική εποχή η  Ελλάδα γύρω στο 800 π. Χ  μπήκε στην Αδηλη Εποχή, ένα είδος μεσαίωνα και παρακμής. Κατά την εποχή εκείνη είχαν σταματήσει οι Ολυμπιακοί Αγώνες.  Δοκίμασαν τα πάντα για να βγει ο τόπος από αυτή την παρακμή: Νόμοι, Σχολεία, Δικαστές , Φύλακες, Ναοί κ. α, αλλά τίποτα δεν έγινε. Επιστρατεύθηκαν άνθρωποι της Γνώσης και της Τέχνης, αλλά εις μάτην και πάλι.

Η Αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων

 Απογοητευμένοι τότε ρωτούσαν  το Μαντείο των Δελφών πως θα σταματήσει η παρακμή: Όμως αυτό έδινε στερεότυπα τον ίδιο πάντα χρησμό, που όμως δεν άλλαζε την κατάσταση. Τότε οι τρεις βασιλείς, Ιφιτος της Ηλιδος , Κλεοσθένης της Πίσσης και Λυκούργος της Σπάρτης συνελθόντες ζήτησαν και πάλι το χρησμό της Πυθίας. Και αυτή τους έστειλε τον αλλόκοτο χρησμό:

 «ΑΡΧΙΣΤΕ ΠΑΛΙ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ  ΑΓΩΝΕΣ»

Μα το πρόβλημα για αυτούς ήτο πως θα σταματήσουν τους πολέμους, τις αρρώστειες, την πανουργία, το μίσος , την μήνιν, την αυτοδικία, το άδικο και την παρακμή .  Οι αγώνες θα ξανάφερναν την Αρετή ; Και σαν να μην πίστεψαν την Πυθία επανήλθαν στον θεό Απόλλωνα και πήραν τα ίδια στερεότυπα λόγια:

«Κάντε αθλητικούς αγώνες τώρα αμέσως»

 Ετσι ξανάρχισαν πάνω σε νέα βάση τους Ολυμπιακούς αγώνες το 776 π. Χ. Από την ημερομηνία αυτή αρχίζει η μέτρηση των Ολυμπιακών αγώνων, αφού από την χρονολογία αυτή αρχίζει και ο κατάλογος των ολυμπιονικών . Η μαρμάρινη πλάκα που βρέθηκε στην Ολυμπία με γράμματα της κλασσικής εποχής αναφέρει πως ο Κόρυβος νίκησε στον αγώνα του απλού σταδίου και πήρε στεφάνι. Από τότε οι αρχαίοι Ελληνες μετρούσαν τα χρόνια με βάση αυτή την Ολυμπιάδα, η οποία ονομάσθηκε και ‘Κορυβιάς’ προς  τιμήν του Κορύβου

Οι Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες

Η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα έγινε πάνω σε σαθρές βάσεις. Οι νεώτεροι Ολυμπιακοί  αγώνες έχουν   εκφυλισθεί και κατά την ομολογία όλων βρίσκονται σε μεγίστη  παρακμή . Ο κλάδος ελαίας αντικατεστάθη με τον κλάδον χρυσού. Ο πρωταθλητισμός  πάει να καταστρέψει τον αθλητισμό με την  επιστράτευση  της βιοχημείας στην προετοιμασία των αθλητών. Οι αθλητές σήμερα  καταπίνουν τεράστιες ποσότητες χαπιών  και χημικών παρασκευασμάτων , που επιφέρουν την αύξηση της σωματικής τους επίδοσης και μυικής δύναμης. , με δυσάρεστες επιπτώσεις  στους ίδιους και στην αθλητική ιδέα. Από το 1960 μέχρι το 1976 καταχωρίσθηκαν 30 θανατηφόρα κρούσματα αθλητών( Χρίστος Μότσιας «Σιτιους, Αλτιους , Φορτιους» Αθήνα, 1984) Όμως δεν είναι μόνον οι αγώνες που είναι σε παρακμή, αλλά και ο κόσμος ολόκληρος ,   παραπαίει μέσα στην ηθική σήψη, την υλιστική ευδαιμονία και τη βία. Θέλησα λοιπόν να αποσπάσω ένα νέο χρησμό από την Πυθία για το πώς θα βγάλουμε  τους σύγχρονους αγώνες από το τέλμα του ντόπινγκ, του χρηματισμού και της επμπορευματοποιήσεως . Επειδή  αποφεύγει εδώ και 17 αιώνες να δέχεται τα στίφη των  βέβηλων ανθρώπων  στους Δελφούς, την συνήντησα νοερά μέσα στους βυθούς  της σκέψεως και μου εκμυστηριεύθηκε τον εξής χρησμό για να σωθούν οι αγώνες και για να βγει ο κόσμος ολόκληρος από το τέλμα και την παρακμή :

«ΑΝΑΒΙΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΝΕΟ ΤΡΟΠΟ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ»

 Με το χρησμό της αυτό η Πυθία  με έβαλε σε βαθιές σκέψεις.

 Tί θέλει άραγε  να πει με τα λόγια αυτά;

Ετσι άρχισα να ερευνώ το θέμα Ολυμπιακοί Αγώνες από την Προιστορία ως σήμερα.

Τρεις λοιπόν είναι οι κύριοι  λόγοι που με έκαναν  να γράψω   το βιβλίο:

 “ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΣΗΜΕΡΟΝ”:

Πρώτον, για να αποκαλυφθεί το μέγα ψεύδος της διεθνούς εξουσίας, σε βάρος της ιστορικής Αλήθειας  για την ημερομηνία ενάρξεως των Ολυμπιακών Αγώνων. Αυτή δεν είναι το 776 π. Χ  ,  αλλά ανάγεται στην αρχέγονη προιστορία των Ελλήνων προ 45.000 ετών Π. Ε

Δεύτερον, για να συμβάλλουμε με ιδέες και προτάσεις  στην αρτιότερη και λαμπρότερη διοργάνωση  και εκτέλεση   των Ολυμπιακών Αγώνων στην χώρα μας το 2004. Και δεν εννοώ μόνον την υλικοτεχνική υποδομή , που φυσικά είναι απαραίτητη για ένα τόσο κολοσσιαίο εγχείρημα, αλλά περισσότερο τα νέα μηνύματα και τις αξίες που πρέπει να εκπηγάσουν μέσα από τους Αγώνες αυτούς. Για να δώσουμε τα  διαχρονικά   μηνύματα του Ελληνικού Πνεύματος,  που   θα βγάλουν τον κόσμο από την σημερινή  παρακμή και θα τον βάλουν   στην «Κοινωνία της Γνώσεως». 

 

Τρίτον, για να αντιστραφεί το κλίμα της σήψεως,  διαφθοράς και των αδιεξόδων  της εποχής μας,  και να ξαναβρεί η χώρα μας και ο κόσμος ολόκληρος τον σωστό δρόμο που χάραξαν οι αρχαίοι πρόγονοι μας.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας 2004 πρέπει να γίνουν σταθμός για την στροφή του κόσμου προς την Ελληνική Κοσμοθέαση, την Ελληνική Εκεχειρία, την Ειρήνη, την Δημοκρατία  και  την επιστροφή στην   «Εποχή του Πολιτισμού» 

                                ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

            Για τους αρχαίους Ελληνες η ιστορία των  Ολυμπιακών αγώνων ανάγεται σε χρόνους μυθικούς και στην απώτατη αρχή τους συνάπτεται από τους ίδιους τους θεούς από τους οποίους κατάγονται και οι πιο πολλοί ήρωες, φθάνοντας ως τον Κρόνο και τον Δία, τον πρόγονο των Ολυμπίων θεών. Ωστόσο αν η μυθική σύνδεση των Ολυμπιακών αγώνων φαντάζει τόσο απόμακρη , η σχέση των αγώνων με τον μυθικό Πέλοπα-ιδρυτή των αγώνων- που λατρευόταν στην Αλτι της Ολυμπίας σαν κεντρικό πρόσωπο και πριν ακόμη και από τον Δία, είναι  αδιαμφισβήτητη. Γιατί αυτός πρώτος νίκησε στην αρματοδρομία τον Οινόμαο και από τον τάφο του, το ιερό Πελόπιο, άρχιζε στην πρώτη φάση του το Στάδιο .

            Επομένως οι αγώνες έχουν ιερό χαρακτήρα και σχετίζονται με την λατρεία των Ολύμπιων θεών, γι’ αυτό και ετελούντο πάντοτε μέσα σε ιερούς χώρους: Ολύμπια , Πύθια , Νέμεια , Ισθμια κ.ο.κ  Εξ άλλου παράλληλα ή και ξεχωριστά από τους αθλητικούς αγώνες οι Ελληνες τελούσαν και μουσικούς και  καλλιτεχνικούς αγώνες , όπως λ. χ στους Δελφούς προς τιμήν του Απόλλωνα.  Σε όλους ανεξαιρέτως τους αγώνες το βουλευτήριο, θέατρο και το στάδιο ήσαν χώροι τόσο απαραίτητοι όσο ο βωμός και ο ναός του θεού.

            Οι Ολυμπιακοί αγώνες είχαν για τον  Ελληνικό κόσμο ένα νόημα παιδείας, διότι σήμαιναν την καλλιέργεια του ακέραιου ανθρώπου, αυτού που δεν χωρίζεται σε σώμα , ψυχή και πνεύμα, γιατί το πνεύμα δεν  έχει νόημα  χωρίς  το σώμα και την ψυχή. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σημασία που έδινε στην διάπλαση   πνεύματος , σώματος και   ψυχής ο Σωκράτης, ο οποίος επισκέπτετο τακτικά και εμπνέετο από τους γυμναζομένους νέους στα στάδια και στις παλαίστρες των Αθηνών. Ο μέγας δάσκαλος των ψυχών Σωκράτης θαυμάζει την αλκή και την ομορφιά των νέων και προχωρεί στην άσκηση και της ψυχής τους για την ολοκλήρωση του ιδανικού ανθρώπου.

            Όμως το πρώτιστο κίνητρο των Ελλήνων προς τον αθλητισμό ήτο το αγωνιστικό τους πνεύμα. Ο ένας ήθελε να ξεπεράσει  τον άλλον και ο στίβος επροσφέρετο γι’ αυτό. Μπορεί βέβαια να υπήρχε το ίδιο κίνητρο και σε άλλους λαούς, αλλά ποτέ δεν σκέφθηκαν να  προχωρήσουν στην ιδέα του αθλητισμού. Αυτός είναι εφεύρεση και προνόμιο των Ελλήνων. Η αθλητική ιδέα δεν   ήλθε τυχαία στον Ελληνα. Προβάλλει μέσα από την πολυτάραχη ζωή του   και από τους αέναους αγώνες του για την επιβίωση, όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και στα πανάρχαια ταξίδια του σε άξενες στεριές και θάλασσες , σε άξενα και μακρυνά μέρη, σε κάθε γωνιά του κόσμου, όπου ταξίδευαν για το ειδέναι και για να εκπολιτίσουν τον βάρβαρο γύρω τους κόσμο. [Ως φιλοσοφική βάση των αγώνων πρέπει να θεωρηθούν οι τρεις Τιτανομαχίες μεταξύ των πρώτων Θεών των Ελλήνων με τα γήινα φυσικά  πνεύματα-φαινόμενα, όπως έχουν αποτυπωθεί στα αριστουργήματα των λεγομένων Μαρμάρων της Ακροπόλεως. Λέγουν ότι ο Τιτάν ο πρωτότοκος έπρεπε να μείνει διάδοχος μετά την καταστροφή του Ουρανού. Αλλά επειδή η Γη αγαπούσε περισσότερο τον Κρόνον, έπεισε τον Τιτάνα  να αφήσει την βασιλείαν εις τον Κρόνον, με την συμφωνία να μην αναθρέψει ο Κρόνος άρρενα τέκνα, ώστε να επιστρέψει πάλιν η βασιλεία στους απογόνους του Τιτάνος.

Η πρώτη Τιτανομαχία

  Όταν  έμαθε  ο Τιτάν  ότι η Ρέα ανέτρεφε τέκνα μυστικώς, παρά την συμφωνίαν,  εκήρυξε πόλεμο κατά του Κρόνου με τους άλλους Τιτάνες, και νικήσας αυτόν  τον εφυλάκισε και έλαβε αυτός την βασιλεία. 

Δεύτερη Τιτανομαχία

  Όταν μεγάλωσε ο Ζευς στην Κρήτη και πληροφορήθηκε την κράτηση του πατέρα του Κρόνου από τους Τιτάνες, συγκεντρώνει στράτευμα  και επιτίθεται κατά των Τιτάνων , τους οποίους νικά και απελευθερώνει τον πατέρα του και τον αποκαθιστά και πάλι στη βασιλεία.

Η τρίτη και τελευταία Τιτανομαχία

 Υστερα ο Κρόνος υποπτευόμενος το υιό αυτού Δία θέλησε να τον φονεύσει με δόλο, συμμαχίσας με τους Τιτάνες. Αλλά εκείνος πληροφορηθείς την επιβουλήν συγκρότησε στράτευμα από Γίγαντες και με την συμμαχία όλων των Θεών επιτίθεται κατά του πατρός του Κρόνου. Ο πόλεμος εκείνος κράτησε δέκα χρόνια και ήτο αμφίρροπος. Ομως οι Κύκλωπες συμμαχίσαντες με τον Δία ενίκησαν τους Τιτάνες και τους εφυλάκισαν στον Τάρταρον, θέσαντες ως φύλακες αυτών   τους Εκατόχειρες.]

            Ο Αθλητισμός των Ελλήνων δεν είναι ξεκομμένος από τις πολιτιστικές του αξίες, η κυριότερη εκ των οποίων είναι η σημασία του ανθρώπου σε μια δημοκρατική κοινωνία. Γιατί ο Ελληνας μέσα από το δημοκρατικό του πολίτευμα απελευθερώθηκε σε πανάρχαιες εποχές από την δεσποτεία  και την θεοκρατία , που ακόμη και σήμερον κρατάνε δισεκατομμύρια ανθρώπους σκλάβους κάτω από  δεσποτικά και εξουσιαστικά καθεστώτα  και τις σκοτεινές θεοκρατικές προκαταλήψεις  των  κοσμοπολιτικών θρησκειών.

Στην Ελλάδα δημιουργήθηκε ο ελεύθερος πολίτης , ο οποίος ήτο υπεύθυνος για την πόλη του μέσα στο δημοκρατικό άστυ. Ενας τέτοιος ενεργός και υπεύθυνος πολίτης   πρέπει πρώτιστα να πιστέψει στον εαυτόν του και στην υπέρτατη αξία της ζωής και της ελευθερίας. Η  Πόλη-Αστυ  για να μείνει ελεύθερη είχε ανάγκη από προστασία έναντι των εχθρών, και επειδή οι γείτονες του ήσαν συχνά πολυπληθέστεροι είχε ανάγκη να γίνει ποιοτικά ανώτερος τους για  να τους αντιμετωπίσει. Ο αθλητισμός λοιπόν ήτο το μέσον για να χαλιβδώσει το σώμα και την ψυχή των νέων .

            Εξ άλλου οι άνθρωποι στην αρχαία Ελλάδα έπρεπε να φθάνουν  στο τέλειο, ώστε να μοιάζουν προς τους  ανθρωπόμορφους και πανέμορφους θεούς και  ημιθέους των  . Επομένως η σωματική τελειότητα αποτελεί για τον Ελληνα ομοίωση προς τον θεό. Η σωματική αλκή , αλλά και η αρετή που συμπυκνούτο στο «καλός  κ’ αγαθός»(ενάρετος) ήσαν η έκφραση και το ιδανικό αυτής της θεικής ομοίωσης των Ελλήνων .

            Οι Ολυμπιακοί αγώνες –παρότι ήσαν οι κορυφαίοι σ’ όλο τον Ελληνικό κόσμο-δεν ήσαν   και η μοναδική αθλητική εκδήλωση του αρχαίου Ελληνικού κόσμου. Ο αθλητισμός ήτο ένα πάνδημος θεσμός και ετελείτο σε κάθε πόλη, χωριό ή και κατά τον πόλεμο ακόμη. Ξεχνώντας τις βιοτικές τους ανάγκες , αδυναμίες ακόμη και τις θανάσιμες έχθρες και τους εμφύλιους πολέμους μεταξύ τους, οι Ελληνες έκαναν την Ολυμπιακή Εκεχειρία σε Πανελλήνια κλίμακα , για να δώσουν σε όλους τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στους αγώνες.

Θεία ευδαιμονία , ειρήνη και ανθρωπιά βασίλευε στον ειδυλιακό χώρο της Ολυμπίας και οι άνθρωποι από  κάθε γωνιά του Ελληνικού κόσμου ήσαν έτοιμοι να μεθέξουν στην θεία μυσταγωγία της μεγάλης Ολυμπιακής  γιορτής. Ολοι ελεύθεροι  και ίσοι θα έδειχναν την αξία τους , αλλά και  την αξία της πόλεως τους στο στίβο τον αγωνιστικό . Απελευθερωμένοι από τα ταμπού της αμαρτίας του γυμνού σώματος –που μας κληρονόμησαν οι εβραιογενείς θρησκείες-οι αθλητές εισήρχοντο γυμνοί στο στίβο για να διεκδικήσουν την νίκη , για ένα στεφάνι ελιάς.

Αυτό το πνεύμα της πίστης στον άνθρωπο , στην σωματική του αλκή και στην ψυχοπνευματική του  τελείωση , μέσα σε πνεύμα δημοκρατικής ισότητας και πανανθρώπινης συναδέλφωσης, της παγκόσμιας ειρήνης  και αγάπης που γεννήθηκε στην Ελλάδα, θέλησε να αναβιώσει με τους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες ο  P. de Coubertien.. Διότι στην Ολυμπία ελάμβανον μέρος μόνον ελεύθεροι Ελληνες πολίτες ,υπήκοοι  ελευθέρων Ελληνικών πόλεων, που μιλούσαν την Ελληνική γλώσσα, πίστευαν στους ίδιους Ολύμπιους θεούς, είχαν κλείσει έστω και προσωρινή Ειρήνη(Εκεχειρία), που ωστόσο ο υλικός τους πλούτος η κοινωνική τους θέση δεν λογαριαζόταν. 

Κατά την γνώμη του γράφοντος ο σύγχρονος θεσμός των Ολυμπιακών αγώνων δεν μπόρεσε να ευδοκιμήσει διότι λείπουν τα απαραίτητα στοιχεία που ενέπνευσαν τους αρχαίους αγώνες, δηλαδή το πνεύμα της ελευθερίας, της δημοκρατίας, καθώς και η αγάπη προς τον άνθρωπο  και  η πίστη στην ψυχοπνευματική και σωματική του  τελείωση. Σήμερα  επικρατεί  το εξουσιαστικό πνεύμα των ισχυρών , το δεσποτικό πνεύμα των δικτατόρων και οι θρησκευτικές προκαταλήψεις των κοσμοπολιτικών και αναχρονιστικών θρησκειών. Ακόμη  και στις αυτοαποκαλούμενες ως δημοκρατικές χώρες, οι δημοκρατικοί θεσμοί πέραν του ονόματος δεν έχουν βάθος και νόημα . Οι ισχυροί εξουσιαστές και οι θρησκευτικοί  ηγεμόνες θέλουν υπόδουλο το άτομο όχι μόνον στην παρούσα ζωή αλλά και στην μετά θάνατον, και η μόνη αξία  έχει ανακηρυχθεί και επισήμως  το χρήμα, το κέρδος , η υλιστική αποθησαύριση, ο ωφελιμισμός και ο υλιστικός  καταναλωτισμός. Επομένως ,δεν είναι  συμπτωματικό  γιατί οι Ολυμπιακοί αγώνες έχουν σήμερα  ξεστρατήσει από την αρχική τους κοίτη, εξ  αιτίας των φαινομένων του άκρατου χρηματισμού, των αναβολικών , των πολιτικών παρεμβάσεων, της διαπλοκής των ισχυρών και των πολυεθνικών, της διαφημίσεως και γενικά της πτώσεως των ηθικών αξιών .  Όμως δεν χάθηκε ο θεσμός  παρά τις δύσκολες στιγμές που κλήθηκε να βιώσει. Διότι έχει μέσα του το ακατάλυτο Ολυμπιακό πνεύμα. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι  το Ολυμπιακό Πνεύμα είναι η συνισταμένη του Ελληνικού Πνεύματος , το οποίον δοκιμάζεται κάθε τέσσαρα χρόνια . Αν ακόμη δεν έχει φωτίσει πλήρως την ανθρωπότητα, τούτο οφείλεται  ότι δεν έχει εισέτι  δημιουργηθεί η κρίσιμη μάζα των ανθρώπων που υπηρετούν την ιδέα και το ιδεώδες το Ολυμπιακό.   Πιστεύουμε όμως ακράδαντα ότι το νέο Κίνημα  της Κοινωνίας της Γνώσης  θα  διαλύσει τα σκότη και την αμάθεια και θα φωτίσει το παγκόσμιο στερέωμα το 2004 που φθάνει. Στην ιερή γη της Ολυμπίας και στην πανάρχαιη Αθήνα.

Και τότε:

« Οι εκδικητικοί βρυκόλακες που κυβερνούν τη ζήση/

 και  χιλιόχρονη  τους έθρεψε το ψέμμα και η απάτη, /

 ξενοθεοί,  χαμοθεοί ακούνητοι στην πλάση /

που διαφεντεύουνε στα πλούτη και στα  πάθη,/

 στο άκουσμα πως σιμώνει η νέα  του Απόλλωνα   Γνώση,

η εξαγνισμένη του Διόνυσου Ψυχή,/

 το νέο Φως του Προμηθέα ελευθερωτή /

και το Ολυμπιακό Ιδεώδες του ωραίου και του αληθινού/

 να απλώνεται  στην πλάση,/

 θα σκορπισθούν και θα γενούνε στάχτη».    

ΑΘΛΟΠΑΙΔΙΕΣ ΚΑΙ ΧΟΡΟΣ

 

 

ΟΙ  ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ  ΑΓΩΝΕΣ  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ  ΣΗΜΕΡΟΝ

 

 

 

ΑΘΛΟΠΑΙΔΙΕΣ  ΚΑΙ   ΧΟΡΟΣ

 

           

 

Οι Ελληνικοί Χοροί

 

            Ο άνθρωπος πριν ομιλήσει εχόρευε για να εκφράσει με ρυθμικές κινήσεις και χειρονομίες τον θαυμασμό, την λύπη , την χαρά και την λατρεία του προς το θείο. Επομένως είναι η αρχαιοτάτη εκδήλωση των συναισθημάτων του ανθρώπου. Συν τω χρόνω συστηματοποιήθηκε για να γίνει τελετουργικός, μαγικός ή θρησκευτικός.  Ο ρυθμός του ετηρείτο δια της κρούσεως των χειρών ή κρουστών(τυμπάνων) και πνευστών οργάνων(αυλών ,συρίγγων) , με το  πέρασμα του χρόνου αυτός συνδέθηκε με την μουσική και την ποίηση. Η Μινωική Κρήτη και η Μυκηναική Ελλάδα ανέπτυξαν ιδιαιτέρως την χορευτική τέχνη η οποία συνεχίσθηκε στην κλασσική και  ως την παρούσα εποχή. Η τέχνη του χορού περιλαμβάνει διάφορα είδη χορού, όπως λ.χ πολεμικούς,  διασκεδαστικούς,   θρησκευτικούς κ.ο.κ. Χορός καλείται και η ομάδα των ηθοποιών στην αρχαία Ελληνική τραγωδία , χωρισμένη σε δύο τμήματα , που εκινείτο στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου και εκπροσωπούσε την κοινή γνώμη , τραγουδώντας και χορεύοντας τα αισθήματα των ακροατών.

Οι γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα επιδίδοντο  ιδιαιτέρως στον χορό και στην ρυθμική και διεξήγαγαν και χορευτικούς αγώνες.

Ο Ελληνικός  παραδοσιακός χορός  δεν προέρχεται απο σκοτεινά σπήλαια ούτε απο πρωτόγονα ένστικτα αλλά κατάγεται  απο ένα φωτεινό επαναστατικό  κόσμο και είναι απομεινάρι ενός λαμπρού πολιτισμού του παρελθόντος και της Νεοελληνικής Επανάστασης. Είναι τέλος ένα στοιχείο του Ελληνικού Πολιτισμού μας ο οποίος  έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και στο Βυζάντιο και στην Τουρκοκρατία ως σήμερα.

Ο σύγχρονος μονοδιάστατος άνθρωπος διακατέχεται απο σχετική απαισιοδοξία που του προκαλούν οι δομές της καταπίεσης,  της βιομηχανικής και της αστικής κοινωνίας και   επιθυμεί ν’ αλλάξει αυτή την κοινωνία,  να ενδυναμώσει την κριτική, να αναπτύξει νέες σχέσεις πιό ανθρώπινες, να ενδυναμώσει τον έρωτα και την φιλία και να γεφυρώσει το παρόν και το μέλλον με το παρελθόν.  Ο χορός εντάσσετεται στην τάση αυτή της απελευθερώσεως και συνάμα του αυτοσαρκασμού και   υπέρβασης του  απο  το παρόν . Ο κομφορμισμός των υστεροκαπιταλιστικών συστημάτων του αυτοματισμού και της μηχανιστικής ζωήςσημαίνει το τέλος της ουτοπίας, του αυθορμητισμού και του πολιτισμού. Δημιουργήσαμε μιά κοινωνία χωρίς αντίφαση και αντιπολίτευση , με ενιαιποιημένες γνώμες και συμπεριφορά που κατευθύνονται απο την  τεχνική την επιστήμη , την οργάνωση  και την γραφειοκρατία , οι οποίες κάθε αντίθετη άποψη την θεωρούν τρομοκρατία.  Σ’ αυτές τις κοινωνίες ακόμη και ο παραδοσιακός χόρός θεωρείται σαν αμφισβήτηση της καθεστηκίας τάξεως και του “πολιτιστικώς ορθού” μοντέλου ζωής.  Η φρίκη που μας δημιουργεί η σύγχρονη εποχή δεν πρέπει να είναι το τελικό στάδιο της ιστορίας , ούτε η διασπαση , ο ευτελισμός, η καταπίεση  και η απομόνωση  του ανθρώπου  αλλά η αισιοδοξία  για μιά νέα εποχή με λιγότερη ιδεολογία  και καταπίεση , ένας ανθρώπινος κόσμος  η άρση της απομόνωσης και διάσπασης του ανθρώπου ως συνολικό έργο μέσαστην κοινωνία. Σε μιά τέτοια κοινωνία η εμμονή στον παραδοσιακό χορό σημαίνει ότι δεν πρόκειται να δεχθούμε την πλήρη υποταγή του ατόμου στο γενικό και  της ατομικότητος στην παγκοσμιοποιημένη(πολτοποιημένη) συνείδηση. Ο Ελληνικός χροός πέρα απο την εμπορευματοποίηση της εποχής μας και του ευτελισμού με τα φολκλρόρ μπορεί να θεωρηθεί ως έκφραση απελευθέρωσης απο τα πάμπολλά δεσμά της εποχής μας και σαν έκφραση της  δημοκρατικής μας κοινωνίας.  Απο την άποψη αυτή αποτελεί σημείον αντίστασης  στις μοντέρνες μορφές της εθνικής, πολιτιστικής και κοινωνικής αλλοτρίωσης , μιά ένδειξη αυθορμητισμού του λαού μας η οποία έχει επιβιώσει μέσα στον εαυτόν του.  Ο Ελληνικός χορός αντέχει στην σημερινή ασχήμια  του λόγου της μουσικής και της κίνησης της πολυπολιτισμικής κοινωνίας  μας η οποία κυριαρχείται απο τα ξένα και ξενότροπα τηλεοπτικά προγράμματα του CNN και των ημετέρων ξενολάγνων καναλιών. Θα κλείσω το κεφαλαιο τούτο με απόσπασμα δημοτικού τραγουδιού  που λέγει

“Την ξενιτιά, την αρφανιά, την

πίκρα, την αγάπη,

τα τέσσερα τα ζύγισαν, βαρύτερα είν’ τα ξένα”

 

 

 

 

 

Γιατί εχόρευαν  οι Έλληνες;

 

Ο άνθρωπος πριν ομιλήσει εχόρευε για να εκφράσει με ρυθμικές κινήσεις και χειρονομίες τον θαυμασμό, την λύπη , την χαρά και την λατρεία του προς το θείο. Επομένως είναι η αρχαιοτάτη εκδήλωση των συναισθημάτων του ανθρώπου. Συν τω χρόνω συστηματοποιήθηκε για να γίνει τελετουργικός, μαγικός ή θρησκευτικός.  Ο ρυθμός του ετηρείτο δια της κρούσεως των χειρών ή κρουστών(τυμπάνων) και πνευστών οργάνων(αυλών ,συρίγγων) , με το  πέρασμα του χρόνου αυτός συνδέθηκε με την μουσική και την ποίηση. Η Μινωική Κρήτη και η Μυκηναική Ελλάδα ανέπτυξαν ιδιαιτέρως την χορευτική τέχνη η οποία συνεχίσθηκε στην κλασσική και  ως την παρούσα εποχή. Η τέχνη του χορού περιλαμβάνει διάφορα είδη χορού, όπως λ.χ πολεμικούς,  διασκεδαστικούς,   θρησκευτικούς κ.ο.κ. Χορός καλείται και η ομάδα των ηθοποιών στην αρχαία Ελληνική τραγωδία , χωρισμένη σε δύο τμήματα , που εκινείτο στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου και εκπροσωπούσε την κοινή γνώμη , τραγουδώντας και χορεύοντας τα αισθήματα των ακροατών.

Οι γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα επιδίδοντο  ιδιαιτέρως στον χορό και στην ρυθμική και διεξήγαγαν και χορευτικούς αγώνες.

Ο Ελληνικός  παραδοσιακός χορός  δεν προέρχεται απο σκοτεινά σπήλαια ούτε απο πρωτόγονα ένστικτα αλλά κατάγεται  απο ένα φωτεινό επαναστατικό  κόσμο και είναι απομεινάρι ενός λαμπρού πολιτισμού του παρελθόντος και της Νεοελληνικής Επανάστασης. Είναι τέλος ένα στοιχείο του Ελληνικού Πολιτισμού μας ο οποίος  έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και στο Βυζάντιο και στην Τουρκοκρατία ως σήμερα.

Ο σύγχρονος μονοδιάστατος άνθρωπος διακατέχεται απο σχετική απαισιοδοξία που του προκαλούν οι δομές της καταπίεσης,  της βιομηχανικής και της αστικής κοινωνίας και   επιθυμεί ν’ αλλάξει αυτή την κοινωνία,  να ενδυναμώσει την κριτική, να αναπτύξει νέες σχέσεις πιό ανθρώπινες, να ενδυναμώσει τον έρωτα και την φιλία και να γεφυρώσει το παρόν και το μέλλον με το παρελθόν.  Ο χορός εντάσσεται στην τάση αυτή της απελευθερώσεως και συνάμα του αυτοσαρκασμού και   υπέρβασης του  απο  το παρόν . Ο κομφορμισμός των υστεροκαπιταλιστικών συστημάτων του αυτοματισμού και της μηχανιστικής ζωής σημαίνει το τέλος της ουτοπίας, του αυθορμητισμού και του πολιτισμού. Δημιουργήσαμε μιά κοινωνία χωρίς αντίφαση και αντιπολίτευση , με ενιαιοποιημένες γνώμες και συμπεριφορά που κατευθύνονται απο την  τεχνική την επιστήμη , την οργάνωση  και την γραφειοκρατία , οι οποίες κάθε αντίθετη άποψη την θεωρούν τρομοκρατία.  Σ’ αυτές τις κοινωνίες ακόμη και ο παραδοσιακός χορός θεωρείται σαν αμφισβήτηση της καθεστηκίας τάξεως και του “πολιτιστικώς ορθού” μοντέλου ζωής.  Η φρίκη που μας δημιουργεί η σύγχρονη εποχή δεν πρέπει να είναι το τελικό στάδιο της ιστορίας , ούτε η διάσπαση , ο ευτελισμός, η καταπίεση  και η απομόνωση  του ανθρώπου  αλλά η αισιοδοξία  για μιά νέα εποχή με λιγότερη ιδεολογία  και καταπίεση , ένας ανθρώπινος κόσμος  η άρση της απομόνωσης και διάσπασης του ανθρώπου ως συνολικό έργο μέσα στην κοινωνία. Σε μιά τέτοια κοινωνία η εμμονή στον παραδοσιακό χορό σημαίνει ότι δεν πρόκειται να δεχθούμε την πλήρη υποταγή του ατόμου στο γενικό και  της ατομικότητος στην παγκοσμιοποιημένη(πολτοποιημένη) συνείδηση. Ο Ελληνικός χορός πέρα απο την εμπορευματοποίηση της εποχής μας και του ευτελισμού με τα φολκλρόρ μπορεί να θεωρηθεί ως έκφραση απελευθέρωσης απο τα πάμπολλά δεσμά της εποχής μας και σαν έκφραση της  δημοκρατικής μας κοινωνίας. [  Ο παραδοσιακός χορός αποτελεί σημείον αντίστασης  στις μοντέρνες μορφές της εθνικής, πολιτιστικής και κοινωνικής αλλοτρίωσης , μιά ένδειξη αυθορμητισμού του λαού μας η οποία έχει επιβιώσει μέσα στον εαυτόν του.  Ο Ελληνικός χορός αντέχει στην σημερινή ασχήμια  του λόγου της μουσικής και της κίνησης της πολυπολιτισμικής κοινωνίας  μας η οποία κυριαρχείται απο τα ξένα και ξενότροπα τηλεοπτικά προγράμματα του CNN και των ημετέρων ξενολάγνων καναλιών. Θα κλείσω το κεφάλαιο τούτο με απόσπασμα δημοτικού τραγουδιού  που λέγει

“Την ξενιτιά, την αρφανιά, την

πίκρα, την αγάπη,

τα τέσσερα τα ζύγισαν, βαρύτερα είν’ τα ξένα”]

 

Η Πυρρίχη ή Πυρρίχιος χορός

 

            Η πυρρίχη  ήτο ένας ομαδικός χορός, που πέρασε από τις δωρικές φυλές στην Αθήνα και εγένετο αγώνισμα  των  Παναθηναίων. Πυρρίχιος ονομάζεται και ο Ποντιακός πολεμικός χορός . Επίσης είχαν και εικονική ιππομαχία και οπλομαχία , χωρίς αυτά τα αγωνίσματα να συμπεριλαμβάνονται στους Ολυμπιακούς αγώνες.

 

            Γυμναστική

 

            Οι Ελληνες είχαν επισημάνει την αξία της γυμναστικής για την εκγύμναση του σώματος και ιστορικά αποδεικνύεται ότι ήσαν οι πρώτοι  που δημιούργησαν και τελειοποίησαν την συνειδητή άσκηση του σώματος, η οποία απέχει πολύ από τις μορφές των παιχνιδιών άλλων λαών.  Η γύμναση αυτή του σώματος χωρίς όπλα στα χέρια, καίτοι στην αρχική της μορφή ξεπήδησε από τις θρησκευτικές τελετουργίες,  συν τω χρόνω πήρε επιστημονική μορφή  που και σήμερον προκαλεί κατάπληξη και θαυμασμό για την συνειδητή άσκηση, την κίνηση, το ρυθμό και την αρμονία . Η εκγύμναση αυτή μορφοποιήθηκε και συστηματοποιήθηκε σε ομαδικές  γυμναστικές εκδηλώσεις, αρμονικές, θεαματικές, ευχάριστες στο πνεύμα και υγιεινές στο σώμα.   Μέσα στα γυμναστήρια διεξήγοντο διάφορα γυμνάσματα για την σωματική εξάσκηση, ευελιξία και ρώμη των αθλητών . Προς τιμήν του Πυθαίου Καρνείου Απόλλωνος στη Σπάρτη διεξήγοντο γυμνοπαιδιές  σε μια τοποθεσία που ονομαζόταν Χορός γύρω από τα αγάλματα του Απόλλωνος , της Αρτέμιδος και της Λητούς. Οι συμμετέχοντες στη γιορτή εκτελούσαν ορχήσεις γυμνοί.. Οι αρχαιοέλληνες πίστευαν ότι  την όρχηση την είχε διδάξει η Ρέα  στους Κορύβαντες στην Φρυγία  και στους Κουρήτες στην Κρήτη. Επίσης πίστευον ότι και οι θεοί εκτελούσαν ορχήσεις, όπως αναπαριστούν οι δακτυλιόλιθοι της Κνωσσού και των Μυκηνών, που χρονολογούνται  από το 1450 π. Χ  Ο Ομηρος αναφέρει την όρχηση «Ασπίδα του Αχιλλέως». Εχουμε δύο ειδών ορχήσεις :

1/ Την Απολλώνεια  όρχηση

2/ Την Διονυσιακή όρχηση

Ο Πλάτων αποκαλεί σπουδαία την πρώτη και  φαύλη την δευτέρα.. 

Για την γύμναση των χεριών είχαν την χειρονομία και σκιαμαχία , ενώ με την πυρρίχη εδιδάσκοντο στην παλαίστρα από τον οπλομάχο.

 Το πιτυλίζειν

Ητο μια κίνηση των χεριών όπως τα κουπιά.

Η αλτηροβολία

Ητο μια άσκηση των χεριών με αλτήρες .

Ο ανατροχασμός

 Στις ασκήσεις των ποδιών διακρίνουμε τον ανατροχασμόν που έτρεχαν προς τα πίσω, ενώ με τον περιτροχασμό έτρεχαν κυκλοτερώς.

Το εκπλεθρίζειν

Ητο τρέξιμο εναλλάξ ενός πλέθρου προς τα μπρος και προς τα πίσω .

Ο κώρυκος

Ητο σάκκος γεμισμένος με άμμο στο ύψος των ώμων τους αθλητού για την εξάσκηση των χεριών του στην πυγμή, τα δε χτυπήματα εκαλούντο  κωρυκομαχία .

Το πυξ ατρεμίζειν

Ητο μια δοκιμασία αντοχής σε ακίνητη στάση, όπως και η άρση και ρήψη βαρών. Τότε χρησιμοποιούσαν για το σκοπό αυτό  τεράστιους ογκολίθους. Δέον να σημειωθεί ότι η άρση βαρών δεν υπήρξε ποτέ στην αρχαιότητα επίσημο αγώνισμα. Τέτοια αγώνες συνηθίζοντο σε εορτές και πανηγύρεις , χάριν επιδείξεως ρώμης.  Ο περίφημος Μίλων ο Κροτωνιάτης , όπως έχουμε γράψει σε άλλο κεφάλαιο , σήκωσε ταύρο τεσσάρων ετών και τον μετέφερε στο βωμό, ενώ παραληρούσαν από ενθουσιασμό τα πλήθη των Ολυμπιακών αγώνων.. Ο Βύβων σε παλαιότερη εποχή είχε σηκώσει και πέταξε πάνω από το κεφάλι του ογκόλιθο σε σχήμα κυλίνδρου βάρους 145,5 κιλών, ο οποίος βρέθηκε στις ανασκαφές στην Ολυμπία και φέρει χαραγμένο το όνομα του.

 

            Γυμνοπαιδιές

 

            Οι γυμνοπαιδιές  ήσαν ένα σύνολο ασκήσεων , που συνοδεύοντο από μουσική και ποίηση , εναρμονισμένη στις κινήσεις του σώματος. Ετσι συνέβαινε η ταυτόχρονη άσκηση του νου, της ψυχής, της συνείδησης , του συναισθήματος και του σώματος. Οι ασκήσεις αυτές είναι ο πρόδρομος του σημερινού  αερόμπικς , με την διαφορά ότι το αερόμπικς δεν συνοδεύεται από ποίηση . Από την άποψη αυτή το αερόμπικς  είναι μια κακοποιημένη μορφή των γυμνοπαιδιών.

 

            Αλμα επί Κοντώ

 

            Το άλμα επί κοντώ , που εμφανίζεται σε ψευδοπαναθηναικό αμφορέα του κυβιστητήρος της Ρόδου, ήτο γνωστό στους αρχαίους Ελληνες σαν τρόπος υπερβάσεως εμποδίων. Τούτο  είχε εφαρμογή στον στρατιωτικό τομέα  και  ποτέ δεν έγινε επίσημο αγώνισμα. Οι αρχαίοι Ελληνες εκτελούσαν και διάφορες αθλοπαιδιές με τις οποίες ανέπτυσσαν την ετοιμότητα , την καρτερία, την φιλοπρωτία κ. α .

 

             Αθλοπαιδιές με Σφαίρα(μπάλα)

 

            Σύμφωνα με την παράδοση ευρετές των  σφαιρίσεων ήτοι των αθλοπαιδιών με μπάλα, ήσαν οι Σπαρτιάτες.   Οι παιδιές με σφαίρα ήσαν  ιδιαίτερα αγαπητές  στο ανδρικό και στο γυναικείο φύλο. Στην αρχαία Ελλάδα υπάρχουν πολλά αγωνίσματα με τη μπάλα για μικρούς και μεγάλους, άνδρες και γυναίκες , αλλά αγνοούμε τον ακριβή τρόπο διεξαγωγής τους  Πάντως γνωρίζουμε ότι οι κανονισμοί στα αγωνίσματα με τη σφαίρα ήσαν πολύ αυστηροί.  Η σφαίρα ήτο συνήθως μικρή, σε σχήμα μήλου, και αποτελείτο από ύφασμα ή δέρμα , σε πολλά φύλλα διακοσμημένα με  ποικίλα σχέδια και γεμισμένο με άχυρο, πτίλα(πτερά) ,  με μαλλί προβάτου ή τρίχα αλόγου. Η σφαίρα των Ελλήνων έκανε αναπηδήσεις στο παιχνίδι ‘απόρραξις ‘ και κέρδιζε   η σφαίρα  εκείνου που έκανε τις περισσότερες αναπηδήσεις.. Σε ένα άλλο παιχνίδι που καλείται ‘ουρανία’  έρριχναν τη σφαίρα όσο ψηλότερα μπορούσαν και την έπιαναν στο κατέβασμα. Το παιχνίδι αυτό έπαιξαν ο Λαοδάμας και Αλιος στο νησί των Φαιάκων προς χάριν του Οδυσσέα. Οποιος έχανε γινόταν ‘όνος’ και  έπαιρνε στους ώμους τον νικητή που γινόταν ‘βασιλιάς’. Ητο ακριβώς το ίδιο παιχνίδι, όπως το «καβαλητό τόπι» ή της ‘μακριάς γαιδούρας’, που παίζαμε τα παιδιά της γενιάς  μου  στην επαρχία πριν από τον Β ! Π.Π 

 

            Φαινίνδα , το σημερινόν Ράγκμπυ

 

Ένα άλλο ομαδικό .παιχνίδι με την σφαίρα ήτο η ‘φαινίνδα’ ή ‘φενίνδα’ , που παιζόταν από δύο ομάδες παικτών. Επαιζαν και το ‘αρπαστόν’  που συνίστατο στο να αρπάσουν τη μπάλα, και πρέπει να έμοιαζε με το σημερινό Ράγκμπυ.

 

Κεριτίζειν , το αρχαίο Χόκευ

 

Η δεύτερη από τις τρεις βάσεις του Θεμιστοκλείου τείχους είναι διακοσμημένη με μια σκηνή από το είδος της σφαιροβολίας που ονόμαζαν οι αρχαίοι ‘κερητίζειν’ . Οι σφαιριστές ήσαν εφοδιασμένοι ο καθένας με μια μικρού μήκους ράβδο, που απέληγε σε κερατοειδή καμπή, τέτοια που να μπορεί να συλλάβει τη μικρή σφαίρα τους παιχνιδιού. Το παιχνίδι αυτό ήτο ένα είδος χόκευ  και παιζόταν κατά ζεύγη. Ο Σοφοκλής καταχειροκροτήθηκε όταν σε μια παράσταση έπαιξε ο ίδιος το ρόλο της Ναυσικάς όταν έπαιζε τη σφαίρα με τις συντρόφισσες της. Αλλά και του Ισσοκράτη ο χάλκινος ανδριάς που είχε στηθεί στην Ακροπόλη τον έδειχνε να κερητίζει, δηλαδή να παίζει τη σφαίρα. 

 

Κολύμβηση και Κωπηλασία

 

Λόγω της νησιωτικής σύστασης της χώρας και των μεγάλου μήκους ακτών της τα ναυτικά αθλήματα ήσαν λίαν προσφιλή και διαδεδομένα  στον Ελληνικό κόσμο.  Ιδιαίτερα η κολύμβηση εκτιμήθηκε σαν αρίστη φυσική άσκηση του σώματος  και σαν μέσο ψυχαγωγίας και ευεξίας . Ο περίφημος πύκτης Τίσανδρος από τη Νάξο της Σικελίας (6 ος αι. π. Χ) συνήθιζε να κολυμπάει γύρω από το ακρωτήριο του νησιού του για να διατηρεί την σωματική του ευεξία και αντοχή. Όπως λέγει επιγραμματικά ο Ηρόδοτος « οι περισσότεροι Ελληνες γνώριζαν να κολυμβούν» Οι Ελληνες κολυμβούσαν στις ακτές και γι’ αυτό οι δεξαμενές κολύμβησης ήσαν σπάνιες, ενώ βρέθηκαν μικρές δεξαμενές –λουτήρες σε διάφορα μέρη.  Στην Ολυμπία πλάι στην όχθη του Κλαδέου βρέθηκε χτιστή δεξαμενή(πισίνα) μεγάλου μήκους, διαστάσεων 24´16 μ.  και βάθους 1,60 μ 

 

Τα υποβρύχια αθλήματα

 

Στην αρχαία Ελλάδα ήσαν γνωστά και  τα υποβρύχια αθλήματα . Πολλοί νησιώτες από τότε ήσαν σφουγγαράδες και ζούσαν από την υποβρύχια αλιεία σπόγγων.  Είναι γνωστά τα κατορθώματα των υφύδρων κολυμβητών της Σφακτηρίας και των Συρακουσών κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου που έσπαγαν τον αποκλεισμό των Σπαρτιατών, αλλά και στις υποβρύχιες επιχειρήσεις κατά των Περσικών πλοίων τις παραμονές της ναυμαχίας του Αρτεμησίου, που σε τίποτα δεν υστερούν από τις σημερινές υποβρύχιες επιχειρήσεις βατραχανθρώπων.  Υπήρχαν και τεχνητές εξέδρες καταδύσεων με προεξέχοντα βατήρα , όπως δείχνει η τοιχογραφία ενός τάφου του 5 ου αιώνος π. Χ στην Ελληνική αποικία της Ποσειδωνίας στην Κάτω Ιταλία. Οπου υπήρχαν φυσικοί βράχοι προτιμούσαν να κάνουν καταδύσεις από εκεί. Η κολύμβηση των αρχαίων Ελλήνων είναι αυτό που χαρακτηρίζουμε σήμερα ως ελευθέρα κολύμβηση. Ομως ούτε η κολύμβηση ούτε η κατάδυση ασκήθηκαν σαν αγωνίσματα των Ολυμπιακών αγώνων.

 

Ιστιοπλοικοί αγώνες

 

Το περίεργο όμως είναι ότι δεν γνωρίζουμε αν  διοργανώνοντο τακτικοί δημόσιοι κολυμβητικοί  αγώνες  στην αρχαιότητα.  Αντίθετα γνωρίζουμε ότι διοργανώνοντο ιστιοπλοικοί αγώνες  ταχύτητος, οι πρώτοι μάλιστα αγώνες ανάγονται στην ηρωική εποχή με την νίκη των Αργοναυτών με το πλοίο Αργώ στα Ισθμια , ενώ έχουμε ιστορικές μαρτυρίες για  ναυτικούς αγώνες   του 5 ου αιώνος π. Χ   στα Παναθήναια, τα Διισωτήρια, και τα Μουνίχια στον Πειραιά, τα Αιάντια στη Σαλαμίνα, τα Ακτια στη Νικόπολη, όπως οι ταφικοί αγώνες , με τους οποίους τιμήθηκε το 374 π. Χ ο Ευαγόρας της Κυπριακής Σαλαμίνος, την οποίαν σήμερον κρατούν οι Εγγλέζοι σαν στρατιωτική βάση, κατάλοιπο της Βρεταννικής αποικιοκρατίας. Αγώνες  ιστιοπλοίας  οργάνωσε για τα πληρώματα του Αθηναικού στόλου ο Ιφικράτης  κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων  στα Πελοποννησιακά παράλια το 372 π. Χ  και  ο Μέγας Αλέξανδρος στην Βαβυλώνα λίγο πριν από τον θάνατο του.   Αρχικά τα πλοία ήσαν τριήρεις πολεμικού τύπου, όμως   μετά τον  1 ον αιώνα. π. Χ κατεσκευάσθησαν ειδικά πλοία για τους αγώνες που είναι ο πρόδρομος των συγχρόνων ιστιοπλοϊκών αγώνων  και των λεμβοδρομιών. Όπως περιγράφει ο Βιργίλιος στην «Αινειάδα» τα πλοία ξεκινούσαν από την ακτή και είχαν σαν νύσσα(σημείο) καμπής κάποια νήσο την οποία περιέπλεαν και επέστρεφαν στο σημείο εκκινήσεως στην ακτή. Συχνά τέτοιοι αγώνες έπαιρναν την μορφή εικονικής ναυμαχίας, εξ ού και «αι έριδες  των τριήρων» και οι «αγώνες των τε ερετών και κυβερνητών»  του στόλου του Αλεξάνδρου στην Βαβυλώνα. Παρόμοιες έριδες συνεχίζονται σήμερον μεταξύ των πλοιάρχων των επιβατικών σκαφών , για το  ποιός θα μπει πρώτος στο λιμάνι των νησιών του Αιγαίου.

 

Το ένδοξο Ελληνικό Ναυτικό

 

Σε μια πόλη με ναυτική δύναμη, σαν την Αθήνα, το αγώνισμα  της ιστιοπλοίας, παρά το μεγάλο κόστος για την προετοιμασία των πλοίων και πληρωμάτων, ήτο ιδιαίτερα αγαπητό. Στους αγώνες του Σουνίου  στοίχιζε τον 5 ον αιώνα. π. Χ   15 μνάς, ενώ τα βραβεία μόνον 300 δραχμές. Αρα υπήρχαν ειδικοί χρηματοδότες του αγωνίσματος. Εγένοντο αγώνες και στην Μουνιχία εις ανάμνηση της ναυμαχίας της Σαλαμίνος . Αναφέρεται δε ότι οι ναύτες ηγωνίζοντο «εν ταις ιεραίς αυτών ναυσί» που ήσαν τα πλοία Πάραλος, Σαλαμινία, Δημητριάδα και  Αντιγονίδα.

 

 

 

Οσο κι’ αν διέφεραν οι συνήθειες από τόπο σε τόπο, τα αγωνίσματα πάντως του δρόμου και του πεντάθλου δεν έλειπαν  από καμμιά αθλητική εκδήλωση στον Ελληνικό κόσμο.  Βέβαια από χώρα σε χώρα  υπήρχαν και ορισμένα ξεχωριστά αγωνίσματα όπως :

 

Τοξοβολία

 

Οι Ελληνες αγαπούσαν την τοξοβολία, όπως μπορούμε να διακρίνουμε στις αναπαραστάσεις τοξοτών στις αγγειογραφίες   Στους πολυθρύλητους από τον Ομηρο αγώνες του Αχιλλέως στην Τροία, μαζί με τα άλλα αγωνίσματα έγιναν και αγώνες τοξοβολίας. Το τόξο κατά την αρχαιότητα ήτο πολεμικό όπλο και το χρησιμοποιούσαν οι Μίνωες και οι Σκύθες , θεωρούμενο ως εκηβόλο όπλο. Ιδιαιτέρως ήτο διαδεδομένο στους εφήβους σαν μέσο για την σωματική τους ανάπτυξη στο κυνήγι αγρίων ζώων  .Μάλιστα ο Πλάτων το συνιστούσε στα παιδιά από έξη ετών και άνω, συχνά δε εχρησιμοποιείτο και από εφίππους τοξότες.

 

            Οπλομαχία

 

Αγώνα οπλομαχίας ονόμαζαν οι αρχαίοι τη μονομαχία μεταξύ δύο αντιπάλων οπλισμένων με βαρύ οπλισμό , δηλαδή ασπίδα, θώρακα , κράνος , κνημίδες , δόρυ και ξίφος. Η μονομαχία διεκρίνετο στην «εν ασπιδίω και δόρατι»  ήτοι δόρατος με μικρή ασπίδα και την «εν θυρεώ και μαχαίρα» ήτοι ξίφους με μεγάλη ασπίδα. Ετσι το αγώνισμα διακρινόταν σε οπλομαχία και θυρεομαχία και διεξήγετο μεταξύ ανδρών, εφήβων και παίδων ακόμη , διότι όλοι έπρεπε να γνωρίζουν την χρήση των όπλων για να προστατεύσουν την πατρίδα. Οι αγώνες δεν ενείχαν το στοιχείο της βαρβαρότητος και ήσαν επίδειξη δεξιοτεχνίας και μια εορταστική –τελετουργική αναπαράσταση της μάχης εκ του συστάδην και του  χειρισμού των όπλων. Οι μονομαχίες των Ελλήνων δεν είχαν τίποτα κοινό με τις αιματηρές   εκδηλώσεις των Ρωμαικών αμφιθεάτρων όπου ο ένας εκ των δύο μονομάχων έπρεπε να σκοτωθεί για να ικανοποιήσει το πλήθος τα θηριώδη ένστικτα του. Στους αγώνες οπλομαχίας των Ελλήνων απηγορεύετο  αυστηρώς ο τραυματισμός του αντιπάλου. Η οπλομαχία δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους Ελληνες που ήσαν συνηθισμένοι στους γυμνικούς αγώνες, αλλά το αγώνισμα τούτο   πήρε εξέχουσα θέση  σε  επιταφίους αγώνες.    Τούτο ήτο πανάρχαιο έθιμο και συμβόλιζε τη μονομαχία των αρχαικών  χρόνων μεταξύ των αρχηγών, και σαν επανάληψη των πρώτων εκείνων ταφικών για τον ήρωα τιμών. Ο Πλούταρχος επιβεβαιώνει ότι αγώνες οπλομαχίας εσυνηθίζοντο παλαιά στην Ολυμπία και έτσι επαληθεύονται  τα όσα  είναι γνωστά για τον αγώνα του Πέλοπα στην Πίσσα .

 

Ομαδικά Αγωνίσματα

 

 Η σκυταλοδρομία είναι ομαδικό αγώνισμα που εξελίχθηκε από την  λαμπαδηφορία . Το αγώνισμα τούτο από αρχαιοτάτης εποχής παρέμεινε ως θρησκευτική  εκδήλωση, με την τελετουργική πλευρά σε πρώτη μοίρα και την αγωνιστική σε δεύτερη.. Και τούτο διότι στα πανάρχαια χρόνια ετηρείτο άσβεστη η εστία, και  το πυρ  εθεωρείτο  ιερόν.

 

Η Λαμπαδηφορία

 

Η λαμπαδηφορία    αναπαραριστούσε  την τελετουργική  μεταφορά του «ιερού πυρός»  και γι’ αυτό αποσυνδέθηκε από τους κυρίως πανελλήνιους γυμνικούς  αγώνες και διεξήγετο ξεχωριστά κατά την διάρκεια των εορτών . Στη Σάμο την είχαν εντάξει στους μουσικούς αγώνες, ενώ στις Θεσπιές την αποκαλούσαν «ιερά λαμπάς»

Τ αγώνισμα ετελείτο από όλες τις ηλικίες, εφήβους , άνδρες και παιδιά ακόμη δε και από κορασίδες(λαμπαδηδρομία Βραβρωνίας Αρτέμιδος) , πιο ξακουστές δε εκδηλώσεις λαμπαδηδρομίας εγένοντο στις γιορτές των Θησείων, Ανθεστηρίων στην Αθήνα , στη Δήλο κλπ Η λαμπαδηδρομία ήτο ένα   συλλογικό αγώνισμα που προωθούσε το ομαδικό πνεύμα . Τα έξοδα για την προετοιμασία και τον εξοπλισμό των λαμπαδηδρόμων ήτο αντικείμενο ειδικής χορηγίας και με αυτά επιφορτίζετο ο γυμνασίαρχος και αργότερα ο λαμπαδάρχης.. Οι λαμπαδηδρόμοι κυμαίνονταν ανάλογα με την απόσταση που έπρεπε να διατρέξουν και αποτελούντο από  τους καλύτερους δρομείς των διαφόρων φυλών  .  Η λαμπαδηφορία διεξήγετο όπως η σημερινή σκυταλοδρομία και ο νικητής άναβε τον βωμό της θυσίας. Διεξήγετο και η έφιππος λαμπαδηδρομία ή αφιππολαμπάς-όπως απεκαλείτο- , η οποία εισήχθη από την Θράκη στην Αττική μαζί με την λατρεία της Αρτέμιδος Βενδίδος. Αρα βλέπουμε ότι και οι Θράκες ήσαν Ελληνικά φύλα με κοινή θρησκεία , παρότι είχαν μείνει σε κατώτερη πολιτιστική βαθμίδα σε σχέση με τους λοιπούς Ελληνες και ιδίως προς τους Αθηναίους. 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΤΡΗΣΗ ΟΛΥΜΠΙΑΔΩΝ

 ΟΙ  ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ  ΣΗΜΕΡΟΝ

 

(Αποσπάσματα απο το βιβλίο "ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΛΑΔΙ ΕΛΙΑΣ"

του Κωνσταντίνου Κωνσταντινιδη-Αμφικτύωνα)

 

 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΤΡΗΣΗ

                             ΟΛΥΜΠΙΑΔΩΝ     

 

Σύμφωνα με  αστονομικές μετρήσεις η πρώτη Ολυμπιάδα  θεσπίσθηκε απο τον  Ιδαίο Ηρακλή   και τον Πέλοπα   ον στην Ολυμπία περί το έτος  11.000 Π. Ε (ΕΜΕΙΣ ΟΙ  ΕΛΛΗΝΕΣ, Δημητρίου Βαρδίκου, Εκδόσεις ΑΤΤΙΚΑ) Σύμφωνα με μαρτυρίες του Πλάτωνος αυτοί ανάγονται προ του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος Μέχρι δε τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος   επανελήφθησαν  συνεχώς, σύμφωνα με τα παρεχόμενα στοιχεία , για 741 φορές ,  όπως αναφέρει ο Παυσανίας. Τούτο όμως είναι ενδεικτικό της παλαιότητος των αγώνων  και δεν είναι μέτρον για τον καθορισμό της ακριβούς χρονολογίας ενάρξεως τούτων       , διότι δεν διεξήγοντο αυτοί συνεχώς, αλλά με διαλείμματα την Αδηλη Εποχή.  (Περιοδικό “ΔΑΥΛΟΣ”, τεύχος 208, Απρίλιος 1999, σελίς 13081, Κωνσταντίνος Κουτρουβέλης, εκδόσεις Δ. Λάμπρου) 

 

Πριν απο τον Κατακλυσμό οι Ολυμπιακοί Αγώνες

 

Πενήντα χρόνια μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος , όπως προαναφέρθηκε θεσπίσθηκαν εκ νέου οι αγώνες  υπό του Κλυμένου . Εν συνεχεία επανελήφθησαν , όπως λέγει ο Παυσανίας στα (“Ηλειακά” μετάφραση Α. Παππαθεοδώρου, εκδόσεις Πάπυρος 1975, τόμος  2 ος, σελίς 35) επι της εποχής του Αεθλίου, γιού του Αιόλου , επί του Πελίου, επί του Αυγείου και του Ηρακλέους της Αλκμήνηςκαι μέχρι του Οξύλου απογόνου του Αιτωλού. Επομένως δεν διεξήγοντο  κατά ορισμένα τακτά χρονικά διαστήματα , αλλά περιστασιακά . Μπορούμε να υποθέσουμε  διάφορες αιτίες που  τις εμπόδιζαν να γίνουν, όπως λ.χ πόλεμοι, καταστροφές και άλλες αιτίες. Μετά σταμάτησαν να τελούνται μέχρι του Ιφίτου  , ότε  επανελήφθησαν  εκ νέου  και καθιερώθηκε υπο τούτου  η “εκεχειρία των εμπολέμων”, όπως γράφει ο Πλούταρχος  στον (“Βίον Λυκούργου”, μετάφραση Μερακλή, εκδόσεις Γαλαξία, σελίς 99)

  [Ο Ηρακλής

Υπάρχουν εννέα εν συνόλω  Ηρακλείς οι εξής:

1 ος Ηρακλής , που πολέμησε με το Δία τους Τιτάνες(εποχή ~ 45.000 Π. Ε

2 ος Ηρακλής, που ήτο θεός-κυβερνήτης  στην Αίγυπτο ~ 33.000 Π. Ε

3 ος Ηρακλής, βασίλευσε στην Αίγυπτο 15 χρόνια μετά από τον Ανουβι και πριν από τον Απόλλωνα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο )Ευτέρπη) ο Αιγύπτιος Ηρακλής γεννήθηκε ~ 17.000 χρόνια πειν από τον Αμασι. Το πιθανότερο είναι ο 3 ος Ηρακλής να έζησε ~22-24.000  Π. Ε  επειδή σε κάποια εκστρατεία του στην Εσπερία εξόντωσε τις περισσότερες Μέδουσες και άνοιξε ο δρόμος να κατοικήσουν οι Ατλάντιοι στην Εσπερία-Ατλαντίδα

4 ος Ηρακλής,  πραγματοποίησηε τη μεγάλη εκστρατεία στην Ινδία και Κίνα (περιοχή που ονόμασε Γιουνανία=Ιωνία όπως ονομάζεται μέχρι σήμερον) και έχτισε το ~ 17.000 Π. Ε  360 πόλεις , που στις μέρες μας έρχονται στο φως

5 ος Ηρακλής , γιός του Δία, που πραγματοποίησε αρκετούς άθλους και ίδρυσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες το ~ 11.000 Π. Ε

6 ος Ηρακλής , γιός του Δία και της Αλκμήνης, που πραγματοποίησε  τους περισσότερους από τους αναφερόμενους άθλους το ~ 8.000 Π. Ε

7 ος Ηρακλής , που έλαβε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία το ~7.000 Π. Ε

8 ος Ηρακλής, που έχτισε τα τείχη της Τροίας και έζησε πριν από το μεγάλο Τρωικό Πόλεμο το ~ 6-5.500 Π. Ε

9 ος Ηρακλής,  ο νεώτερος που σύμφωνα με την παράδοση , στην κλασσική εποχή θεμελίωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 776 π. Χ ( 2.776 Π. Ε) ]

 

Το Ηλιοκεντρικό Σύστημα η Ψυχή των Αγώνων

 

Όπως γράφει η σύγχρονη φιλόσοφος ΑΛΤΑΝΗ στο διαδίκτυο, οι Έλληνες γνώριζαν το Ηλιοκεντρικό σύστημα και η γνώση αυτού είχε μεταλαμπαδευθεί στο βαθύτερο πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων. Τούτο  αναπτύσσει με τόση βεβαιότητα και σαφήνεια την ηλιακή μας προέλευση ο Πλάτων εις τό τέλος του διαλόγου του "Τίμαιος".
Σε Τι συνίσταται η προετοιμασία; Στην αναγνώριση της Ηλιακής και Συμπαντικής προελεύσεως της ψυχής.
Εξ άλλου εάν δεν υπήρχε η εκ προοιμίου γνώσις του Ιερατείου του Ηλιοκεντρισμού, η προετοιμασία δεν θα είχε αποτέλεσμα. Διότι η φλόγα της Ολυμπίας είναι η ορατή έκφρασις της πύρινης μάζας του σταθερού Ηλίου, όπως επισημαίνει η Ηλιοκεντρική φυσική πραγματικότης.

Όσο η ψυχή έχει την πεποίθηση ότι είναι περιωρισμένη στον στενό κύκλο του ενος βίου επάνω στην γη, έχει την ματαιότητα της ζωής χαραγμένη στην συνείδησή της και το χέρι του θανάτου καρφωμένο στα σπλάχνα της. Η ψυχή χρειάζεται ένα διαχρονικό πρότυπο για να καταλάβει την σύνδεση της με την ιερή φλόγα και να αφομοίωση την έννοια της αθανασίας. Πρέπει με τα φυσικά του μάτια ο αθλητής να δή την φλόγα. Αυτό μόνο με ένα ορατό, ζωντανό πρότυπο μπορεί να του το προσφέρει. Η αντικειμενική, ορατή πραγματικότης βρίσκεται στον Ηλιοκεντρισμό.

Ήταν ο Ηλιοκεντρισμός γνωστός στην αρχαιότητα; Μάλιστα, διότι η Θόλος της Επιδαύρου έχει αποτυπωμένο στο δάπεδο το Ηλιοκεντρικό Σύστημα. Συνεπώς το Ιερατείο ήτο γνώστης της Ηλιοκεντρικής Ιδέας από αναρίθμητους αιώνες προ της ανεγέρσεως της Θόλου. Και το σημαν0τικώτερο ο Ηλιοκεντρισμός έρχεται από τον Ιερό χώρο της ιάσεως των ψυχών και των σωμάτων. Είναι συνεπώς αναγκαία η σταθερή σύνδεσις της Ολυμπιακής φλόγας με την σταθερότητα της φλόγας του Ηλίου.

Η Επίδαυρος, με το σύμβολο του Ηλίου στο δάπεδο της Θόλου και τους ανά τετραετία Αγώνες των Ασκληπείων, συνδέει την δάδα της Ολυμπίας με την έννοια της αθανασίας της ψυχής. Εάν δεν υπάρξη σταθερό φώς στην ψυχή ο αθλητής δεν θα συλλάβη την σημασία του ανάμματος της φλόγας της Ολυμπίας.

Ο σταθερός ψυχικός φωτισμός απαιτεί ένα ορατό πρότυπο για να λειτουργήση όμοια με αυτό. Μοναδικό πρότυπο είναι η αναγνώριση της Ηλιοκεντρικής Ιδέας.

Η Επίδαυρος είναι ο πρώτος σταθμός από τον οποίον θα κάνη την εκκίνηση της η ψυχή. Πρώτα θα την θεραπεύση σωματικώς, ψυχικώς και νοητικώς ο Ασκληπιός, υιός του Απόλλωνος, και μετά θα γίνη η έναρξις των Άλλων Αγώνων με κατάληξη τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο αθλητής που έχει "νού υγιή εν σώματι υγιεί" ανάβει την φλόγα της αθανασίας στην ψυχή του, όταν αθλούμενος άριστος μεταξύ αρίστων επιδιώκει να φθάσει στο ακίνητο κέντρο του Αιωνίου Φωτός

 

 

 

Η Τρίτη Αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων

 

Η τρίτη αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων  ανα τετραετίαν έγινε το έτος 776 π. Χ  ότε άρχισε η αρίθμηση  των χρονολογιών  της Ιστορίας  και συνεχίσθηκε μέχρι του έτους 385  μ. Χ , οπότε απηγορεύθηκαν και εγκαταλήφθηκε ο ιερός χώρος της αρχαίας Ολυμπίας. Στο διάστημα των 1161 χρόνων  που μεσολάβησε απο το έτος 776 π. Χ  μέχρι το 385 π. Χ   πραγματοποιήθηκαν 290 Ολυμπιακοί αγώνες  στην αρχαία Ολυμπία. Αν στο αριθμό αυτό προστεθούν και οι διοργανώσεις  που έγιναν πριν απο τον κατακλιυσμό του Δευκαλίωνος , τότε το σύνολον των διοργανωθέντων αγώνων  ανέρχεται στους 741 + 290 =1031. 

Επομένως, οι Ολυμπιακοί αγώνες επαναθεσπίσθησαν τρεις φορές κατά την αρχαιότητα χωρίς κανένας ισχυρός της εποχής να διανοηθεί ν’ αλλάξει τον τόπο των διεξαγωγής των   .  Μόνον στην τελευταία επανίδρυση των, που  έγινε  το 1896  στην Αθήνα ,απεφασίσθη να περιφέρουν την έδραν των Ολυμπιακών Αγώνων-δίκην περιοδεύοντος θιάσου - απο πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα.  Και ενώ ήτο   ευκαιρία να επαναπατρίσουμε τους  Ολυμπιακούς Αγώνες στην ιερά γη της Αρχαίας Ολυμπίας απο όπου ξεκίνησαν πριν 11.000 και πλέον χρόνια, διαπράξαμε   το ολίσθημα να   τους διεξάγουμε  στην Αθήνα αντί της ένδοξης κοιτίδος του αθλητισμού της  Ολυμπίας.

 

Η Ρωμαιοκρατία

 

Πολύ πριν από την κατάκτηση της Ελλάδος από τους Ρωμαίους, η Ολυμπία είχε αρχίσει να γίνεται τόπος πολιτικού ανταγωνισμού μεταξύ των πόλεων, οι οποίες επεδίωκαν με κάθε τρόπο την απόσπαση περισσοτέρων νικών για τους αθλητές τους. Παράλληλα μια βαθιά αλλαγή παρατηρείται σε όλα τα πράγματα στην  Ολυμπία, αποτέλεσμα των ραγδαίων αλλαγών στη ζωή της Ελλάδος. Ένα από τα αρνητικά φαινόμενα είναι και η εμφάνιση του επαγγελματικού αθλητισμού.. Τούτο επέκριναν πολλοί σοφοί της εποχής  και αποδοκίμαζαν τους γυρολόγους αθλητές που από τόπο επεδείκνυαν στα πανηγύρια τις αθλητικές τους ικανότητες. Τον κίνδυνο της μονόπλευρης άσκησης του σώματος επέκρινε και ο Ξενοφάνης από τον Κολοφώνα . Αυτός τόνιζε ότι η άσκηση σοφίας είναι σημαντικότερη για την ευνομία της Πολιτείας από τα γερά μπράτσα και πόδια των αθλητών. Τις ίδιες παρατηρήσεις έκαναν αργότερα ο Ευριππίδης, Αριστοφάνης και ο  Σωκράτης.

Η πολιτική εκμετάλλευση του Ιερού  χώρου της Ολυμπίας φθάνει στο αποκορύφωμα της επι της εποχής του Φιλίππου του Β! όταν  στήνουν το οικογενειακό τους μνημείο .  Τα πράγματα γίνονται χειρότερα επί Ρωμαιοκρατίας. Αν και οι Ρωμαίοι εμφανίζονται στην Ολυμπία σαν ελευθερωτές και ειρηνευτές του σπαρασσόμενου Ελληνικού κόσμου και ζητούν να συμμετέχουν στους αγώνες. Τούτο στηρίζουν  στην κοινή Ελληνική τους καταγωγή,  την οποία έλκουν με βάση την Ελληνική Μυθολογία (Αρχαιολογία) από τους Ελληνες. Και  ναι μεν κατάγονται από τα πανάρχαια Πελασγικά φύλα, όμως   από απόψεως πολιτισμού υστερούσαν κατά πολύ των Ελλήνων. Απο το 146 π. Χ  οπότε η κυρίως Ελλάδα υποτάσσεται στους Ρωμαίους η Ηλιδα χάνει οριστικά την ανεξαρτησία της και γίνεται τμήμα της Ρωμαικής επαρχίας της  Αχαίας. Ωστόσο, το Ιερό δεν έπαψε να απολαμβάνει κατά καιρούς τιμές από διάφορους Ρωμαίους αυτοκράτορες και αξιωματούχους, όμως δεν μένει παρά ένας μακρινός αντίλαλος από την παλιά της ακτινοβολία. Μετά την κατάκτηση της οικουμένης από την Ρωμαική αυτοκρατορία , η Ολυμπία χάνει τον Ελληνικό της χαρακτήρα και την θρησκευτική της ιερότητα. Τότε ανοίγουν στην διεθνή κοινότητα οι θύρες των Ολυμπιακών αγώνων. Οι   αγώνες μετατρέπονται σε ένα οικουμενικό γεγονός, με την συμμετοχή αθλητών από διάφορες εθνότητες(Αιγύπτιοι, Φοίνικες, Λυδοί κ. α) που στο μεταξύ είχαν γίνει Ρωμαίοι πολίτες. Ακριβώς αυτός ο υπερεθνικός χαρακτήρας των αγώνων επικρατεί και σήμερον, 100 και πλέον χρόνια από την φαεινή έμνευση του μεγάλου ευεργέτη Ευάγγελου Ζάππα για την επανίδρυση των Ολυμπιακών αγώνων και την υλοποίηση της ιδέας του Ζάππα από  τον  Γάλλο   Pier De Coubertin το 1896 στην Αθήνα.

 

Οι Ολυμπιάδες μετά το 393 μ. Χ

 

Οι θεμελιωτές του Χριστιανισμού - οι αποκαλούμενοι μεγάλοι πατέρες- είχαν προετοιμάσει απο τον 2 ον και 3 ον μ. Χ  αιώνα την εξάλειψη του Ελληνικού Πολιτισμού(φιλοσοφία, επιστήμη, θέατρο, θρησκεία , αρχιτεκτονική, γλυπτική   αθλητισμό κλπ)  για να περάσουν την νέα κοσμοπολιτική και δογματική τους θρησκεία.  Εσυκοφάντησαν κάθε τι το Ελληνικό με τις ύβρεις  ”ελληνική μανία” , “μωρία”, “ειδωλολατρία” χαρακτηρίζοντες αυτά σαν “έργα του διαβόλου”. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε προς τους πιστούς  ότι “ο διάβολος κάνει πομπή” στα στάδια.  Δεν βλέπετε τους (Ολυμπιακούς) αγώνες όταν ο αγωνοθέτης βαδίζει , πόση , πόση ευταξία υπάρχει στο λαό;   Πως λοιπόν εκεί που ο διάβολος πομπεύει υπάρχει τέτοια σιωπή, κι’ εδώ είναι ο Χριστός(εννοεί μέσα στους χριστιανικούς ναούς) υπάρχει τέτοιος θόρυβος(Migne, P.G. 63, 897)  

Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς στο έργο του (“Προτρεπτικός προς Ελληνας”, 34, 1 )  παροτρύνει την βίαιη διάλυση των αγώνων λέγων “ Ας πάμε αμέσως τώρα εκεί που γίνονται οι αγώνες και ας απαγορεύσουμε τις αναμνηστικές αυτές εορτές , τα Ισθμια, τα Νέμεα και τα Πύθια και πρωτίστως τους Ολυμπιακούς αγώνες “. Αλλά και ο Βασίλειος Σελευκείας (Migne, P.G. 85, 309) λέγει για τους Ολυμπιακούς αγώνες “θανάτου τερπνόν δηλητήριο και δαίμονες εορτήν τον σταυρόν καθυβρίζουσιν”.  Οι Χριστιανοί εθεώρουν ως διαβολικό και αμαρτωλό  τον αθλητισμό και  ό, τι υπηρετεί η σωματική υγεία και ομορφιά, διότι πιστεύουν ότι το σώμα είναι μολυσμένο. 

 

Τα Διατάγματα των «Μεγάλοων» Κωνσταντίνου και Θεοδοσίου

 

Επι τρισήμισυ αιώνες η υλοποίηση της εξαλείψεως του Ελληνικού Πολιτισμού περέμεινε απραγματοποίητη λόγω της αντιδράσεως που θα ήγειρε μιά τέτοια ενέργεια, δεδομένου ότι ακόμη δεν είχαν προσηλητισθεί οι άρχοντες της Ρώμης στην νέα θρησκεία.     Ο Χριστιανισμός  έγινε  επίσημη θρησκεία απο το Ανατολικό Ρωμαικό κράτος επί αυτοκράτορος Κωνσταντίνου και επισημοποιήθηκε    μετά την έκδοση του Διατάγματος απο τον Μ. Κωνσταντίνο, το οποίον λέγει ότι “ Ας σταματήσει η ψευδής πίστις κι’ ας  καταργηθεί η τρέλλα των θυσιών . Γιατί αν κάποιος παραβιάζει τον νόμο του πατέρα μας(του Μ. Κωνσταντίνου) και με την δική μας ευσπλαχνία τολμήσει να τελέσει θυσίας , θα τιμωρηθεί πάραυτα  με την ποινή που του ταιριάζει..” .( Περιοδικό “ΔΑΥΛΟΣ”, τεύχος 229, Ιανουαρίου 2001, σελίς 14623, εκδόσεις Δ. Λάμπρου, Αθήνα)

Ο αυτοκράτωρ Θεοδόσιος( Ισπανοεβραίος την καταγωγήν) προχώρησε περισσότερο απο τον Μ. Κωνσταντίνο  και τους διαδόχους του . Με το XVI , 1. 2 διάταγμα το 380 μ. Χ υποχρέωσε όλο τον λαό “ να πιστεύει στο θρήσκευμα, που ο απόστολος Παύλος παρέδωσε  στους Ρωμαίους”  . Το 390 μ. Χ  ο Θεοδόσιος έστρεψε τον στρατό του κατά των Θεσσαλονικέων που διατηρούσαν την πατρώα Ολυμπιακή  θρησκεία (μη χριστιανών ) και εν μιά νυκτί κατέσφαξε 15,000 Ελληνες μέσα στον Ιππόδρομο, γιατί αρνήθηκαν να βαπτισθούν. Το 391 π. Χ με τα διατάγματα XVI, 10, 19  και   XVI, 10.21  οι μη χριστιανοί Ελληνες εκηρύσσοντο εκτός νόμου. Τότε απηγορεύθη επί ποινή θανάτου και δήμευσης της περιουσίας  όσων παρακολουθούν φανερά ή κρυφά τελετές  και θυσίες που συνδέονται με τον Δία. Εκείνο τον καιρό ετέθησαν υπο διωγμό και το προσωπικό των Ολυμπιακών Αγώνων(αθλητές, ελλανοδίκες, προποηντές,  κριτές κλπ) Τότε έγιναν πρωτοφανείς βανδαλισμοί , ωμότητες και αγριότητες , εκείνη δε την εποχή  πέρασαν δια πυρός και σιδήρου όσους έμεναν πιστοί στην πατρογονική τους λατρεία. Ετσι κατέκτησαν τον τίτλο του “Μεγάλου” στο πάνθεο του χριστιανισμού και αγιοποιήθηκαν ως “Ισαπόστολοι”   οι  ασπονδότεροι διώκτες του Ελληνικού Πολιτισμού. Κι’ όμως αυτός ο λίαν ανεππτυγμένος πνευματικά λαός υποδουλώθηκε σε μια θρησκεία ενός καθυστερημένου λαούς της ερήμου.

[ Ελλην=Πολιτισμένος

Ο μεγάλος μελετητής της Ελληνικής Ιστορίας στο βιβλίο του η « ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ»  σελίς 95 αναφέρει σχετικά με τη λέξη Ελλην τα εξής

…χαρακτηριστικόν είναι , ότι..το όνομα Ελλην συνδέεται με πνευματικώς ανεπτυγμένους  προγόνους, που υπονοεί ή συμβολίζει την πνευματικήν υπεροχήν της φυλής των Ελλήνων..]

 

Η Ισοπέδωση της Ολυμπίας

 

Η καταστροφή της αρχαίας Ολυμπίας και της ιεράς Αλτεως έλαβε χώραν τρία έτη αργότερον ήτοι το 396 π. Χ  απο τον Αλάριχο, όταν αυτοκράτωρ του Βυζαντίου ήτο ο γιός του Θεοδοσίου, ο   Αρκάδιος. Ο Αλάριχος διέτρεξε ολόκληρη την Ελλάδα  και άρπαξε και κατέστρεψε με το στράτευμα του ό, τι είχε απομείνει όρθιο απο προηγούμενους διωγμούς.  Κατέσκαψε τις Θήβες, την Ελευσίνα, τα Μέγαρα, την Κόρινθο , το Αργος, την Σπάρτη και τέλος εξαφάνισε παντελώς την Ολυμπία, όπου δεν έμεινε απολύτως τίποτα που να θυμίζει το ένδοξο παρελθόν χιλιάδων ετών . Οι Ολυμπιακοί Αγώνες μετά απο συνεχή λειτουργία   1.160  ετών διεκόπησαν βιαίως και ο πιό λαμπρός  ανθρωπιστικός θεσμός, που προήγαγε και καθιέρωσε το ανθρώπινο πνεύμα ,κατηργήθη. Το έργο της εξαφανίσεως του Ελληνικού Πολιτισμού συνεχίσθηκε με την καταστροφή ή την πυρπόληση των  Ελληνικών ναών, θεάτρων, ανδριάντων, βιβλιοθηκών, ασκληποιείων,  σταδίων,  έργων τέχνης κ.ο.κ    Δεν είναι βέβαια τυχαίο το γεγονός  ότι  τα Ρωμαικά έργα  δεν κατεστράφησαν , παρά μόνον  τα Ελληνικά. Τα συμπεράσματα δικά σας.

 

Η Συνέχιση των Ολυμπιάδων

 

Ο Γερμανός αρχαιολόγος Emil Kunze  στην πρόσφατη εργασία του    “Berichre uber die ausgrabungen in Olympia”  και “Olympia und seine Festspiele”αποκαλύπτει ότι παρ’ όλα που οι πληροφορίες των Χριστιανών ιστοριογράφων μας είχαν πείσει ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες είχαν σταματήσει μετά την βίαιη απαγόρευση τους απο τους αυτοκράτορες Θεοδόσιο  Α! το 393 μ. Χ και τον  Θεοδόσιο   Β! το 426 μ. Χ, μετά τις καταστροφές του Αλαρίχου, οι ανασκαφές αποδεικνύουν ότι οι αγώνες συνεχίσθησαν έστω και σιωπηρώς.  Ενας άλλος Γερμανός αρχαιολόγος , ο Ulrich Sinn  ανεκάλυψε πλάκα εκ χαλκού στην οποίαν αναγράφονται  τα ονόματα νικητών  του 4 ου , 5 ου και 6 ου μ. Χ  αιώνος .( Περιοδικό “ΔΑΥΛΟΣ”, τεύχος 229, Ιανουαρίου 2001, σελίς 14623, εκδόσεις Δ. Λάμπρου, Αθήνα) Υπάρχουν κι’ άλλα στοιχεία που επιβεβαιώνουν  ότι οι Ελληνες δεν εσταμάτησαν τους αγώνες και αδιαφόρησαν για τα διατάγματα των αυτοκρατόρων , και παρά την  ασκηθείσα βία όσο σκληρή κι’ αν ήτο αυτή αυτοί συνέχισαν την τέλεση των αγώνων. Οι εν λόγω αρχαιολόγοι πρεσβεύουν ότι καίτοι οι  ναοί έκλεισαν , οι  Ολυμπιακοί Αγώνες συνεχίσθηκαν τουλάχιστον μέχρι το 620 μ. Χ.   Επ’ αυτού αποκαλύπτουν πληροφορίες περί  του τρόπου ζωής των αθλητών  και περιγράφουν τις θαυμάσιες εγκαταστάσεις των αθλητικών αγώνων που και σήμερα θα τις ζήλευαν οι αθλητές. Στην χώρα μας το θέμα δεν σχολιάσθηκε καν ίσως διότι τα μέσα ασχολούνται με τα επουσιώδη και εν πάση περιπτώσει δεν θέλουν να  καταπιάνονται με την πολιτιστική μας κληρονομιά  ούτε να   αναφέρονται  στις   μελανές  περιόδους του Χριστιανισμού . 

 

Η  Χρονολόγηση  με τις Ολυμπιάδες

 

Από το 776 π. Χ και ως την 13 η Ολυμπιάδα(728 π. Χ ) διεξήγετο μόνον ο αγώνας δρόμου σταδίου και κρατούσε μόνο  μια ημέρα . Με την αύξηση των αγωνισμάτων προοδευτικά σε 18, οι αγώνες κρατούσαν πέντε  ημέρες.

Οι αστρονομικοί κύκλοι  δεν ήσαν ο μοναδικός  ούτε και ο δημοφιλέστερος τρόπος χρονολογήσεως στην αρχαία Ελλάδα. Πέραν των τοπικών καταλόγων αρχόντων  ή εφόρων  ή ιερέων(ανάλογα με την πόλη) υπήρχαν και συστήματα χρονολόγησεως γενικότερα αποδεκτά. Στα Ελληνικά χρόνια γινόταν λόγου χάριν χρονολόγηση απο θανάτου Αλεξάνδρου, στα κατά τόπους Ελληνικά βασίλεια η χρονολόγηση άρχιζε πολλές φορές  απο την άνοδο στο θρόνο του γενάρχη του βασιλικού οίκου κ.ο.κ  Όμως το  παλαιότερο   σύστημα, που κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε σε ολόκληρο τον Ελληνικό Κόσμο, ήταν το σύστημα των Ολυμπιάδων.

Ο κατάλογος των Ολυμπιονικών είναι έργο του Ηλείου Ιππία   και εκδόθηκε τον 5 ον π. Χ  αιώνα , πολύ μεταγενέστερα απο την πρώτη Ολυμπιάδα . Δεδομένου ότι οι αγώνες αυτοί απο το 776 π. Χ ετελούντο κατά τακτά χρονικά διαστήματα και ήσαν πανελλήνιοι προσφέρονταν ως βάση χρονολογήσεως.

 

            Η Ολυμπιάς  διαρκεί μία τετραετία

 

            Ολυμπιάς ονομαζόταν το διάστημα τεσσάρων ετών  μεταξύ δύο διοργανώσεων της εορτής των Ολυμπίων. Το κέθε έτος προσδιοριζόταν βάσει της Ολυμπιάδος, στην οποία ανήκε και βάσει του αύξοντος αριθμού του μέσα στην τετραετία. Ως πρώτο έτος της πρώτης Ολυμπιάδος(Ολ.1,1) εθεωρείτο το 776 π. Χ, παρ’ ότι είναι βέβαιον ότι η αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων ανάγεται τουλάχιστον  απο τον προηγούμενο αιώνα .  Ο πρώτος που χρησιμοποίησε την Ολυμπιακή χρονολόγηση ήτο ο Φίλιστος ο Συρακούσιος , αυτόν δε  ακολούθησε ο Τίμαιος οΤαυρομενίτης  και έκτοτε καθιερώθηκε, όπως δείχνουν οι  αρχαίες πηγές  η χρονολόγηση των διαφόρων γεγονότων με βάση τις Ολυμπιάδες. Ο Πλούταρχος στον (“Νουμά”, 1, 4) διαμαρτύρεται  για τις δυσκολίες που παρουσιάζει το σύστημα αυτό και θεωρεί ότι ο Ιππίας ο Ηλείος είναι μάλλον αναξιόπιστος.

 

            Μετατροπή Ολυμπιακής Χρονολογίας  

 

Η μετατροπή της Ολυμπιακής χρονολογίας σε σύγχρονη γίνεται με την ακόλουθη μέθοδο: Αν έχουμε ένα γεγονός το πρώτο έτος της 75 ης Ολυμπιάδος (Ολ.75, 1) (όπως για παράδειγμα η ναυμαχία της Σαλαμίνος) πολλαπλασιάζουμε τις 74 παρελθούσες Ολυμπιάδες επί 4 (74 x 4 = 296) προσθέτουμε στο γινόμενο το 1 έτος της τρεχούσης Ολυμπιάδος και το άθροισμα αφαιρείται απο το 777 (και όχι απο 776, διότι το 776 είναι το Ολ. 1, 1) Η πράξη μας δίνει ως χρονολογία της ναυμαχίας της Σαλαμίνος το 480 π.  Χ (777-297 = 480)Αν πάλι θέλουμε να αναγάγουμε σύγχρονη χρονολογία σε Ολυμπιακή  , αφαιρούμε  την χρονολογία απο το 777 και το υπόλοιπο (297 ) το διαιρούμε δια του 4. Το αποτέλεσμα ( 74 και το υπόλοιπο  1) μας δείχνει ότι παρήλθον 74  ολόκληρες Ολυμπιάδες και βρισκόμαστε στο πρώτο έτος  της 75 ης. Αν λοιπόν θελήσουμε να  αναγάγουμε  το 2001 σε Ολυμπιακή χρονολόγηση τότε θα έχουμε την 694 η Ολυμπιάδα έτος Β!(έτος Ομήρου) (“ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 2001, Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, εκδόσεις Γεωργιάδης)

 

Ολυμπιακή Εκκεχειρία

 

Η χώρα μας είναι διοργανώτρια των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 και ήδη   γευόμαστε την εχθρότητα της διεθνούς εξουσίας και των σκοτεινών ανθελληνικών κέντρων.  Οι πιέσεις σχετικά με το θέμα της τρομοκρατίας και της αρτίας προετοιμασίας της χώρας μας   πριν την τέλεση των έχει ανέλθει στο κατακόρυφο και ουδείς μπορεί να προδικάσει την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές τι θα συμβεί ως τη στιγμή που θα κλείσει η αυλαία των αγώνων.  Ισως αποδειχθεί ότι μπήκαμε σε ένα κυκεώνα που τελικά αντί να   αναβαθμίσει και    προάγει  τα Ολυμπιακά ιδεώδη, μπορεί να μας καταστρέψει οικονομιά και να μας διασύρει πολιτιστικά . Δυστυχώς για να επιτύχουμε την διοργάνωση των αγώνων δεχθήκαμε όρους που τελικά  ίσως αποδειχθούν ανεφάρμοστοι για την χώρα μας, ενώ θα έπρεπε να δοθεί μιά διαφορετική κατεύθυνση  απο αυτήν που ακολουθούν μέχρι τούδε, δηλαδή της εμπορευματοποίησης , της χλιδής, της σπατάλης, της γιγαντώσεως και της μετατροπής των σε μιά τεράστια πολυεθνική επιχείρηση  κάτω από τους μανδαρίνους της ΔΟΕ και των πολυεθνικών. Ούτε καν την επιστροφή στον τόπο που γεννήθηκαν δεν επιτύχαμε, δηλαδή στην αξιοποίηση με αθλητικές εγκαταστάσεις  της Αρχαίας Ολυμπίας. Είναι όμως απαραίτητο να ξανάβρουμε τον σωστό δρόμο του Ολυμπιακού πνεύματος . διότι μόνον έτσι θα συμβάλλουμε ηθικά στην αναβάθμιση του θεσμού. Αυτό όμως μας δημιουργεί  επιπρόσθετες υποχρεώσεις πέραν της αρτίας διοργάνωσης που δυστυχώς καθυστέρησε ανεξήγητα επί τετραετία και ήδη μας πιέζει  έντονα ο πανδαμάτορ χρόνος. Οι αγώνες του 2004 είναι η μοναδική ευκαιρία για την χώρα μας για την προβολή  των ηθικών αξιών του Ολυμπισμού, όπως της διεθνούς συνεργασίας και φιλίας των λαών, της ευγενούς αμίλλης και του συναγωνισμού(συν + αγωνίζεσθαι)  αντί του ανταγωνισμού (αντί-αγωνίζεσθαι), της λιτότητος αντί της εμπορευματοποιήσεως και τέλος της Ολυμπιακής Εκεχειρίας.

 [Εκκεχειρία

Κατά την μυθολογία η Εκεχειρία ήτο Θεά Προστάτις της ειρήνης και ανακωχής. Ως λέγει ο Παυσανίας το άγαλμα αυτής έστεφε το άγαλμα του Ιφίτου στην Ολυμπία . Δεν λέγει όμως τι υπαινίσσεται τούτο. Λέγει ότι ο Ιφιτος αποκατέστησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και κατέπαυσε τους εμφύλιους πολέμους. Δικαίως άρα και αξίως στέφει αυτόν η Εκκεχειρία, η άνεσις, ειρήνη, και ησυχία την οποίαν έφερεν αυτός πάλιν στην Ελλάδα, εξόριστον πρότερον ούσα. Επειδή και στις μέρες μας η Εκκεχειρία και Ειρήνη είναι εξόριστες λόγω των συνεχών πολέμων, της επικρατούσης βίας και των εγκλημάτων, είναι ανάγκη να ξαναγεννήσουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην κολυμβήθρα του Ιφίτου πάνω στη βάση των αρχαίων διαχρονικών αξιών τους. Και μόνον η καθιέρωση της Εκκεχειρίας και Ειρήνης,  μπορεί να δώσει  στους αγώνες την παλιά αίγλη και χρησιμότητα ]

  Παράλληλα θα πρέπει να προωθήσουμε την ιδέα για μόνιμη τέλεση των αγώνων στην πατρίδα όπου γεννήθηκαν, στην Ολυμπία.  Ως τώρα κανείς στο παρελθόν του δισχιλιόχρονου θεσμού δεν διενοήθη να αλλάξει τον τόπο διεξαγωγής των αγώνων μετά απο την εκάστοτε αναβίωση των, με εξαίρεση την τελευταία αναβίωση του 1986.

 

Ιερά Εκεχειρία Λουκούργου – Ιφίτου

 

Σύμφωνα  με   ιστορικές πηγές , την αναβίωση των αγώνων κατά τους προκλασσικούς χρόνους την χρωστάμε κυρίως στον Λυκούργο , βασιλιά της Σπάρτης, και στον Ιφιτο βασιλιά της Ηλιδος, οι οποίοι συνήψαν μεταξύ τους συμφωνία , την καλουμένη Ιερά Εκεχειρία, με σκοπό τον τερματισμό των μεταξύ τους μακροχρόνιων εχθροπραξιών. Η  Συμφωνία αυτή είχε γραφεί σ’ ένα χάλκινο δίσκο , το οποίον είδε ως αυτόπτης μάρτυς (με τα μάτια του) , όπως μας διαβεβαιώνει ο Παυσανίας στα Ηλειακά του που γράφηκαν τον Β! αιώνα μ. Χ

Η συμφωνία αυτή έγινε κατ’ απαίτηση των θεών αφού δόθηκε σαν χρησμός απο το Μαντείο των Δελφών σε αίτημα του βασιλιά Ιφίτου, προκειμένου να τερματισθεί    ο  πόλεμος που την εποχή εκείνη  συγκλόνιζε την Πελοπόννησο. Ετσι, θεσμοθετήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και υπεγράφη το μακροβιότερο σύμφωνο Ειρήνης στον κόσμο,  αυτό της Ιεράς  Συμμαχίας.

 

Τι προβλέπει  το Σύμφωνο ;

 

Κατ’ αυτό επτά ημέρες προ της ενάρξεως και επτά ημέρες μετά την λήξη των Ολυμπιακών αγώνων  σταματούσε κάθε εχθροπραξία. Η Εκκεχειρία διατηρήθηκε 11 αιώνες μέχρι το 394 μ. Χ όταν    κατήργησε του Ολυμπιακούς Αγώνες ο Θεοδόσιος στο όνομα της “Χριστιανικής ειρηνικής” θρησκείας, η οποία συγκλονίζει    έκτοτε την Γη  με τους διάφορους θρησκευτικούς πολέμους  .

 

Οι σπουδαιότεροι ιστορικοί σταθμοί των Ολυμπιακών Αγώνων που έχουν  σχέση με την Εκεχειρία είναι οι εξής:

 

n 1894 Δημιουργείται το πρώτο Ολυμπιακό κίνημα με στόχο την παγκόσμια ειρήνη μέσω του αθλητισμού

n 1896  Η Αθήνα διοργανώνει τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες των νεωτέρων χρόνων.

n 1992 Ο Χουάν . Αντόνιο . Σάμαρανγκ απευθύνει έκκληση στην παγκόσμια κοινότητα για προσήλωση στον θεσμό της Εκεχειρίας.

n 1993 Στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ  κατά την 48 η σύνοδο της καλούνται όλα τα κράτη- μέλη της να εφαρμόσουν και τηρήσουν την Ολυμπιακή Εκκεχειρία κατά το πρότυπο της αρχαίας Ελλάδος.

n 1994 Κατά την διεξαγωγή των χειμερινών Ολυμπιακών αγώνων  στο Λιλεχάμερ της Νορβηγίας, ύστερα απο συντονισμένες διπλωματικές προσπάθειες, παραδίδεται ανθρωπιστική βοήθεια στο δοκιμαζόμενο Σαράγιεβο απο αντιπροσωπεία της Δ Ο Ε με επικεφαλής τον Χουάν. Αντόνιο Σάμαρανγκ, ενώ η UNISEF  εμβολιάζει χιλιάδες παιδιά του Τρίτου Κόσμου.

n 1995 Η ιδέα της Εκκεχειρίας μέσω του Ολυμπιακού ιδεώδους επικυρώνεται με Ψήφισμα της 50 ης Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ.

n 1996 Μέσω παγκόσμιας λαμπαδηδρομίας για την αναβίωση της Ολυμπιακής Εκκεχειρίας , δεσμεύεται η επιτροπή διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004.

n 1997  Το Ψήφισμα της 52 ας συνόδου της Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ για την τήρηση της εκεχειρίας κατά την διάρκεια των χειμερινών Ολυμπιακών αγώνων του Ναγκάνο υπερψηφίζεται απο 178 χώρες, που χαρακτηρίζεται σταθμός στην ιστορία του ΟΗΕ.

n 1998  Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Γεώργιος Παπανδρέου  παρουσιάζει στα μέλη  της ΔΟΕ την Ελληνική πρόταση για την θεσμική κατοχύρωση  του Κινήματος για την Ολυμπιακή Εκκεχειρία στην νέα χιλιετία. Το ίδιο έτος γίνονται οι αγώνες στο Ναγκάνο ενώ ο κόσμος συγκλονίζεται  απο τον πόλεμο  στον Περσικό  Κόλπο. Ο Γ.Γ των Η.Ε  Κόφι Ανάν μεσολαβεί  για την εξεύρεση μιάς ειρηνικής λύσης, αλλά οι άνθρωποι του πολέμου κωφεύουν .

n 1999  Στην 54 η Σύνοδο 180 κράτη - μέλη του ΟΗΕ υπερψηφιζουν σχέδιο  απόφασης για την Ολυμπιακή  Εκκεχειρία  και την τήρηση της  κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνευ.

n 2000  Ιδρύεται το Διεθνές Ιδρυμα και το Διεθνές Κέντρο  Ολυμπιακής Εκκεχειρίας  στο πλαίσιο  του Ολυμπιακού Κινήματος.