ΣΚΟΠΟΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ -ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

 ΟΙ  ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ  ΑΓΩΝΕΣ  ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ  ΩΣ  ΣΗΜΕΡΟΝ

 

 

 

ΣΚΟΠΟΙ  ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ 

 

 

1.   Ο Τέλειος Ανθρωπος.

Πρόκειται για το άτομο με εναρμονισμένη την σωματική, την πνευματική και την ψυχική δύναμη και υγεία.

 

2.   Η Ευγενής Αμιλλα.

  Αυτή απέβλεπε στην ανάπτυξη  του συναγωνιστικού πνεύματος  και όχι το ανταγωνιστικού, όπως συμβαίνει συχνά σήμερον. Η βάση της ευγενούς αμίλλης είναι η συνεργασία για να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

 

3.   Η Συμμετοχή και ο Αγών 

 Αυτή απέβλεπε στην καθολική άθληση των νέων και στην προσπάθεια , και όχι στην νίκη.

 

4.   Η Συναδέλφωση των Λαών 

Οι αγώνες απέβλεπαν στην ισότιμη συμμετοχή των αθλητών απο όλες τις χώρες του Ελληνικού κόσμου, αδιακρίτως φυλής, χρώματος , θρησκείας  , κοινωνικοπολιτικής  και οικονομικής προελεύσεως. Με αυτόν τον σκοπό οι αρχαίοι πρόγονοι μας εύρισκαν την ευκαιρία να συναντώνται τακτικότατα με την ευκαιρία των διαφόρων αγώνων(Ισθμια, Πύθια, Νέμεα ,Ολύμπια) και να λύνουν ειρηνικά τις πολιτικές και οικονομικές διαφορές του

 

5.   Ο Πάνδημος Ερασιτεχνικός Αθλητισμός

Αυτός απέβλεπε στην καθολική , όπως είπαμε άθληση όλων των νέων και προς  τον σκοπόν αυτόν είχαν παντού παλαίστρες , γυμναστήρια και στίβους για  την εύκολη πρόσβαση των αθλουμένων νέων.  Ο Αθλητισμός των Ελλήνων ήτο ερασιτεχνικός και όχι επαγγελματικός, όπως συνηθίζεται σήμερον.

 

6.   Ηθική Διαπαιδαγώγηση των Νέων

 Τα ίδια τα Ολυμπιακά ιδεώδη  εξυψώνουν το φρόνημα και τις ηθικές αξίες και κάνουν τους νέους ενάρετους.

 

7.   Η Κοινωνικοποίηση των Νέων

Στους αγωνιστικούς χώρους εγένετο η κοινωνικοποίηση των νέων και απαλλαγή τους απο τον εγωισμό, την μονωτική τάση, την μελαγχολία και άλλων ψυχοσωματικών διαταραχών της εφηβικής ηλικίας, έτσι ώστε να μεταπέσουν ομαλώς απο την κρίσιμη εφηβική ηλικία στην τοιαύτη του ανδρός.

 

8.   Η  Συμβολή στην Προάσπιση της Ελευθερίας

Ο νέος μέσω του αθλητισμού εσκληραγωγείτο στο σώμα και στην ψυχή, έτσι ώστε να  προετοιμασθεί  για την στράτευση του και την προστασία της πατρίδος του όταν θα εγένετο άνδρας. “Το Ελεύθερον το Εύψυχον” φανερώνει ότι η Ελευθερία απαιτεί θάρρος και θυσίες απο τους πολίτες, οι οποίες θυσίες πρέπει να περιλαμβάνουν και τις σωματικές δοκιμασίες του οπλίτου στην καρτερικότητα, στην πείνα, στην δίψα, στην κόπωση και την εν γένει αυτοσυγκέντρωση του στον σκοπόν.  Η  ένταξη στρατιωτικών αγωνισμάτων- χωρίς να αποβλέπει στην στρατικοποίηση των νέων-     απέβλεπε  στην εξάσκηση τούτων ,  ώστε να καταστούν εν καιρώ άριστοι οπλίτες.

 

9.   Η Συνένωση του Απανταχού Ελληνισμού

 Οι Ολυμπιακοί αγώνες μολονότι   σφυρηλάτησαν την εθνική συνείδηση  του Ελληνικού κόσμου,   δεν  προώθησαν επαρκώς την πολιτική συνένωση του Ελληνισμού  .   Επομένως είναι ανάγκη εμείς οι νεώτεροι  να  θέσουμε επί τάπητος  το θέμα της πολιτικής συνενώσεως του απανταχού Ελληνισμού μέσα απο την αναβίωση εσωτερικών Ολυμπιακών αγώνων στην Ολυμπία ή σε άλλο ιερό (Ισθμια, Πύθια, Νέμεα κ.α) με συμμετοχή αρχικά του απανταχού Ελληνισμού( Ελλαδικού και Διασποράς) και βραδύτερον  των κρατών ή οργανώσεων που  μετέχουν της Ελληνικής παιδείας.

           

Κανόνες του Ολυμπισμού

           

Οι αρχαίοι πρόγονοι μας δεν ενδιεφέροντο για την επίτευξη της ανωτάτης δυνατής απόδοσης, ήτοι της κατάρριψη των σημερινών «ρεκόρ» που ενισχύει μια ικανότητα σε βάρος άλλων. Γι’ αυτό λιγοστές είναι η μαρτυρίες για επιδόσεις των αθλητών.  Αρκούσε ο τίτλος του πρώτου ανάμεσα στους αρίστους, για να περιβληθεί ο νικητής με την ύψιστη τιμή και δόξα. Γι’ αυτό και οι Ελληνες είχαν περί πολλού το πένταθλο που καλλιεργούσε ισορροπημένα την ανάπτυξη όλων των μελών.

Για τους Ελληνες το ιδανικό ήτο η ομοίωση με τους θεούς ιδρυτές των μυθικών αγώνων.

Το πνευματικό τους έργο ήτο να διδάξουν πως μόνο με τον άθλο κατορθώνει ο άνθρωπος να απαλλαγεί από τον «θηριώδη βίο», να αφυπνίσει και να αναπτύξει τις ανεξάντλητες σωματικές και ψυχικές του δυνάμεις  και   αρετές. Οι αγώνες λοιπόν στο ιερό δεν ήτο απλώς θέαμα ,  αλλά ιεροτελεστία, αφού συνδυαζόταν η γυμναστική  με την μουσική, θεία δώρα κατά τον Πλάτωνα των θεών.

 

            Εχεις όλα τα αγαθά, μην προσπαθείς να γίνεις θεός

 

Γι’ αυτό  οι ολυμπιονίκες εγένοντο κοινωνοί της αίγλης των θεών και ελατρεύοντο στις πατρίδες των σαν   ήρωες Γι’ ατό ο Πίνδαρος λέγει για τον Ψάμμιν από την Καμαρίνα «έχεις όλα τα αγαθά μην προσπαθείς  να γίνεις θεός»

Κανένας άλλος λαός μετά τους Ελληνες δεν έθεσε  ένα τέτοιο στόχο και μάλιστα με τόση αποκλειστικότητα και ένταση, και κανένας άλλος λαός δεν έθεσε το στεφάνι της νίκης σαν μοναδικό  έπαθλο  της επιβράβευσης του νικητού. Μάλιστα λέγεται ότι  προξένησε αίσθηση  στον Πέρση βασιλιά όταν κάποιος είπε στον Μαρδόνιο ότι μπροστά του έχει άνδρες που αγωνίζονται για ένα στεφάνι αγριελιάς. Τότε είπε ο Πέρσης βασιλιάς «αλίμονο Μαρδόνιε εναντίον ποιών ανδρών μας οδηγείς να πολεμήσουμε , που δεν αγωνίζονται για   χρυσάφι , αλλά μόνον για την αρετήν»

 

Ο Αγών και η Νίκη

 

Για τους Ελληνες όλα αυτά γίνονταν για τον «Αγώνα», τον οποίον είχαν θεοποιήσει ,  στήνοντας  του και άγαλμα με τους αλτήρες στα χέρια στο ιερό της Ολυμπίας. Η Νίκη εξ άλλου  για τους Ελληνες ήτο μια συγκεκριμένη  και απτή μορφή, φτερωτή,  δύσκολη να την πιάσεις, φευγαλέα και όμορφη. Είναι το μοναδικότερο  σε ομορφιά άγαλμα που κοσμεί το Μουσείο του Λούβρου, η Νίκη της Σαμοθράκης.

Ο αθλητής για να φθάσει σε ολυμπιακό επίπεδο πρέπει να περάσει απο πολλά στάδια , όπως  αθλητισμός της γειτονιάς, σχολικός αθλητισμός,  διασυλλογικός , συμμετοχή σε εθνική ομάδα  κλπ.  Οσο δε η κλίμακα ανεβαίνει τόσο οι απαιτήσεις γίνονται μεγαλύτερες και τόσο  ο αριθμός των συμμετεχόντων μικραίνει, έως ότου φθάσουμε στην κορυφή της πυραμίδος που είναι οι Ολυμπιακοί αγώνες. Επομένως και η συμμετοχή σε ανώτερης κλίμακος αγώνες είναι τιμή και διάκριση για τον αθλητή,     έστω κι’ αν δεν επιτύχει πρόκριση. 

 

Οι Αρχές του Ολυμπισμού αφορούν όλους  μας

 

Οι αρχές του Ολυμπισμού αφορούν όλους λοιπόν τους αθλητές , ανεξαρτήτως του επιπέδου που ευρίσκονται και όχι μόνον των Ολυμπιακών αθλητών. Θα έλεγα  ότι και ορισμένοι ηλικιωμένοι που καθημερινά αθλούνται, κάνοντας    περίπατο  σε κάποιο δάσος ή δρόμο ή και γύρω απο μιά πλατεία είναι κι’ αυτοί για τον γράφοντα αθλητές. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να διατηρήσουν την σωματική      και ψυχική τους υγεία α και για ν’ αποφύγουν τα εμφράγματα και λοιπά καρδιαγγειακά νοσήματα και να διατηρήσουν  το βάρος τους σταθερό.

             Επαναλαμβάνουμε και πάλιν ότι σήμερα     οι Ολυμπιακοί αγώνες δεν μοιάζουν με αυτούς της αρχαίας εποχής.  Αυτοί βρίσκονται σε ταχεία μετεξέλιξη λόγω των ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων, του ανταγωνισμού των οικονομικών συμφερόντων και ποικίλων άλλων παραγόντων της καταναλωτικής μας κοινωνίας.

 

 

Τα Ιδεώδη του Ολυμπισμού

 

Τα ιδεώδη του Ολυμπισμού αντιμετωπίζουν συνεχώς θετικές και   αρνητικές δοκιμασίες και προκλήσεις. Ακολούθως θα αναλύσουμε τους κανόνες  του Ολυμπισμού:

1/ Καλή Φυσική Κατάσταση.

Ο αθλητής για να συμμετάσχει σε οποιοδήποτε επίπεδο συμμετοχής πρέπει να υιοθετήσει ορισμένους κανόνες υγιεινής διαβιώσεως , όπως είναι η μακροχρόνια και συνεχής άσκηση, η σωστή διατροφή, ο επαρκής ύπνος, η αποχή απο την χρήση εξαρτησιακών ουσιών, όπως είναι τα ναρκωτικά, το τσιγάρο, ο καφές, το αλκοόλ σε μεγάλη ποσότητα κ. α Επίσης θα πρέπει να απόσχει απο αναβολικές ουσίες(ντοπάρισμα).

2/ Ψυχική  Υγεία

Ο αθλητισμός καθ’ εαυτόν είναι ένα ιδανικό που δίνει στον άνθρωπο-και ιδία στους νέους- κάποιο σκοπό και νόημα στην ζωή τους, καλλιεργεί την αυτοπεποίθηση, ισχυροποιεί τον χαρακτήρα , και   διαμορφώνει θετικά την προσωπικότητα . Επίσης προάγει τις ψυχικές αρετές, όπως η εγκαρτέρηση, αυτοπειθαρχία, υπομονή-επιμονή, τόλμη και αποφασιστικότητα , ψυχραιμία , μεθοδική σκέψη και αυτοσυγκέντρωση.

3/ Ηθική Διαπαιδαγώγηση

Η καλλιέργεια της ευγενούς αμίλλης διδάσκει ότι ο αντίπαλος στον στίβο δεν είναι εχθρός αλλά μέρος του αγώνος, δηλαδή συναγωνιστής. Κατά τον ίδιο τρόπο και η αντίπαλη ομάδα δεν πρέπει να θεωρείται εχθρική, όπως συμβαίνει σήμερον με το ποδόσφαιρο, αλλά φιλική όπως και η δική μας ομάδα, διότι χωρίς αυτήν δεν θα ήτο δυνατόν να λάβει χώραν το αγώνισμα ή το παιχνίδι. Το ίδιο συμβαίνει και με τους φιλάθλους της αντίπαλης ομάδος. Χωρίς αυτούς τα γήπεδα θα ήσαν μισοάδεια και τα έσοδα στο ήμισυ.  Η παραδοχή της νίκης ή της ήττας χωρίς κομπασμούς, προκλήσεις και επιθέσεις προυποθέτει δύναμη όχι μόνον σωματική, αλλά και ψυχική ευγένεια . Ο εθισμός στους κανόνες του παιχνιδιού ή του αθλήματος προυποθέτει ότι ο αθλητής έχει εθισθεί και  στην πειθαρχία των νόμων της Πολιτείας, με όλες τις συνέπειες που επιφέρουν οι τυχόν υλικές και ηθικές κυρώσεις .  Η τιμωρία της ηθικής μείωσης του αθλητού ή της ομάδος του είναι η μεγίστη των ποινών και θα πρέπει να την θεωρεί σαν μεγαλυτέρα και απο την υλική ποινή. Στο Στρατό η μεγίστη των ποινών θεωρείται η επίπληξη  και όχι η φυλάκιση

 

4/ Πνευματική Καλλιέργεια. 

Σήμερα ο αθλητής μορφώνεται  απο την περιήγηση στις διάφορες χώρες όπου γίνονται αθλητικές συναντήσεις και απο την επαφή με ξένους λαούς.  Ετσι επέρχεται η συναδέλφωση και σε διεθνές επίπεδο και μέσα απ’ αυτήν γνωρίζει ανθρώπους,   ήθη, και   έθιμα  άλλων λαών. Επίσης μέσα από την   φιλία και γνωριμία με άλλους λαούς   ανταλλάσσει αισθήματα , εμπειρίες , γνώσεις, μαζί τους ,  διαμορφώνοντας μιά καθολική αντίληψη για τα πανανθρώπινα προβλήματα , όπως λ. χ το Οικολογικό, τα Πυρηνικά Οπλα, οι Εξοπλισμοί, τα προβλήματα των Πόλεων ,  τα Κοινωνικά Προβλήματα(ανεργία, βία, έγκλημα, ναρκωτικά, φτώχια κ. α )  που εν πολλοίς είναι κοινά σε όλους τους λαούς και διαφέρουν μόνον στις ποσοτικές αναλογίες των φαινομένων . Ιδιαίτερα όμως του δίδεται η ευκαιρία να ανταλλάξει γνώμες για τα προβλήματα των Νέων(ψυχολογικά, ανασφάλεια, ψυχαγωγία κ.α) . Πέραν όμως της ωφελείας αυτής ο σύγχρονος αθλητής έρχεται σε επαφή  με επιστημονικά θέματα που έχουν να κάνουν με την Ιατρική, την Φυσιοθεραπεία, την Ψυχολογία, την Πληροφορική κ λ π με αποτέλεσμα να διευρύνει τον κύκλο των γνώσεων και των ενδιαφερόντων του .

 

5/ Κοινωνική Διαπαιδαγώγηση.

 Η φιλία και η επικοινωνία μέσα στους αθλητικούς  χώρους βοηθάει το άτομο να κοινωνικοποιηθεί  ευκολότερα γιατί  επιτυγχάνεται  μεταξύ ατόμων που εμφορούνται απο κοινές εμπειρίες και κοινά ιδανικά . Γενικά ο αθλητής στο γήπεδο και στην ομήγυρη μαθαίνει να συνυπάρχει με την ομάδα των συνανθρώπων του είτε συναθλητών του είτε φιλάθλων και προπονητών   του, αλλά και να λειτουργεί σαν ισότιμο μέλος  της ομάδος και να μετέχει σε αγώνες, συζητήσεις, εκδηλώσεις και πρωτοβουλίες .

 

6/ Προώθηση της Παγκόσμιας Ειρήνης.

 Μέσω της ανθρώπινης επικοινωνίας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο προωθείται η φιλία  μεταξύ των λαών και εδραιώνεται η παγκόσμια ειρήνη και συνεργασία και ενισχύεται  το αίσθημα ασφαλείας. Κανένα Κίνημα δεν μπορεί να επιτύχει στην πράξη την παγκόσμια ειρήνη καλύτερον του Ολυμπιακού πνεύματος, όπου όλοι κρίνονται όχι με βάση την φυλή, χρώμα, εθνότητα ή θρήσκευμα, αλλά με βάση την αθλητική επίδοση και μόνον. Στους αγωνιστικούς χώρους ακόμη και οι λαοί που πιστεύουν ότι αποτελούν ένα ανώτερο είδος τελικά διαπιστώνουν ότι όλοι οι λαοί είναι ισότιμοι και οι άνθρωποι κρίνονται καλοί ή κακοί απο τα έργα  και τις επιδόσεις τους και ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τα ίδια δικαιώματα .  Ορισμένες δε αντιπάθειες που ενδέχεται να υπάρχουν εξ αιτίας πολιτικών σκοπιμοτήτων , δια της προσωπικής επαφής των αθλητών διευθετούνται. Για την Ολυμπιακή Εκεχειρία θα ομιλήσουμε σε ιδιαίτερο κεφάλαιο.

 

7/ Αντιμετώπιση Εντονων Συγκινησιακών Φορτίσεων.

  Ο αθλητής δοκιμάζει έντονες συναισθηματικές συγκινήσεις όπως χαρά , λύπη, προσδοκία της νίκης απογοήτευση της ήττας, φάσεις εντόνου αγωνίας και την δικαίωση των προσπαθειών του . Περίπου τα ίδια δοκιμάζει και ο φίλαθλος απο τις κερκίδες.  Τούτο είναι ένα αντίδοτο για τους νέους που επιθυμούν να δοκιμάσουν καινούργιες συγκινήσεις και να ξεφύγουν απο την ανία της επίπεδης μηχανιστικής  ζωής τους. Αντί να μετέρχονται   ναρκωτικά,   αλκοόλ στα μπαράκια και στα νυχτερινά κέντρα , με την συνοδεία παρακμιακής μουσικής ρέιβ μέταλ, ή την βία και το έγκλημα της νύχτας,  είναι καλύτερον να  επιδίδονται και να εκτονώνονται στον αθλητισμό.

 

8/ Καταπολέμηση της Υπερηφάνειας  και Αλαζωνίας.

 Οταν ο αθλητής ανεβαίνει στο βάθρο της απονομής των μεταλλείων, κάτω απο την σημαία της πατρίδος του, την στιγμή που παιανίζεται ο Εθνικός Υμνος της νοιώθει εξαιρετική συγκίνηση , διότι πέραν της δικής του διακρίσεως προσφέρει και στον λαό του   τιμή και υπερηφάνεια με την Ολυμπιακή του νίκη   . Στο πρόσωπο του   τιμάται ολόκληρο το έθνος του.  Εκείνη την στιγμή εκπροσωπεί ολόκληρο τον λαό της χώρας του-και όχι μόνον τον εαυτόν του- το δε όνομα του  καταγράφεται  με χρυσά γράμματα στις δέλτους της ιστορίας. Ολα αυτά δημιουργούν πρόσθετη ευθύνη στον αθλητή που αγωνίζεται στους αγώνες. Ωστόσο, θα πρέπει να αγωνισθεί  τον δίκαιο , καλό και αληθινό αγώνα  στα πλαίσια της ευγενούς αμίλλης και πρέπει να είναι έτοιμος να δεχθεί   την μεν νίκη με χαρά, υπερηφάνεια, ταπεινότητα και δίχως κομπασμό,   την δε ήττα με ανδρεία, ψυχραιμία, αυτοσυγκράτηση  και αξιοπρέπεια.  Επομένως η εθνική υπερηφάνεια πρέπει να ενεργεί σαν δύναμη δημιουργική κατά τρόπον θετικό, και όχι με αλαζωνία, έμπνευση φανατισμού, ή υπερφίαλου εθνικισμού και ακροτήτων (ρατσισμού, βίας, καταστροφών κλπ) ή άλλων αρνητικών φαινομένων.

 

10/ Αγάπη προς την Φύση.

  Ο αθλητής πρέπει να αγαπά την Φύση και το Οικολογικό Περιβάλλον, διότι εκεί μπορεί να έχει τις καλύτερες επιδόσεις του. Απο αρχαιοτάτων χρόνων τα αθλητικά γήπεδα εγένοντο  συνήθως σε ειδυλιακό περιβάλλον κοντά στην φύση, σε δάση , σε πηγές ή ποτάμια, όπως λ. χ η αρχαία Ολυμπία,  Δελφούς, Νεμέα κλπ.  Επίσης ο αθλητής για ν’ αποδώσει πρέπει και να ζεί σε υγιεινό περιβάλλον κοντά στην φύση και εκεί να αθλείται καθημερινώς. Δεν είναι βέβαια και λίγα τα αθλήματα που διεξάγονται στο βουνό , στην θάλασσα, αλλά και τα γήπεδα που χτίζονται έξω απο τις πόλεις, σε φυσικό περιβάλλον και καθαρή ατμόσφαιρα,  απηλλαγμένη  απο νέφος, ρύπανση, θορύβους και μακράν οικιστικών περιοχών.

 

11. Το Φίλαθλο Κοινό.

Οι φίλαθλοι του παλαιού καιρού είχαν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα έναντι των σημερινών φιλάθλων. Το πλεονέκτημα είναι ότι διεπνέοντο απο  διαφορετικό  πνεύμα και αντιμετώπιζαν τον αντίπαλο σαν  φιλικό αθλητή.  Την ήττα  την  αντιμετώπιζαν με καρτερία και ψυχραιμία σε σχέση με τους σημερινούς φιλάθλους που εκτρέπονται σε βιαιότητες και ακρότητες, χωρίς αν αποκλείονται και οι καταστροφές, οι τραυματισμοί και οι θάνατοι εξ αμελείας ή και εκ προθέσεως.

 

12.  Η Τηλεόραση   στην υπηρεσία του Αθλητισμού

Τα πλεονεκτήματα των σημερινών φιλάθλων είναι περισσότερα διότι ο τεχνικός πολιτισμός έδωσε την δυνατότητα να βλέπουν και ν’ ακούν όλοι απο οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου τον αγώνα .  Η  πληθώρα  των μέσων Τηλεπικοινωνίας και Πληροφορικής   επιτρέπουν την αναμετάδοση των αγώνων σε όλα τα σημεία της γης σε χρόνο μηδέν, δηλαδή την ίδια στιγμή τελέσεως των. Βλέποντας τα καλογυμνασμένα μπρούτζινα κορμιά των αθλητών και τις λαμπρές επιδόσεις τους , δεν μπορούμε να μην τους θαυμάσουμε έστω κι’ αν δεν ανήκουν στην χώρα μας. Αλλά και με την ατυχία τους να μην συγκινηθούμε, όπως και με την επιτυχία τους να αναδειχθούν νικητές. Επομένως οι αγώνες προσφέρουν ένα πολύπλευρο θέαμα που τέρπει και συγκινεί, γι’ αυτό και έχουν μεγάλη τηλεθέαση σε παγκόσμιο επίπεδο.  Υπάρχουν όμως άτομα που εκμεταλλεύονται τον ενθουσιασμό των νέων και τους ενθαρρύνουν να κάνουν έκτροπα  προκειμένου να αυξήσουν την τηλεθέαση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

 

 

13. Η Τεχνολογία στην Υπηρεσία του Αθλητισμού

Αλλά και τα πάμπολλα όργανα   γυμναστικής και συσκευές βοηθούν στην ακριβή μέτρηση του αποτελέσματος, χωρίς την υποκειμενική παρεμβολή του ανθρωπίνου παράγοντος .που συχνά δημιουργούσε αντιδικίες και αμφισβητήσεις..

 

 

14/ Η Βία στα γήπεδα

Η βία στα γήπεδα δεν έχει καμιά σχέση με τον αθλητισμό και την ευγενή άμιλλα, γι’ αυτό πρέπει να ξερριζωθεί το  φαινόμενο.  Μπορεί και κατά την αρχαιότητα να υπήρχαν ορισμένα μεμονωμένα κρούσματα βίας στους Ολυμπιακού αγώνες, όμως αυτά ήσαν ελάχιστα και δεν μπορούν να   συγκριθούν με  τα  σημερινά.  Η ατιμωρησία των νέων που ατακτούν και βεβηλώνουν τους αθλητικούς χώρους τους εκτραχύνει σε μεγαλύτερη βία. Αντίθετα , στην αρχαιότητα οι ραβδούχοι επέβαλαν την τάξη διότι η Πολιτεία τότε εσέβετο τους θεσμούς και ήτο αποφασισμένη να επιβάλλει τους νόμους  μη ανεχόμενη την αυθαιρεσία και την βία. Σήμερα που το δικαιακό μας σύστημα δεν προβλέπει σωματικό βασανισμό του ατόμου και   ξυλοδαρμό ,   πρέπει να ληφθούν άλλα μέτρα αποτροπής της βίας στα γήπεδα,  όχι κατ’ ανάγκην   προσφυγή στα αστυνομικά μέτρα.. Αν θέλουμε να επιβιώσει το Ολυμπιακό πνεύμα πρέπει να αντισταθούμε δυναμικά  με θάρρος και αισιοδοξία στο φαινόμενο  της βίας  και να αντιτάξουμε ένα φράγμα όχι μόνον στην βία των γηπέδων αλλά και μέσα στην κοινωνία. Διότι η βία  αν μη τι άλλο δείχνει την διάλυση, αποσύνθεση και παρακμή της κοινωνίας και των θεσμών μας.

 

15/ Η Διαπαιδαγώγηση των Νέων

Η παιδεία σήμερα δείχνει να βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της. Φταίει βεβαίως και η Τηλεόραση, που έχει υποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό την παιδεία και  την γονική καθοδήγηση των παιδιών.  Η προαγωγή και εμπέδωση των θετικών επιδράσεων  με την παράλληλη μείωση των αρνητικών εξαρτάται απο την σωστή διαπαιδαγώγηση των νέων σε παγκόσμιο επίπεδο. Επομένως πρέπει να τονισθεί ο ρόλος της Παιδείας. Το κύριο χαρακτηριστικό των σημερινών κοινωνιών είναι η δημιουργία στους λαούς του Φόβου, αλλά και του άγχους, της ανασφάλειας , της απομόνωσης και χαλάρωσης των ηθικών αξιών. Υπεύθυνη δε του φαινομένου είναι  η παγκόσμια εξουσία και ο σημερινός τρόπος σκέψεως που έχουν επιβάλλει.

 

16/ Προς την Κοινωνία της Γνώσεως και όχι προς το «Ποίμνιον του θεού»

Συνυπεύθυνες είναι και οι Εβραιογενείς κοσμοπολιτικές θρησκείες, που σκοπίμως στερούν τους νέους από ιδανικά, μόρφωση και σωστή κατεύθυνση προς την «Κοινωνία της Γνώσεως» και όχι προς το «ποίμνιον του θεού» Κι’ αυτά μπορούν να τα αντλούν μέσα  απο το Ολυμπιακό πνεύμα και τις Αξίες του Ελληνισμού.

 

Το Διεθνές Βήμα για τον Αθλητισμό

 Η εκπαιδευτικός  κ. Νίνα  Καλαβά Μυλωνά γράφει  στο περιοδικό “ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΗΜΑ”  για την Ολυμπιακή Ιδέα ότι  τα σύγχρονα εκπαιδευτικά συστήματα συγκλίνουν στους παρακάτω στόχους:

1.   Καλλιέργεια ενός  ολοκληρωμένου ατόμου(σωματικά , πνευματικά και ψυχικά) μέσα σ’ ένα υγιεινό περιβάλλον.

2.   Καλλιέργεια της Παγκόσμιας  Επικοινωνίας και Συνεργασίας  μέσω της ευγενούς αμίλλης, τόσο σε   επίπεδο των ατόμων όσο και σε επίπεδο κρατών.

3.   Προώθηση της παγκόσμιας Ειρήνης , Φιλίας και Συνεργασίας  των λαών . Η γεφύρωση των διαφορών πρέπει να γίνεται μέσα απο τον διεθνή διάλογο, με την αποφυγή των πολέμων και των εξοπλισμών.

Για την επίτευξη αυτών των ευγενών σκοπών θα πρέπει τα άτομα , οι κοινωνίες και τα κράτη να σεβασθούν τις αξίες του ΟΗΕ και να τις κάνουν πράξη της ζωής τους, αξίες που εκπηγάζουν απο την Ελληνική αρχαιότητα, μέσω του θεσμού της Δελφικής Αμφικτυωνίας και του Ολυμπισμού.

            Με τον σύγχρονο ρυθμό της παγκοσμιοποίησης τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλες οι χώρες του κόσμου , είναι συνυφασμένα με την αρμονική συνύπαρξη των διαφόρων λαών και έχουν να κάμουν με προβλήματα οικονομικά, οικολογικά,  δικαιοτέρας  κατανομής του πλούτου και της εργασίας , καθώς και της βίας, τρομοκρατίας,   εγκληματικότητος, ναρκωτικών κλπ.  Οσο  όμως διαρκούν οι πόλεμοι και οι βαρύτατοι εξοπλισμοί δεν μπορούν να επιτευχθούν οι στόχοι του Ολυμπισμού που σχετίζονται με την ανύψωση της Παιδείας, του Πολιτισμού και της καλυτέρας διαβίωσης του ανθρώπου. Αντίθετα ο κόσμος βυθίζεται όλο και περισσότερο σε μιά χωρίς προηγούμενο τεχνολογική βαρβαρότητα και την εξαφάνιση κάθε ίχνους αξιών για την ζωή, τον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον.

            Εμείς οι Ελληνες έχουμε    μιά βαριά κληρονομιά , ένα τεράστιο πολιτισμό που ξεκίνησε  στην αρχαιότητα και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης και διαφωτισμού  των επερχομένων γενεών σε ολόκληρο τον κόσμο.   Είναι λοιπόν χρέος μας αυτόν τον πολιτισμό να τον διαφυλάξουμε και να τον μοιραζόμαστε με όλους τους λαούς της γης, διατηρώντας το πνεύμα του αναλλοίωτο.  Το Ολυμπιακό ιδεώδες σήμερα είναι πλήρως εναρμονισμένο με το πνεύμα της παγκοσμιοποίησης  με ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα , το οποίον προάγει  την παγκόσμια ειρήνη και το οικουμενικό πνεύμα .  Επομένως, όλοι οι φορείς εκπαιδευτικοί, προπονητές, παράγοντες του αθλητισμού, ηγεσίες της πολιτείας   οφείλουν  να εφαρμόζουν τις αρχές του Ολυμπισμού στην πράξη και να δημιουργούν πρότυπα προς μίμηση για την νέα γενιά , αντί να  δέχεται απο κάθε γωνιά την ψυχοφθόρα και εκμαυλιστική επίδραση των σύγχρονων μέσων  τύφλωσης και ψυχοκτονίας.

 

   ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

 

 

 

Κάθε τι μεγάλο στον κόσμο πραγματοποιείται από τους νέους. Κατά τον Ντοστογιέφσκι «κάθε γενιά είναι μια εικόνα της νεολαίας της» Ο δάσκαλος του Γένους Αδαμάντιος Κοραής τους χαρακτηρίζει ως «άνθη της φυλής». Διότι αυτοί είναι οι μεγάλοι ιδεαλιστές, οι μεγάλοι οραματιστές , αλλά και οι τρανοί ήρωες και αγωνιστές για την ανανέωση και δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, πιο τίμιου, πιο δίκαιου, πιο αληθινού. Οντως οι νέοι είναι το πιο δυναμικό στοιχείο κάθε κοινωνίας που πρωτοπορεί  στην αλλαγή, στις μεταρρυθμίσεις ή και στην ανατροπή  του συστήματος. Παράδειγμα οι τυραννοκτόνοι Αρμόδιος και Αριστογείτων , οι   σπουδαστές του Ιερού Λόχου που θυσιάσθηκαν στο Δραγατσάνι το 1821, αλλά και οι νέοι που εκτελέσθηκαν από τα Χιτλερικά στρατεύματα στην Κατοχή υπέρ της Ελευθερίας, της ηθικής και των ιδανικών.

 

Με το ρεβόλβερ και τα εκρηκτικά να αλλάξουν τον κόσμο ;

 

Αυτοί όμως οι υπέροχοι νέοι που είναι πλασμένοι για μεγάλα και θαυμαστά έργα, σήμερα πρωταγωνιστούν , όχι όλοι βέβαια, σε πράξεις απάνθρωπες, μηδενιστικές και βίαιες , επιδεικνύουν μια απαράδεκτη σκληρότητα , μια προκλητική ωμότητα, μια άκρατη επιθετικότητα  κατά του κοινωνικού συνόλου, τις περισσότερες φορές εντελώς αναίτια. Θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε «επαναστάτες χωρίς αιτία» αν δεν είχαμε και εμείς ένα μέρος της ευθύνης για αυτούς. Η βία τείνει να γίνει για μερικούς εξ αυτών σπορ. Ετσι, μια αθλητική συνάντηση καταλήγει σε αληθινό πεδίο μάχης με ανθρώπινες απώλειες, λεηλασίες, καταστροφές περιουσίας των πολιτών, πυρπολήσεις αυτοκινήτων , καταστημάτων και συλλήψεις, μια  ροκ συναυλία σε μάχη σώμα με σώμα με την αστυνομία.

Συνακόλουθα απαγωγές πολιτών, διαρρήξεις και ληστείες, συμπλοκές και χειροδικίες, μάχες συμμοριών ανηλίκων, σχεδόν φανερά εμπόριο ναρκωτικών σε κεντρικές πλατείες των μεγαλουπόλεων και σύσταση δήθεν αντι-εξουσιαστικών οργανώσεων με προφανείς σκοπούς ληστείας και δολοφονίας αθώων πολιτών. Όλα αυτά τα νοσηρά φαινόμενα αποτελούν μια αδιάψευστη καθημερινή πραγματικότητα της κοινωνίας μας.

 

Η ευθύνη των μεγάλων

 

Από την άλλη πλευρά γονείς κακοποιούν βάναυσα βρέφη και νήπια, έφηβοι συγκρούονται με τους γονείς και στους δασκάλους του, άλλοι δολοφονούν αδύναμους και ανυπεράσπιστους γέροντες γι ελάχιστες δραχμές ή ευρώ. Κάποιοι δρόμοι μεταβάλλονται σε απαγορευμένες ζώνες για τους πολίτες τις νυκτερινές ώρες, γιατί διατρέχει τον κίνδυνο η σωματική τους ακεραιότητα. Και αυτά δεν τα λέγει κάποιος άσχετο, αλλά ο διακεκριμένος γυμνασιάρχης και λόγιος …. Κανελλόπουλος . Φαινόμενα που λοιδωρούσαμε στο Σικάγο τώρα ρίζωσαν για καλά και στην χώρα των Ολυμπιακών αγώνων και της φιλοσοφίας.  Στις μεγαλουπόλεις η ζωή τείνει να γίνει αβίωτη και ο προβληματισμός και έντονη ανησυχία όλων είναι πλέον εμφανής

 

Πως ερμηνεύεται η τραγική αντινομία ;

 

Πως ερμηνεύεται από την μια να κατακτούν   Ολυμπιακά μετάλλια , να διαπρέπουν ως επιστήμονες και τεχνικοί και από την άλλη να μεταβάλλουν ολόκληρες περιοχές σε κρανίου τόπο ; Την  ευθύνη δυστυχώς την έχουμε και εμείς. Διότι όλοι εμείς  και περισσότερο οι ηγέτες αυτής  της γης  έχουμε εδώ και δεκαετίες με την αφροσύνη μας μεταβάλλει τη γη σε κρανίου τόπο. Ετσι  ώστε σε μερικές ακόμη δεκαετίες  , αν     πορευθούμε με τον ίδιο ρυθμό  καταστροφής, θα την έχουμε κάνει  αφιλόξενη για ανθρώπους και φιλόξενη μόνο στις κατσαρίδες ,   τρωκτικά και   ιούς.

 

Ο νέος δεν είναι  ούτε κακός ούτε κακός

 

Ο Σωκράτης είπε ότι ο νέος δεν είναι από την φύση κακός. Δεν είναι όμως και εξ ορισμού καλός !. Είναι απόλυτος! Και η απολυτότητα του σαν το διαμάντι, που έχει σκληρότητα και λάμψη τον κάνει να φανατίζεται και να υπηρετεί εξ ίσου το καλό και όχι σπάνια και  το κακό. Ενώ όμως έχει την δυνατότητα και την διάθεση να συμβάλλει στην ποιοτική αναβάθμιση της ζωής του, οι δομές της σύγχρονης κοινωνίας του στερούν τις δυνατότητες και τον θυμούνται μόνον σαν οπαδό, ψηφοφόρο, καταναλωτή,  ή στρατιώτη για τα μέτωπα των επιχειρήσεων.

Η σύγχρονη κοινωνία προδιαγράφει γι’ αυτόν δύο δρόμους:

1/ Να       απολαύσει την κοινωνία της Αφθονίας, αφού προηγουμένως «αγωνισθεί» σκληρά για την πραγμάτωση όλων εκείνων των ιδεολογικών υποκαταστάτων  που έχουν κατακλύσει τη σύγχρονη ζωή.

2/ Να καταστρέψει  αδιακρίτως όλες τις κοινωνικές δομές, που καταπνίγουν το δυναμισμό του  και –κατά την κρίση του-φράσσουν το δρόμο για την ευτυχία του, όπως  αυτός βέβαια τη νοεί.

 

Ο Δρόμος της Κακίας

 

Οσοι επιλέγουν το δεύτερο δρόμο , αυτόχρημα γίνονται  αρνητές όλων των στοιχείων , ακόμη και των πιο θετικών που τους πυροδότησαν οι πρόγονοι μας.  Επιδίδονται σε κάθε  λογής  πράξη βίας, με την οποία εκφράζουν την απέχθεια τους για τον  κόσμο που πύργωσαν οι προγενέστερες από αυτούς γενεές. Κτυπούν ό,τι κινείται. Λοιδωρούν τα πάντα. Απορρίπτουν συνθέμελα το σύγχρονο ιδεολογικό  και κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Ο «χουλιγκανισμός»  ως έκφραση νεανικής  εκτροπής δεν έχει μέσα του ένα στοιχείο αναδόμησης της κοινωνίας με προοπτική οικοδόμησης ενός νέου κόσμου. Είναι ένας ακραιφνής μηδενισμός.

 

Τα ΜΜΕ προβάλλουν   πράξεις βίας

 

Το παράδοξο είναι ότι τα μέσα ενημερώσεως-και ιδίως η τηλεόραση- προβάλλουν κατά κόρον τις νεανικές πράξεις βίας και ηρωοποιούν τους βιαστές και καταστροφείς.  Τούτο επηρεάζει αρνητικά το κοινό , το οποίον καταφέρεται απαξιωτικά εναντίον της νέας  γενιάς  και εκτείρει την κατάσταση της.. Αν όμως ορισμένοι νέοι παρεκτρέπονται , αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι   βρίσκονται στην ίδια μοίρα με αυτούς, όπως οι πιο πολλοί ισοπεδωτικά υποστηρίζουν. Τα Εξάρχεια , ως σύμβολο κάποιων δήθεν επαναστατημένων νέων δεν μπορούν να θεωρηθούν το σύμβολο όλων των νέων που σκληρά αγωνίζονται για τη μόρφωση, την επιβίωση και την προκοπή τους. Ο δυναμισμός των νέων πρέπει να τιθασευθεί και καθοδηγηθεί  .από την πείρα των ωρίμων.

 

Η Παιδεία συνιστά τον Πολιτισμό

 

Ο μεγάλος φιλόσοφος και ιστορικός  Οσβαλντ Σπενγκλ υποστηρίζει ότι : « Ο πολιτισμός μιάς συγκεκριμένης εποχής είναι το αποτέλεσμα παιδείας» Και αυτός είναι υγιής όταν στηρίζεται σε υγιή πρότυπα και πάνω απ’ όλα στην παράδοση  και στον Ανθρωπο. Εμείς οι Ελληνες έχουμε δεκάδες χιλιάδες χρόνια πολιτισμένου βίου και μια από τις πλουσιότερες παραδόσεις και όμως οι νέοι μας από ξενολγνεία και μιμητισμό στρέφονται σε ρηχές και ξενόφερτες παραδόσεις. Ο Κάρλ Γιάσπερ προφητικά διέγνωσε ότι τα αδιέξοδα της εποχής μας οφείλονται στην κυριαρχία της βίας και στου τρόμου, και γίνονται αρνητικά λόγω του ότι οι γέφυρες που συνδέουν το παρόν με το παρελθόν δυναμιτίζονται από εμάς και  ο ανθρώπινος βίος μετεωρείται στο κενό του αγνώστου.  Γι’ αυτό αν κάποιοι νέοι ανάβουν την θρυαλίδα, τα εκρηκτικά κάτω από τις γέφυρες είναι δικό μας έργο. Το χάσμα των γενεών δεν πρέπει να ανατιναχθεί, αλλά να γεφυρωθεί και πάλι για να υπάρξει    ομαλός βίος. Άλλοτε λέγαμε «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα» . Τώρα ισχύει και το αντίστροφο «αμαρτίες τέκνων παιδεύουσι γονείς» Όμως κατά πόσον οι γονείς είναι αναμάρτητοι για  την διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους.  Ακόμη και την γενιά του γράφοντος την διαπαιδαγώγησαν με τις Ελληνικές και πατροπαράδοτες αξίες και με το Ολυμπιακό πνεύμα. Όμως εμείς  δώσαμε αυτά στα παιδιά μας, ή τα αφήσαμε έρμαια της ξενόφερτης  και ημιβάρβαρης κουλτούρας,  χάριν δήθεν φιλελευθεροποιήσεως και κακώς εννοουμένου εκσυγχρονισμού ;  Η βία  δίκαια θεωρείται ως ένα από τα κύρια προβλήματα της εποχής μας και η οποία επηρεάζει τα μέγιστα  και τον αθλητισμό.

 

 

Τα βασικά αίτια της βίας είναι επιγραμματικά :

1/ Η κοινωνική ανισότητα και αδικία.

2/ Η αυξημένη ανεργία.

3/ Η μίμηση των σκηνών της τηλεοράσεως και κινηματογράφου.

4/  Η μανία πολλών νέων για επίδειξη , ανάδειξη και προβολή.

5/ Η δίψα για εύκολο πλουτισμό.

6/ Η ψυχοφθόρος καταλυτική επίδραση του καταναλωτικού προτύπου της εποχής μας,

7/ Η έντονη αμφισβήτηση και απόρριψη των διαχρονικών αξιών και προτύπων ,

8/ Η κοινωνική απελευθέρωση του μέσου ανθρώπου, που είχε ως συνέπεια τη χωρίς όρια ελευθερία που καταχρηστικά γίνεται  ασυδοσία και συχνά καταλήγει στην αναρχία. ,

9/ Η χωρίς όρια πολιτικοποίηση ή και απολιτικοποίηση των νέων,

10/ Τέλος και πάνω απ’ όλα η θανάσιμη κρίση που διέρχεται η σύγχρονη οικογένεια ανά τον κόσμο.

 

Τηλεόραση-κινηματογράφος

 

Τα έργα της δεκαετίας του 50 «Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα»    «Επαναστάτης χωρίς αιτία» κ. α έριξαν το πρώτο φως στο φαινόμενο της βίας που τότε πρωτοεμφανιζόταν στις ΗΠΑ. Τα οργισμένα νιάτα του 50 έσπειραν την βία και τώρα θερίζουν τον τρόμο, όπως και οι Ισραηλινοί  με την κρατική τους  βία ξεσήκωσαν την βία των Παλαιστινίων και του Ισλάμ. Σήμερα βιώνουμε τα γεγονότα της πρωτοφανούς βιαιότητος που παίζονταν στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» Τα κρούσματα της βίας εκδηλώνονται παντού στους χώρους μαζικών εκδηλώσεων. Οι αθλητικοί χώροι, οι πολιτικοί και κυρίως οι πολιτιστικές  συγκεντρώσεις με συγκροτήματα νεανικής μουσικής, ακόμη και τα σχολεία και οι δρόμοι γίνονται θέατρα βίαιων εκδηλώσεων της νεολαίας.      Βιτρίνες καταστημάτων θρυμματίζονται , αγάλματα καρατομούνται ή βεβηλώνονται με γραφίτι, αυτοκίνητα καταστρέφονται άνευ λόγου και με εκπλήσσουσα μανία. Τα όργανα της τάξεως σε πολλές περιπτώσεις-αδυνατούν να αποτρέψουν ή τουλάχιστον να ελέγξουν την άγρια  νεανική βία./ Και το πιο απαισιόδοξο είναι ότι χρόνο με τον χρόνο τα κρούσματα   αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, με συνέπεια να γίνεται δύσκολη και αυτή ακόμη η καταγραφή τους στο καθημερινό αστυνομικό δελτίο. Οι  νέοι σήμερα άγχονται από   μικρή ηλικία όχι μόνον για το μέλλον τους αλλά και  για το παρόν.  Από το Δημοτικό Σχολείο γνωρίζουν την αγωνία για την επιβίωση και τον ανταγωνισμό. Η ζωή   τους περισφίγγεται στις συντεταγμένες σχολείο-σπίτι, σπίτι –σχολείο. Ο νεανικός τους δυναμισμός συμπιέζεται , εξουθενώνεται . Το παιχνίδι των παλιών νέων είναι απηγορευμένο είδος  σήμερα  και η αλάνα της γειτονιάς έχει γίνει τσιμέντο και πολυκατοικίες. Και κάποτε όλα αυτά τα  άγχη , οι φόβοι, οι αγωνίες  και η καταπίεση του εξουσιαστικού κατεστημένου ξεχύνονται σαν πυρωμένη λάβα στην άσφαλτο και σαν από το κουτί της Πανδώρας με μια καταστρεπτική και αυτοκαταστροφική μανία , θυμό και οργή στρέφονται εναντίον των πάντων στο διάβα τους .

 

Κοινωνία που αποζητά την αναγνώριση της

 

 Είναι πιά κοινότυπο να λέμε ότι η σημερινή κοινωνία είναι μονολιθική, χρησιμοθηρική , ωφελιμιστική, απρόσωπη, μια κοινωνία ‘Τρύπιων ανθρώπων» Όμως αν τον καλοεξετάσουμε τον νέο σήμερα αποζητά την αναγνώριση και προβολή του που του έχει στερήσει η εξουσιαστική και κοινωνικοπολιτική δομή της κοινωνίας μας , της κοινωνίας των τριών ταχυτήτων, α/ εκείνη των δισεκατομμυριούχων, β/ των αστών και γ/ των φτωχών  και των ανέργων.  Και η παιδική του αφέλεια τον οδηγεί στη βία ως το πρόσφορο μέσον αγώνα για την ανάδειξη και προβολή του. Στα χέρια του η βία γίνεται πυρσός που τον φωτίζει προς στιγμήν να ξεχωρίσει από το «γκρίζο φόντο»  της κοινωνίας μας, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι αυτός ο πυρσός γίνεται μέσον αυτοπυρπόλησης του.

 

 «Μαζάνθρωποι» και «Ποίμνια»

 

 Εχει επισημανθεί από πολλούς κορυφαίους διανοητές ότι οι κοινωνικές αξίες  έρχονται και παρέρχονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα σήμερα, όπως οι διάττοντες αστέρες . Δοκιμασμένοι διαχρονικοί θεσμοί όπως η οικογένεια ,   θρησκεία και η πατρίδα αμφισβητούνται από τους λεγομένους προοδευτικούς , αλλά και τους άλλους, τους εκσυγχρονιστές. [ Εδώ ας μου επιτραπεί μια μικρή παρέκβαση. Η Ιουδαιοχριστιανική κοσμοπολιτική θρησκεία δεν είναι πατρώα θρησκεία, αλλά δια της βίας επιβληθείσα στους Ελληνες σε χαλεπούς καιρούς.  Η Ελληνική θρησκεία είναι και θα παραμείνει η Ολυμπιακή ιδεοκρατική και πνευματική θρησκεία. Ητο λοιπόν επόμενο να  αμφισβητηθεί από τους Ελληνες η Ιουδαιοχριστιανική και μάλιστα θα λέγαμε ότι άργησε επί 17 αιώνες η αμφισβήτηση της. Διότι δεν είναι δυνατόν  η πατρώα Ολυμπιακή θρησκεία, ηλικίας άνω των 45.000, που υπήρξε το φιλοσοφικό λίκνο για την ανάπτυξη του Ελληνικού Πολιτισμού, να αντικατασταθεί μονίμως από μια ξενόφερτη θρησκεία ενός κατωτέρου πολιτιστικά λαού της ερήμου.] Όμως ο θεσμός της οικογένειας και της πατρίδος δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθούν , διότι ο άνθρωπος θα καταντήσει «μαζάνθρωπος» και «ποίμνιον». Σήμερα  λοιδωρούνται και οι πατροπαράδοτες διαχρονικές αξίες στο όνομα   εισαγόμενων ιδεολογημάτων  που  ζουν όσο και τα ρόδα. Όμως οι νέοι για να «στερειώσουν» χρειάζονται  γερές άγκυρες που να τους ενώνουν με  την παράδοση και με την ιστορία μας.  Παράλληλα , χρειάζονται πίστη σταθερά-χωρίς όμως δογματισμούς- υγιείς θεσμούς, ανοιχτό το πνεύμα και κεραίες στραμμένες στο παρόν και στο μέλλον για να  διεκδικήσουν την πρόοδο. Το δέσιμο με το παρελθόν παίζει το ρόλο του φρένου ενός οχήματος , ενώ  το προοδευτικό πνεύμα παίζει το ρόλο της κινητήριας  μηχανής . Όπως  ένα όχημα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς φρένο και μηχανή , έτσι και ο άνθρωπος και η κοινωνία δεν μπορεί να πορευθεί χωρίς τον εκσυγχρονισμό που να βασίζεται όμως στην παράδοση και στην πείρα του παρελθόντος.

 

Χτυπούν στα τυφλά

 

Σήμερα μη έχοντας σχεδόν τίποτα σπουδαίο να υποστηρίξουν ή έστω να πολεμήσουν, στρέφονται βίαια σε οποιονδήποτε τους φαίνεται εχθρικός. Χτυπούν σαν ελεύθεροι σκοπευτές σε οτιδήποτε κινείται, γιατί απλά δεν έχουν ως οδηγό τους καμιά ηθική αξία. Οικογένεια , σχολείο , κοινωνία, πολιτεία τους εφοδίασαν με ένα αβυσαλέο κενό, που δεν το καλύπτει κανένα όραμα, που δεν τους αφήνει για το μέλλον καμιά ελπίδα. Για πολλούς η βία γίνεται ένα είδος ψυχαγωγίας και μάλιστα ανέξοδης. Συγκεκριμένα , πολλοί δεν πηγαίνουν στους αθλητικούς χώρους για το παιχνίδι, αλλά για να δημιουργήσουν ταραχές, εμποδίζοντας έτσι τους νέους που θέλουν να αθληθούν. Συχνά οι ποδοσφαιρικοί αγώνες μετατρέπονται σε αγώνες ‘κατς’ , που παίζεται στις κερκίδες των γηπέδων. Όχι σπάνια βλέπουμε παίκτες , δημοσιογράφους και αστυνομικούς να έχουν στραμμένη την πλάτη στον αθλητικό χώρο και τα μάτια στις κερκίδες.

 

Το Σχολείο χωλαίνει

 

Οσο κι’ αν φαίνεται υπερβολικό και το σχολείο έχει κι’ αυτό μεγάλο ποσοστό ευθύνης  για  την σημερινή κατάντια των νέων και την βία. Τα άθλια εκπαιδευτήρια, ή έλλειψη χώρων άθλησης,   η έλλειψη πολιτιστικών εκδηλώσεων, η ανεπάρκεια και συχνά η ακαταλληλότητα των δασκάλων, η μαζοποίηση των μαθητών, η αδυναμία της Πολιτείας να τους παράσχει μια σύγχρονη Παιδεία προσαρμοσμένη στις ανάγκες της εποχής, αλλά και να καλλιεργήσει τις ψυχές τους με ανθρώπινο πρόσωπο, κάνουν τους νέους να βλέπουν το σχολείο σαν κάτι ξένο γι’ αυτούς , σαν φυλακή, σαν ένα χώρο που τους βασανίζει. Ετσι ο νέος δεν δημιουργεί ψυχικό δεσμό με το σχολείο και τον δάσκαλο , όπως συνέβαινε  στην αρχαία Ελλάδα ή σε παλιότερες εποχές. Η έλλειψη από τα διδασκόμενα μαθήματα της Μουσικής και επαρκών χώρων άθλησης επηρεάζει αρνητικά την ψυχή των νέων.

 

Ανεργία ο «καρκίνος» της κοινωνίας

 

Η ανεργία στρέφει αρκετούς νέους στη βία. Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι είναι σήμερα άνεργοι και άρα η στρατιά για την στρατολόγηση  των επίδοξων αναρχικών. Νέοι με προσόντα αγωνίζονται για μια θέση εργασίας. Η Πολιτεία με την απρογραμμάτιστη κακή οικονομική πολιτική της , το μόνο που προσφέρει  σ’ αυτούς , είναι μια θέση στην ουρά για κάρτα ανεργίας. . Η ανεργία συνθλίβει τα όνειρα των νέων, διότι αληθινά ελεύθερος και ανεξάρτητος είναι εκείνος που μπορεί να συντηρεί τον εαυτόν του και την οικογένεια του. Ο  νέος αποκομμένος από την γη και την μικροεπιχείρηση και τα χειρονακτικά και κατώτερα επαγγέλματα, συνοστίζεται συνεχώς προς το δημόσιο για μια θέση στον ήλιο. Η ανεργία οδηγεί τους νέους στην απόγνωση , κι’ αυτή   στη βία,   στα ναρκωτικά και  τέλος στο έγκλημα και την κομπίνα.  Οι πιο καλοί στρέφονται προς την μετανάστευση, ενώ οι πιο πολλοί γίνονται φόρτωμα στους γονείς τους με ό,τι αυτό συνεπάγεται .  Εδώ βλέπετε ότι το πνεύμα   είναι εν «επαρκεία»-τρομάρα μας- και  δεν έχει αξία.

 

 Οικογένεια το πρωταρχικό κύτταρο της Κοινωνίας

 

Η οικογένεια είναι σήμερα ένας από τους κύριους παράγοντες για την έξαρση της βίας των νέων, διότι δεν επιτελεί πλέον τον σκοπό της     διαπαιδαγωγήσεως των τέκνων. Το έργο αυτό το έχει εναποθέσει κυρίως στην ψυχοφθόρα τηλεόραση και στα θεάματα που διαδίδουν τη βία και το έγκλημα. Η αλλαγή του προτύπου ανατροφής των νέων επί το δήθεν «φιλελεύθερον» οδήγησε την Ελληνική κοινωνία στην παρακμή, διότι έπαψε να γαλουχεί  τους νέους με βάση τις Ελληνικές διαχρονικές αξίες, του μέτρου, της τιμιότητος, της συνέπειας, της σεμνότητος, , της φιλαλήθειας-ευθύτητος, της εργατικότητος, της καθαριότητος, της αγάπης και τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, της ανδρείας,  γεναιότητος και φιλαλληλίας  και τέλος της φιλοπατρίας. Οντως η κρίση της σημερινής οικογένειας είναι κατά τους διαπρεπέστερους  κοινωνιολόγους η μεγαλύτερη αιτία  της αυξήσεως των κρουσμάτων βίας. Την κρίση αυτή επιβεβαιώνουν η κάθετη αύξηση των διαζυγίων, η εγκατάλειψη της οικογενειακής εστίας από τον πατέρα ή την μητέρα, η έλλειψη ψυχικής επαφής μεταξύ των συζύγων ή των εφήβων, η αδυναμία  ή η αδιαφορία τους για την επιμελημένη αγωγή και μόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού και γενικότερα η έλλειψη του ηρέμου και γαλήνιου οικογενειακού περιβάλλοντος. Τούτο έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να μένει  έκθετο και να γίνεται έρμαιο όλων των κακών κοινωνικών  επιδράσεων. Στην έλλειψη αγάπης απαντούν με οργή, μίσος και πράξεις βίας. Ο θεσμός της οικογένειας  αληθινά συγκλονίζεται . Οι έφηβοι που μάχονται  τον εαυτόν τους και ξεσπούν σε βίαιες πράξεις δεν έχουν νιώσει τη σταθερότητα και την ασφάλεια  των οικογενειακών δεσμών . Κυρίως δεν έχουν    γνωρίσει την αγάπη, γι’ αυτό και δεν  είναι σε θέση να αγαπήσουν όχι μόνον τους άλλους αλλά και τον ίδιο τον εαυτόν τους.

 

Η Καταναλωτική Κοινωνία

 

Πέραν της ευθύνης της οικογένειας υπάρχει μεγάλη ευθύνη και στην κοινωνία. Ποιο είναι το κυρίαρχο πρότυπο της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας ; Ο νέος θέλει πολύ σύντομα να αποκτήσει άφθονα χρήματα –ανεξάρτητα αν έχουν αποκτηθεί με νόμιμα ή  ανέντιμα μέσα- και να απολαμβάνει  τη ζωή του χωρίς αναστολές ή ηθικούς ενδοιασμούς. Θέλει να τύνεται μόνον με επώνυμα ρούχα, να κινείται με ααυτοκίνητα πολυτελείας  ή με λήαρ τζετ, να κάνει διακοπές σε κοσμικά θέρετρα , να είναι αδίστακτος, άφιλος, χωρίς συναισθήματα και να εδιαφέρεται απολκειστικά και μόνον για το ατομικό του συμφέρον, την προσωπική του ανάδειξη και την κοινωνική του προβολή. Αυτό είναι το πρότυπο του σημερινού νέου,  που θεοποιεί το χρήμα και το θεωρεί «μέτρον πάντων των ανθρώπων» και όχι ο Ανθρωπος. Κάποιοι απ’ αυτούς ταν βλέπουν να ην ευοδούται  ο στόχος τους , δεν διστάζουν να καταφύγουν ακόμη και στη βία και σε εγκληματικές πράξεις με την πλάνη ότι μέσω αυτών θα τους προσεγγίσουν. Οι νέοι έμαθαν-ή και τους μάθαμε εμείς οι μεγαλύτεροι- να παίρνουν και όχι να προσφέρουν, να έχουν μόνον δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις προς την οικογένεια , κοινωνία και προς τον ευατόν τους,  να κατηγορούν και όχι να μοχθούν, να απορρίπτουν τα πάντα , χωρίς όμως να κάνουν αυτοκριτική.  Εμαθαν να ζουν για τα υλικά αγαθά σε ένα κλίμα αμοραλιστικό , χωρίς οράματα και ιδανικά, με πρότυπα ζωής υλιστικά που προωθούν έντεχνα την κατανάλωση , αλλά όχι και το ευ ζειν.  Το  χειρότερο είναι ότι στο κυνήγι της υλικής απολαύσεως , χάνουν την πνευματική ζωή και δεν έχουν το χρόνο για σκέψη και αυτοσυγκέντρωση. Η ωφελιμιστική μας κοινωνία έχει τεράστια ευθύνη  για τον αποπροσανατολισμό των νέων. Διότι ενώ αυτή ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου στη νεανική παρεκτροπή, αυτή   τιμωρεί αμείλικτα τους νέους  εκείνους που υπερβαίνουν τα εσκαμμένα.

 

Εξανθρωπισμός της Κοινωνίας- Νομοκρατία

 

Ο ευδαιμονισμός και η ευζωία των νέων θρυμματίζει  τις ηθικές αναστολές , απομακρύνει το νέο  από τα υψηλά ιδεώδη και τα αγνά ιδανικά-μεταξύ των οποίων και τον αθλητισμό- και ανοίγει συχνά την κερκόπορτα που οδηγεί στη βία , στη σύγκρουση των ανθρώπων  με το συνάνθρωπο , στην εξαχρείωση  και την απανθρωποποίηση του σύγχρονου πολιτισμού. Ολοι συμφωνούν ότι η κοινωνία μας πρέπει να μετατραπεί σε μια πολιτισμένη και ευνομούμενη κοινωνία. Διότι δεν μπορεί στην εποχή των κομπιούτερ και του αυτόματου προγραμματισμού να αγνοούνται οι νόμοι της κοινωνίας από ολίγα άτομ. Η  βλάβη που μπορεί να προκύψει από τις φοβερές δυνάμεις που χειρίζεται σήμερα το ανθρώπινο γένος είναι όλεθρος και πυρηνική καταστροφή. Επομένως πρέπει να περάσουμε στην Κοινωνία της Νομοκρατίας , όπου οι πάντες θα πρέπει αυτοπροαιρέτως να σέβονται και να πειθαρχούν στους νόμους.

 

Εποχή συγχύσεως ,  παρακμής και Ύβρεως

 

Οι νέοι έχουν ριχτεί σε λυσσαλέο αγώνα για τεχνολογική ανάπτυξη και ξέχασαν την σπουδαιότητα της Αρετής και της πνευματικότητος. Ο πλουτισμός και η ανάπτυξη συνεπιφέρουν την αλαζωνεία  και αντιπνευματικότα ,  που αγκαλιάζει σήμερα το σύνολον σχεδόν της κοινωνίας μας . Σε μια τέτοια δραματική φάση η ψυχή του ανθρώπου και της κοινότητος , χάνει τον προσανατολισμό της και οδεύει προς την Υβριν. Ο άνθρωπος ζει τον εκφυλισμό του παλαιού που παραπαίει,   χωρίς όμως να έχει βρει ακόμη το νέο πρότυπο. Για να συρρικνωθεί η βία, παρακμή και βαρβαρότητα   πρέπει να ενεργοποιηθεί προσωπικά το άτομο και συλλογικά η Πολιτεία, για να οικοδομηθεί ο νέος δίκαιος, ενάρετος, αγαθός, πνευματικός, πλούσιος και πολιτισμένος  κόσμος. Για να βρούμε όμως  τον σοφό δρόμο  του μέλλοντος πρέπει να στραφούμε  στην αρχή του πολιτισμού, στο αρχέτυπο  του ανθρώπινου είδους . Να ερωτηθούμε . Τι είναι ο Ανθρωπος ;Κι’ αυτό θα το βρούμε μέσα στον Ελληνικό Πολιτισμό. Κανείς δεν πρέπει να μείνει απαθής στο χτίσιμο της Νέας Κοινωνίας της Γνώσεως και προ παντός οι νέοι που τους αφορά άμεσα και επιτακτικά. Ετσι θα επιτευχθεί ο εξανθρωπισμός της κοινωνίας μας.

 

Μέτρα Εξανθρωπισμού

 

Ας ενθαρρύνουμε τους νέους στα πρώτα τους βήματα. Ας τους αγκαλιάσουμε , ας προσπαθήσουμε να κάνουμε καλύτερη τη ζωή τους, για να μπορέσουν μια μέρα να μας πουν το «άμες δε γεσόμεθα πολλώ κάρονες» Προς τούτο πρέπει να ληφθούν τα εξής μέτρα:

 

1/ Όπως βλάπτει η παντελής έλλειψη αστυνόμευσης , έτσι βλάπτει και η επέκταση της  αστυνόμευσης σε βάρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

2/ Να δοθούν αξίες ,  ιδανικά , ηθική πνοή, στόχοι, νέα πρότυπα και προοπτικές στους νέους. Χωρίς αξίες η ζωή δεν έχει αξία

3/ Να  γίνει ανθρωποκεντρική Παιδεία  με την καλλιέργεια των κλασσικών σπουδών . Ετσι θα αναδειχθούν τα υγιή πρότυπα ζωής για τους νέους, που θα θέτουν το «εύ ζειν» υπεράνω του «ζειν» στη χαμωζωή. Για να μπορούν να δουν τον συνάνθρωπο τους ως συναγωνιστή και όχι σαν εχθρό και ανταγωνιστή.

4/ Να εισαχθεί η εκμάθηση της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης.

5/ Η παροχή ίσων ευκαιριών με αξιοκρατικά κριτήρια και το  σταμάτημα της ευνοιοκρατίας, οικογενειοκρατίας και κομματικής πελατείας. Τότε και η βία θα μειωθεί σημαντικά.

6/ Να ενεργοποιηθεί το Σπίτι και το Σχολείο προς την κατεύθυνση της συρρικνώσεως του φαινομένου της βίας.

7/ Η Πολιτεία να προστατεύσει την νεολαία από τη φθοροποιό δράση των ΜΜΕ και του θεάματος και να εφαρμόσει   πιστά το Νόμο προς πάσα κατεύθυνση.

8/ Να ενθαρρύνει και διευρύνει η Πολιτεία και η κοινωνία   τη συμμετοχή των νέων στα κοινά και να τους δώσει στοργή και συμπαράσταση που τους έχει στερήσει.

9/ Να λάβει μέτρα για την επίλυση του μεγάλου προβλήματος της Ανεργίας και υποαπασχόλησης.

10/ Να ασχοληθεί η Πολιτεία  και η κοινωνία με το μέγα θέμα των ναρκωτικών ουσιών , δίδοντας ως υποκατάστατο στους νέους

   ευκαιρίες αθλητικής, κοινωνικής και πολιτιστικής δράσης  και δημιουργίας.

            11/ Να σταματήσουν τα ΜΜΕ να δίνουν στους νέους τα  πρότυπα ήρωος χωρίς ηρωικό ήθος και ηρωική δράση.

            12/ Να γίνει αρτιότερη η λειτουργία του θεσμού της Δικαιοσύνης, ώστε να γίνεται σωφρονισμός των νέων με την ένταξη τους στην κοινωνία, και όχι το σωφρονιστικό μας σύστημα να γίνεται φυτώριο νέων εγκληματιών.

            13/ Εμείς οι μεγαλύτεροι αφού κάνουμε την αυτοκριτική μας να εγκαταλείψουμε την ανοχή και τις υπερελευθερίες που δώσαμε στους νέους , με αποτέλεσμα την αποθράσυνση τους.

14/ Να χτυπηθεί το φαινόμενο της υιοθετήσεως ξενόφερτων ψυχοφθόρων  αντιανρώπινων προτύπων-και ιδιαίτερα Αμερικανικών - τα οποία έχουν αποδειχθεί επιζήμια για τον άνθρωπο και την κοινωνία .

15/ Να γίνουν αθλητικά στάδια, πολιτιστικά κέντρα, βιβλιοθήκες, μουσικές λέσχες, μουσεία κ. α για να διοχετεύεται δημιουργικά ο δυναμισμός των νέων.

 

Από Μηχανής Θεός ο Ελληνισμός

 

Εμείς την δημιουργήσαμε αυτή την κοινωνία και εμείς μπορούμε να την αλλάξουμε. Ας είμαστε όμως ρεαλιστές . Σήμερα υπάρχουν και αξιοθσύμαστοι νέοι που διαπρέπουν σε παγκόσμιο επίπεδο σε όλους τους τομείς δράσεως στην επιστήμη,   τεχνολογία ,   γράμματα ,   τέχνες και στην επιχειρηματικότητα. Κανείς θεός δεν θα κατέβει να την αλλάξει, παρά μόνον  αυτοί οι ίδιοι , αλλά και εμείς οι ωριμότεροι, αν ενεργοποιηθούμε όλοι. Εδώ στην Ελληνική γη φύτρωσαν οι πρώτες Αξίες για την ζωή και τον άνθρωπο. Ας ψάξουμε λοιπόν να τις βρούμε και να τις αναδείξουμε και πάλι . Η «τριμερής φιλία» του Πυθαγόρα, δηλαδή η αγάπη του θεού προς τον άνθρωπο, του ανθρώπου προς τον θεό και την Φύση και όλων αυτών μεταξύ τους θα δώσει την λύση στα σημερινά προβλήματα. Αρκεί να αναφανεί μια έντιμη και Ελληνοπρεπής πολιτική ηγεσία με βούληση , ώστε να γίνει πραγματικότητα το όνειρο όλων των νέων. Το Ελληνικό πνεύμα σήμερα ξεπροβάλλει και πάλι σαν η μοναδική  διέξοδος  για την διατήρηση της Ειρήνης , της παγκόσμιας συνεργασίας και της ισορροπίας στον πλανήτη, και όχι ο πόλεμος που θα φέρει τον όλεθρο και την οικολογική και πυρηνική καταστροφή.

 ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ  ΩΣ  ΣΗΜΕΡΟΝ

 

 

 

Ο  ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ  ΣΤΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΥΣ  ΧΡΟΝΟΥΣ

 

            Ποσοτική αναβάθμιση του Αθλητισμού σε βάρος της ποιοτικής

           

Ο αθλητισμός στους Ελληνιστικούς χρόνους  παρακολουθεί το οικουμενικό μετασχηματισμό και τη μεταλαμπάδευση της Ελληνικής ιδέας σε οικουμενική διάσταση όχι μόνον στον Ελληνικό κόσμο , αλλά και πέραν τούτου. Επομένως στα χρόνια  εκείνα γίνεται η οικουμενοποίηση και του αθλητισμού στο αχανές κράτος του Μ. Αλεξάνδρου και των διαδόχων του. Οσοι Ελληνες βρέθηκαν εν μέσω άλλων εθνοτήτων της Ανατολής μεταξύ των άλλων  πολιτιστικών  στοιχείων τα οποία  προσπάθησαν  να διαδώσουν ήτο και ο αθλητισμός. Στα χρόνια εκείνα παρατηρείται ραγδαία αύξηση των αθλητών , των αθλητικών εγκαταστάσεων και των εορτών στο εκτεταμένο κράτος του Αλεξάνδρου. Αυτό ήτο συνέπεια των νέων οικονομικοπολιτικών και κοινωνικών συνθηκών που δημιουργήθηκαν στον κόσμο.   Στην Ασία, στη Συρία και  στην Αίγυπτο δημιουργήθηκαν μεγαλοπρεπείς εγκαταστάσεις και θεσπίσθηκαν λαμπρές εορτές  αθλητικών αγώνων και το χρήμα έρρεε άφθονο .

 

Αποκόλληση των αγώνων απο την Ελληνική θρησκεία

 

Όμως αυτοί  είχαν  περισσότερο το χαρακτήρα του θεάματος  και  η εμπορευματοποίηση  τους ήτο πλέον εμφανής ,  διότι είχαν χάσει  την  ιερότητα  των αρχαίων αγώνων . Οι νέοι οικουμενικοί αγώνες της διασποράς-και σε  κάποιο βαθμό και της Ολυμπίας- είχαν πλέον αποκολληθεί απο τους  Ολυμπίους θεούς και από τα   υψηλά ιδανικά του αθλητισμού. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την εποχή εκείνη με την σημερινή , όπου ο εξαμερικανισμός του παραδοσιακού βίου των διαφόρων εθνών έχει λάβει τη μορφή χιονοστιβάδος, με αποτέλεσμα την χαλάρωση των παραδοσιακών πολιτισμών. Αυτό που χαρακτήριζε τους αγώνες των ελληνιστικών χρόνων ήτο η πολυτέλεια και η φροντίδα για περισσότερη άνεση των θεατών, που ερχόταν σε αντίθεση με την αρχαία λιτότητα, καθώς οι αγώνες αποσυνδέονταν πλήρως από την Ελληνική θρησκεία.

            Τόσον στους νέους όσο και  στους παλαιούς αγώνες διεξήγοντο τα αγωνίσματα που είχε καθιερώσει η αθλητική παράδοση. Ωστόσο έγιναν και ορισμένες προσθήκες αγωνισμάτων όπως , οι αρματοδρομίες με πόλους, το πένταθλο νέων και το παγκράτιο παίδων,  ενώ οι λαμπαδηδρομίες τοπικό αγώνισμα των Παναθηναίων  , βαθμιαία διεξήγετο και στους αγώνες των άλλων χωρών .

Η γυμναστική και η άθληση συνεχίσθηκε κατά τους ελλληνιστικούς χρόνους  να αποτελεί ουσιαστικό μέρος της αγωγής των νέων. Η σωματική αγωγή των παιδιών άρχιζε από τα οκτώ τους χρόνια και αφορούσε αγόρια και κορίτσια.. Χώροι σωματικής αγωγής  ήσαν οι  «παιδικές παλαίστρες» , ενώ από την ηλικία των  14-18 ετών  οι έφηβοι  συνέχιζαν την αγωγή τους στο Γυμνάσιο.  Εκεί την εποπτεία του αθλητισμού   είχε ο γυμνασίαρχος, ενώ στις παλαίστρες-όπου αθλούντο τα παιδιά- την εποπτεία είχε ο παιδοτρίβης.

 

Ο Ελληνικός τρόπος  ζωής

 

 Στο Γυμνάσιο εγένετο η καλλιέργεια του σώματος, καθώς και των πνευματικών και ηθικών αξιών των νέων, ενώ παράλληλα στις νέες χώρες τούτο ήτο και ο πόλος έλξεως  για τους ντόπιους κατοίκους που φιλοδοξούσαν να   γνωρίσουν και να ακολουθήσουν τον Ελληνικό τρόπο ζωής. Στην προαγωγή του αθλητισμού συνέβαλλαν και οι διάφορες ενώσεις , τις οποίες θα μπορούσαμε σήμερα να παρομοιάσουμε με αθλητικούς συλλόγους.

Παρόλο που οι μεγάλοι πανελλήνιοι αγώνες  ήσαν στεφανίτες, δηλαδή το έπαθλο για τους νικητές ήτο ένα απλό στεφάνι, οι διάφορες πόλεις τιμούσαν τους νικητές με διάφορα δώρα και προνόμια.   Ο χρηματισμός  κατά τους ελληνιστικούς χρόνους  έλαβε  σοβαρές διαστάσεις , χωρίς να υπάρχει και δυνατότητα να ανακοπεί η τάση αυτή, όπου οι αμοιβές των αθλητών εγένοντο ολονέν και μεγαλύτερες..

 

            Επιστημονική Οργάνωση του Αθλητισμού

 

Να σημειωθεί ότι από τον 5 ον π. Χ αιώνα είχε διαμορφωθεί ειδικό διαιτολόγιο και όροι εκγυμνάσεως των αθλητών, καθώς και απαράβατοι κανόνες των αθλητικών αγώνων. Η επιστημονική οργάνωση του αθλητισμού προόδευσε σημαντικά κατά τους ελληνιστικούς χρόνους και αυξήθηκαν οι επιδόσεις των αθλητών, αλλά και η εξειδίκευση τούτων. Η ειδική  δίαιτα και η σκληρή προπόνηση  εγένετο υπό την επίβλεψη  των γονέων των νέων που ήθελαν να διακριθούν στον αθλητισμό. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιτύγχαναν αξιόλογες επιδόσεις στα αθλήματα στα οποία  εξειδικεύοντο . Εχοντας σαν επάγγελμα τον αθλητισμό γύριζαν από αγώνα σε αγώνα σ’ όλο τον Ελληνικό κόσμο , μάζευαν στεφάνια και χρήματα , αποθαρρύνοντας έτσι αυτούς που δεν είχαν τον χρόνο να επιτύχουν τις μεγάλες επιδόσεις τους. Από την άποψη αυτή οι επαγγελματίες αθλητές έκαναν μεγάλη ζημία στον πάνδημο αθλητισμό , αλλά και με την εμπορευματοποίηση νόθευαν το αθλητικό ιδεώδες.

Πτώση της πνευματικής και ψυχικής καλλιέργειας των αθλητών

 

 Ένα άλλο μειονέκτημα αυτών των αθλητών ήτο ότι με τον επαγγελματισμό  παραμελούσαν την πνευματική και ηθική τους καλλιέργεια και με τον γρήγορο και εύκολο πλουτισμό τους και τις διακρίσεις διαστρέβλωναν τον ηθικό τους χαρακτήρα. Παρόλα αυτά οι νέοι δεν σταμάτησαν να λαμβάνουν μέρος στους πανελλήνιους αγώνες και συχνά να νικούν τους  επαγγελματίες αθλητές. Ισως όμως όλες αυτές οι παιδικές ασθένειες  του αθλητισμού   στον εκτεταμένο Ελληνιστικό κόσμο να είχαν συν τω χρόνω θεραπευθεί , αν δεν μεσολαβούσε το σκοταδιστικό πνεύμα   της Ανατολής. Τούτο εκδηλώθηκε  σαν αντίδραση στον  Ελληνικό εκσυγχρονιστικό άνεμο   για την απελευθέρωση του ατόμου από την δουλεία του θεού και των επι της  γης εκπροσώπων του . Η αντίδραση πήρε την μορφή του  Ιουδαιοχριστιανισμού, ο οποίος ξεχύθηκε σαν λάβα μέσα στην Ρωμαική αυτοκρατορία και  σάρωσε κάθε τι το Ελληνικό και προοδευτικό στοιχεί στην καθ’ ημάς Ανατολή, αλλά και μέσα στην Ελλάδα ,  ρίχνοντας  τον κόσμο στον  σκοταδιστικό Μεσαίωνα 

             

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ-ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ  ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

                                       ΑΝΤΙ  ΠΡΟΛΟΓΟΥ

 

           

 

Σκοπός του Βιβλίου

 

            Το πόνημα τούτο έγινε για δύο κυρίως λόγους :

α/ σαν ελαχίστη συμβολή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004

β/ για την κατάρριψη των ανακριβειών και ψευδολογιών σχετικά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αν πέτυχε του σκοπού του εσείς θα το κρίνετε.

 

            Ολυμπιακοί Αγώνες: Ένας Πανάρχαιος Θεσμός

 

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο χώρο της Ολυμπίας στην Ηλεία της Πελοποννήσου πραγματοποιήθηκαν πολλές χιλιάδες χρόνια πριν. Λαθεμένα ορίζουν οι νεώτεροι ιστορικοί το 776 π. Χ σαν έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων.

Eπικρατεί  δηλαδή η εντύπωση    ότι  κάποιοι  ξαφνικά το 776 π. Χ έστησαν το σκηνικό των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ολυμπία, όπως λ. χ στήνει κάποιος   πλανόδιος θίασος μιά θεατρική παράσταση. Και δυστυχώς χωρίς καν να σκεφτούμε ότι επί χρόνια τώρα μας εξαπατούν τούτο έγινε πιστευτό. Ωσπου όταν μεγαλώσαμε και μελετήσαμε την Ελληνική  Αρχαιολογία, αποκαλύψαμε  το μέγα ψεύδος. Η τραγικότητα  της εποχής μας έγκειται εις το ότι η απάτη αυτή δεν περιορίζεται μόνον στην  ημερομηνία ενάρξεως  των Ολυμπιακών Αγώνων ,αλλά το ίδιο ψεύδος επεκτείνεται και στις Επιστήμες και στις Τέχνες και  στο Λόγο και σε όλες τις εκφάνσεις της  ζωής μας .

 

Βάση των Ολυμπιακών Αγώνων η Ολυμπιακή θρησκεία

 

Ο Πολιτισμός  η καλλιέργεια  και η εξημέρωση των ανθρώπων  έχει αρχήν και βάσιν την θρησκείαν. Η δε θρησκεία    κρατεί σταθεράν την πολιτικήν, και άνευ θρησκείας  ουδέν εγένετο κοινωνία, και ούτε γίνεται, διότι μόνον αυτή συνδυάζει την κοινήν θέληση των ανθρώπων και δι’ αυτής καλλιεργούνται τα έθνη. Και το θέμα δεν είναι τι ελάτρευον οι διάφοροι λαοί, διότι όλοι λατρεύουν τον  Δημιουργό κατά διαφορετικόν τρόπον, αλλά πως τον ελάτρευον. Και εν προκειμένω, η Ελληνική Ολυμπιακή θρησκεία είναι αυτή που προσέφερε τον πρώτον  Παγκόσμιο Πολιτισμό    και  υπήρξε   το βάθρο που στηρίχθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες.  Αντίθετα, οι Ασιατικοί πολιτισμοί και θρησκείες ήσαν φιλοτύραννες, δεσποτικές, μωρές, αλαζωνικές, καταπιεστικές και εκρατούσαν τους ανθρώπους σκλάβους  δια της θρησκείας. Ενέσπειραν στην Ασίαν την αμάθειαν , την αγριότητα  , την ωμότητα, την μισανθρωπίαν , τα αιμοβόρα και ακοινώνητα ήθη, την  δουλεία και την κοινή δυστυχίαν των υποκειμένων. Ετσι ούτε νόμους έφτιαξαν, ούτε την μάθηση προώθησαν , ούτε τον πολιτισμόν  και τον αθλητισμό. Διότι ο αθλητισμός είναι κι’ αυτός «ο πολιτισμός του σώματος και της ψυχής».

 Όπως λέγει ο Ιάσων στον Ξενοφώντα « οίδα γαρ τους Πέρσας δουλείαν μάλλον , ή ανδρείαν μεμελετηκότας»  Οι  Αιγύπτιοι κατέστησαν θεοκρατίαν και εβασίλευον οι Ιερείς επ’ ονόματι των θεών. Oι Εβραίοι με τις τρεις εβραιογενείς θρησκείες(Ιουδαισμός, Χριστιανισμός και Ισλαμισμός)  βύθισαν τον κόσμο επι 1700 χρόνια στην διαίρεση, τους πολέμους , στην ηθική  σήψη και παρακμή, ενώ και οι νεώτερες πολιτικές θρησκείες και δόγματα βύθισαν τον κόσμο στην δυστυχία και στην απόγνωση  και ακόμη δεν μπορεί να την  ξεπεράσει.

Αντίθετα ο Δίας , μονάρχης της Ελλάδος γενόμενος, διέταξεν ισότιμον και δημοκρατικήν  Πολιτείαν, εξολόθρευσε τους ληστές της Θεσσαλίας και επεπνόησε τα άπειρα καλά για την εξημέρωση των ανθρώπων, μεταξύ δε των καλυτέρων συγκαταλέγονται και οι Ολυμπιακοί Αγώνες και το Ολυμπιακόν Ιδεώδες. Ητο δε τόση η ευνομία ώστε οι Ηλείοι ψήφισαν να μην διαβαίνουν οι γυναίκες τον Αλφειόν , όταν εορτάζονται οι γυμνικοί Ολυμπιακοί Αγώνες και αυτοπροαιρέτως η κοινωνία εκράτησε απαραβίαστο το έθιμο τούτο επι χιλιάδες χρόνια . Τούτο δεν ήτο προιόν βίας, δεσποτισμού και τυραννίας, αλλά αυτοπροαιρέτου κοινής θελήσεως των πολιτών.

Η πρώτη σύγχρονη   γενεσιουργός  αιτία ξεκινά απο την Βίβλο και την δήθεν ημερομηνία γενέσεως του κόσμου από τον Εβραίο Γιαχβέ, πριν 4.000 περίπου χρόνια. Αντίθετα, η ιστορία της Ελλάδος αρχίζει πριν 80.000 χρόνια και αυτή είναι συνυφασμένη με τους  αγώνες. Με τον τρόπο αυτό η διεθνής εξουσία κατορθώνει να κυβερνά τον κόσμο εδώ και 17 αιώνες, από τότε δηλαδή που με βίαια μέσα έσβυσαν το Ελληνικό Πνεύμα και κατήργησαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες . Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.  Η απόκρυψη  όμως του παρελθόντος οδηγεί τον κόσμο σε επισφαλή και επικίνδυνη πορεία , γιατί το παρελθόν αποτελεί τον καθρέπτη του παρόντος και το παρόν σηματοδοτεί την πορεία του μέλλοντος.

 

 

             

            Η Αρχή των Αγώνων στην Ηρωική Εποχή

 

           

            Αγνοείται   ακριβώς τις ήτον ο πρώτος ευρετής των αγώνων, πλην εις την Ελλάδα φαίνεται η αρχή αυτών  κατά τον Ηρωικό αιώνα. Ο Υγίνος αριθμεί δεκαπέντε τοιούτους μέχρι του Αινείου, αλλ’

Οι τέσσαρες πρώτοι δεν σώζονται και έτσι αρχίζουμε από τον πέμπτον. 

Πέμπτον,  λέγει  τον Δαναό, όστις   κατέστησεν αγώνα εις τους γάμους των θυγατέρων αυτού.

Εκτον, δε λέγει τον Λυγκέα γαμβρόν του Δαναού, όστις κατέστησεν άλλον εις το Αργος της Αργείας Ηρας. 

Εβδομον, τον Περσέα, όστις εώρτασεν αγώνα επιτάφιον του Πολυδέκτους

 

Ογδοον, δε λέγει τον Ηρακλέα, όστις κατέστησεν τον Ολυμπιακόν αγώνα , εις τιμήν του Πέλοπος.

Ενατον δε λέγει τον Νεμεακόν, ον κατέστησαν οι επτά ηγεμόνες, επιτάφιον του Αρχεμόρου.

Δέκατον, δε τον Ισμιακόν, ον κατέσησεν ο Ερατοκλής , ή ο Θησεύς.

Ενδέκατον, δε των Αργοναυτών επιτάφιον του Κυζίκου.

Δωδέκατον, δε του Ακάστου επιτάφιον του Πελίου.

Δέκατον τρίτον, εώρτασεν ο Πρίαμος εις τιμήν του Πάριδος επιτάφιον. 

Δέκατον τέταρτον, δε τον Αχιλλέα , όστις εώρτασεν εν τω Τρωικώ πολέμω επιτάφιον αγώνα του Πατρόκλου.

Δέκατον πέμπτον, και τελευταίον λέγει τον Αινείαν, ότι εώρτασεν αγώνα του πατρός αυτού Αγχίσου. Δεν αναφέρει όμως τον Πυθιακό τον αρχαίοτατον όντα και εκείνον, και άλλους τινάς, και ίσως ανέφερεν τούτους εις την αρχήν του κεφαλαίου τούτου , όπερ απώλετο.(Διόδωρ. Μυθ. 273)

 

 

Ο Ηρακλής Ιδρυτής των  Αγώνων

Κατά την Μυθολογία ο Ηρακλής και τα   αδέλφια του ήλθαν   απο την Κρήτη στην Αρχαία Ολυμπία. Καθώς έπαιζαν κάποια μέρα στην  αλάνα, ο Ηρακλής, που ήτο  ο μεγαλύτερος αδελφός , πρότεινε στα αδέλφια του (τους Ιδαίους Δακτύλους) να αγωνισθούν στο τρέξιμο για το ποιός θα  βγεί πρώτος. Και τον κότινο της νίκης κέρδισε ο Ηρακλής. Ετσι απλά άρχισαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες σε αμνημονεύτους χρόνους  προ 45.000 ετών περίπου Πρό της Εποχής μας (Π. Ε) Στους Ολυμπιακούς Αγώνες αγωνίσθηκαν και  ανεδείχθησαν    Ολυμπιονίκες ο Ζευς , ο Απόλλων  και άλλοι θεοί και ημίθεοι του Ελληνικού πανθέου .

 Μετά την Μινωική και Μυκηναική εποχή η  Ελλάδα γύρω στο 800 π. Χ  μπήκε στην Αδηλη Εποχή, ένα είδος μεσαίωνα και παρακμής. Κατά την εποχή εκείνη είχαν σταματήσει οι Ολυμπιακοί Αγώνες.  Δοκίμασαν τα πάντα για να βγει ο τόπος από αυτή την παρακμή: Νόμοι, Σχολεία, Δικαστές , Φύλακες, Ναοί κ. α, αλλά τίποτα δεν έγινε. Επιστρατεύθηκαν άνθρωποι της Γνώσης και της Τέχνης, αλλά εις μάτην και πάλι.

Η Αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων

 Απογοητευμένοι τότε ρωτούσαν  το Μαντείο των Δελφών πως θα σταματήσει η παρακμή: Όμως αυτό έδινε στερεότυπα τον ίδιο πάντα χρησμό, που όμως δεν άλλαζε την κατάσταση. Τότε οι τρεις βασιλείς, Ιφιτος της Ηλιδος , Κλεοσθένης της Πίσσης και Λυκούργος της Σπάρτης συνελθόντες ζήτησαν και πάλι το χρησμό της Πυθίας. Και αυτή τους έστειλε τον αλλόκοτο χρησμό:

 «ΑΡΧΙΣΤΕ ΠΑΛΙ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ  ΑΓΩΝΕΣ»

Μα το πρόβλημα για αυτούς ήτο πως θα σταματήσουν τους πολέμους, τις αρρώστειες, την πανουργία, το μίσος , την μήνιν, την αυτοδικία, το άδικο και την παρακμή .  Οι αγώνες θα ξανάφερναν την Αρετή ; Και σαν να μην πίστεψαν την Πυθία επανήλθαν στον θεό Απόλλωνα και πήραν τα ίδια στερεότυπα λόγια:

«Κάντε αθλητικούς αγώνες τώρα αμέσως»

 Ετσι ξανάρχισαν πάνω σε νέα βάση τους Ολυμπιακούς αγώνες το 776 π. Χ. Από την ημερομηνία αυτή αρχίζει η μέτρηση των Ολυμπιακών αγώνων, αφού από την χρονολογία αυτή αρχίζει και ο κατάλογος των ολυμπιονικών . Η μαρμάρινη πλάκα που βρέθηκε στην Ολυμπία με γράμματα της κλασσικής εποχής αναφέρει πως ο Κόρυβος νίκησε στον αγώνα του απλού σταδίου και πήρε στεφάνι. Από τότε οι αρχαίοι Ελληνες μετρούσαν τα χρόνια με βάση αυτή την Ολυμπιάδα, η οποία ονομάσθηκε και ‘Κορυβιάς’ προς  τιμήν του Κορύβου

Οι Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες

Η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα έγινε πάνω σε σαθρές βάσεις. Οι νεώτεροι Ολυμπιακοί  αγώνες έχουν   εκφυλισθεί και κατά την ομολογία όλων βρίσκονται σε μεγίστη  παρακμή . Ο κλάδος ελαίας αντικατεστάθη με τον κλάδον χρυσού. Ο πρωταθλητισμός  πάει να καταστρέψει τον αθλητισμό με την  επιστράτευση  της βιοχημείας στην προετοιμασία των αθλητών. Οι αθλητές σήμερα  καταπίνουν τεράστιες ποσότητες χαπιών  και χημικών παρασκευασμάτων , που επιφέρουν την αύξηση της σωματικής τους επίδοσης και μυικής δύναμης. , με δυσάρεστες επιπτώσεις  στους ίδιους και στην αθλητική ιδέα. Από το 1960 μέχρι το 1976 καταχωρίσθηκαν 30 θανατηφόρα κρούσματα αθλητών( Χρίστος Μότσιας «Σιτιους, Αλτιους , Φορτιους» Αθήνα, 1984) Όμως δεν είναι μόνον οι αγώνες που είναι σε παρακμή, αλλά και ο κόσμος ολόκληρος ,   παραπαίει μέσα στην ηθική σήψη, την υλιστική ευδαιμονία και τη βία. Θέλησα λοιπόν να αποσπάσω ένα νέο χρησμό από την Πυθία για το πώς θα βγάλουμε  τους σύγχρονους αγώνες από το τέλμα του ντόπινγκ, του χρηματισμού και της επμπορευματοποιήσεως . Επειδή  αποφεύγει εδώ και 17 αιώνες να δέχεται τα στίφη των  βέβηλων ανθρώπων  στους Δελφούς, την συνήντησα νοερά μέσα στους βυθούς  της σκέψεως και μου εκμυστηριεύθηκε τον εξής χρησμό για να σωθούν οι αγώνες και για να βγει ο κόσμος ολόκληρος από το τέλμα και την παρακμή :

«ΑΝΑΒΙΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΝΕΟ ΤΡΟΠΟ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ»

 Με το χρησμό της αυτό η Πυθία  με έβαλε σε βαθιές σκέψεις.

 Tί θέλει άραγε  να πει με τα λόγια αυτά;

Ετσι άρχισα να ερευνώ το θέμα Ολυμπιακοί Αγώνες από την Προιστορία ως σήμερα.

Τρεις λοιπόν είναι οι κύριοι  λόγοι που με έκαναν  να γράψω   το βιβλίο:

 “ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΣΗΜΕΡΟΝ”:

Πρώτον, για να αποκαλυφθεί το μέγα ψεύδος της διεθνούς εξουσίας, σε βάρος της ιστορικής Αλήθειας  για την ημερομηνία ενάρξεως των Ολυμπιακών Αγώνων. Αυτή δεν είναι το 776 π. Χ  ,  αλλά ανάγεται στην αρχέγονη προιστορία των Ελλήνων προ 45.000 ετών Π. Ε

Δεύτερον, για να συμβάλλουμε με ιδέες και προτάσεις  στην αρτιότερη και λαμπρότερη διοργάνωση  και εκτέλεση   των Ολυμπιακών Αγώνων στην χώρα μας το 2004. Και δεν εννοώ μόνον την υλικοτεχνική υποδομή , που φυσικά είναι απαραίτητη για ένα τόσο κολοσσιαίο εγχείρημα, αλλά περισσότερο τα νέα μηνύματα και τις αξίες που πρέπει να εκπηγάσουν μέσα από τους Αγώνες αυτούς. Για να δώσουμε τα  διαχρονικά   μηνύματα του Ελληνικού Πνεύματος,  που   θα βγάλουν τον κόσμο από την σημερινή  παρακμή και θα τον βάλουν   στην «Κοινωνία της Γνώσεως». 

 

Τρίτον, για να αντιστραφεί το κλίμα της σήψεως,  διαφθοράς και των αδιεξόδων  της εποχής μας,  και να ξαναβρεί η χώρα μας και ο κόσμος ολόκληρος τον σωστό δρόμο που χάραξαν οι αρχαίοι πρόγονοι μας.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας 2004 πρέπει να γίνουν σταθμός για την στροφή του κόσμου προς την Ελληνική Κοσμοθέαση, την Ελληνική Εκεχειρία, την Ειρήνη, την Δημοκρατία  και  την επιστροφή στην   «Εποχή του Πολιτισμού» 

                                ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

            Για τους αρχαίους Ελληνες η ιστορία των  Ολυμπιακών αγώνων ανάγεται σε χρόνους μυθικούς και στην απώτατη αρχή τους συνάπτεται από τους ίδιους τους θεούς από τους οποίους κατάγονται και οι πιο πολλοί ήρωες, φθάνοντας ως τον Κρόνο και τον Δία, τον πρόγονο των Ολυμπίων θεών. Ωστόσο αν η μυθική σύνδεση των Ολυμπιακών αγώνων φαντάζει τόσο απόμακρη , η σχέση των αγώνων με τον μυθικό Πέλοπα-ιδρυτή των αγώνων- που λατρευόταν στην Αλτι της Ολυμπίας σαν κεντρικό πρόσωπο και πριν ακόμη και από τον Δία, είναι  αδιαμφισβήτητη. Γιατί αυτός πρώτος νίκησε στην αρματοδρομία τον Οινόμαο και από τον τάφο του, το ιερό Πελόπιο, άρχιζε στην πρώτη φάση του το Στάδιο .

            Επομένως οι αγώνες έχουν ιερό χαρακτήρα και σχετίζονται με την λατρεία των Ολύμπιων θεών, γι’ αυτό και ετελούντο πάντοτε μέσα σε ιερούς χώρους: Ολύμπια , Πύθια , Νέμεια , Ισθμια κ.ο.κ  Εξ άλλου παράλληλα ή και ξεχωριστά από τους αθλητικούς αγώνες οι Ελληνες τελούσαν και μουσικούς και  καλλιτεχνικούς αγώνες , όπως λ. χ στους Δελφούς προς τιμήν του Απόλλωνα.  Σε όλους ανεξαιρέτως τους αγώνες το βουλευτήριο, θέατρο και το στάδιο ήσαν χώροι τόσο απαραίτητοι όσο ο βωμός και ο ναός του θεού.

            Οι Ολυμπιακοί αγώνες είχαν για τον  Ελληνικό κόσμο ένα νόημα παιδείας, διότι σήμαιναν την καλλιέργεια του ακέραιου ανθρώπου, αυτού που δεν χωρίζεται σε σώμα , ψυχή και πνεύμα, γιατί το πνεύμα δεν  έχει νόημα  χωρίς  το σώμα και την ψυχή. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σημασία που έδινε στην διάπλαση   πνεύματος , σώματος και   ψυχής ο Σωκράτης, ο οποίος επισκέπτετο τακτικά και εμπνέετο από τους γυμναζομένους νέους στα στάδια και στις παλαίστρες των Αθηνών. Ο μέγας δάσκαλος των ψυχών Σωκράτης θαυμάζει την αλκή και την ομορφιά των νέων και προχωρεί στην άσκηση και της ψυχής τους για την ολοκλήρωση του ιδανικού ανθρώπου.

            Όμως το πρώτιστο κίνητρο των Ελλήνων προς τον αθλητισμό ήτο το αγωνιστικό τους πνεύμα. Ο ένας ήθελε να ξεπεράσει  τον άλλον και ο στίβος επροσφέρετο γι’ αυτό. Μπορεί βέβαια να υπήρχε το ίδιο κίνητρο και σε άλλους λαούς, αλλά ποτέ δεν σκέφθηκαν να  προχωρήσουν στην ιδέα του αθλητισμού. Αυτός είναι εφεύρεση και προνόμιο των Ελλήνων. Η αθλητική ιδέα δεν   ήλθε τυχαία στον Ελληνα. Προβάλλει μέσα από την πολυτάραχη ζωή του   και από τους αέναους αγώνες του για την επιβίωση, όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και στα πανάρχαια ταξίδια του σε άξενες στεριές και θάλασσες , σε άξενα και μακρυνά μέρη, σε κάθε γωνιά του κόσμου, όπου ταξίδευαν για το ειδέναι και για να εκπολιτίσουν τον βάρβαρο γύρω τους κόσμο. [Ως φιλοσοφική βάση των αγώνων πρέπει να θεωρηθούν οι τρεις Τιτανομαχίες μεταξύ των πρώτων Θεών των Ελλήνων με τα γήινα φυσικά  πνεύματα-φαινόμενα, όπως έχουν αποτυπωθεί στα αριστουργήματα των λεγομένων Μαρμάρων της Ακροπόλεως. Λέγουν ότι ο Τιτάν ο πρωτότοκος έπρεπε να μείνει διάδοχος μετά την καταστροφή του Ουρανού. Αλλά επειδή η Γη αγαπούσε περισσότερο τον Κρόνον, έπεισε τον Τιτάνα  να αφήσει την βασιλείαν εις τον Κρόνον, με την συμφωνία να μην αναθρέψει ο Κρόνος άρρενα τέκνα, ώστε να επιστρέψει πάλιν η βασιλεία στους απογόνους του Τιτάνος.

Η πρώτη Τιτανομαχία

  Όταν  έμαθε  ο Τιτάν  ότι η Ρέα ανέτρεφε τέκνα μυστικώς, παρά την συμφωνίαν,  εκήρυξε πόλεμο κατά του Κρόνου με τους άλλους Τιτάνες, και νικήσας αυτόν  τον εφυλάκισε και έλαβε αυτός την βασιλεία. 

Δεύτερη Τιτανομαχία

  Όταν μεγάλωσε ο Ζευς στην Κρήτη και πληροφορήθηκε την κράτηση του πατέρα του Κρόνου από τους Τιτάνες, συγκεντρώνει στράτευμα  και επιτίθεται κατά των Τιτάνων , τους οποίους νικά και απελευθερώνει τον πατέρα του και τον αποκαθιστά και πάλι στη βασιλεία.

Η τρίτη και τελευταία Τιτανομαχία

 Υστερα ο Κρόνος υποπτευόμενος το υιό αυτού Δία θέλησε να τον φονεύσει με δόλο, συμμαχίσας με τους Τιτάνες. Αλλά εκείνος πληροφορηθείς την επιβουλήν συγκρότησε στράτευμα από Γίγαντες και με την συμμαχία όλων των Θεών επιτίθεται κατά του πατρός του Κρόνου. Ο πόλεμος εκείνος κράτησε δέκα χρόνια και ήτο αμφίρροπος. Ομως οι Κύκλωπες συμμαχίσαντες με τον Δία ενίκησαν τους Τιτάνες και τους εφυλάκισαν στον Τάρταρον, θέσαντες ως φύλακες αυτών   τους Εκατόχειρες.]

            Ο Αθλητισμός των Ελλήνων δεν είναι ξεκομμένος από τις πολιτιστικές του αξίες, η κυριότερη εκ των οποίων είναι η σημασία του ανθρώπου σε μια δημοκρατική κοινωνία. Γιατί ο Ελληνας μέσα από το δημοκρατικό του πολίτευμα απελευθερώθηκε σε πανάρχαιες εποχές από την δεσποτεία  και την θεοκρατία , που ακόμη και σήμερον κρατάνε δισεκατομμύρια ανθρώπους σκλάβους κάτω από  δεσποτικά και εξουσιαστικά καθεστώτα  και τις σκοτεινές θεοκρατικές προκαταλήψεις  των  κοσμοπολιτικών θρησκειών.

Στην Ελλάδα δημιουργήθηκε ο ελεύθερος πολίτης , ο οποίος ήτο υπεύθυνος για την πόλη του μέσα στο δημοκρατικό άστυ. Ενας τέτοιος ενεργός και υπεύθυνος πολίτης   πρέπει πρώτιστα να πιστέψει στον εαυτόν του και στην υπέρτατη αξία της ζωής και της ελευθερίας. Η  Πόλη-Αστυ  για να μείνει ελεύθερη είχε ανάγκη από προστασία έναντι των εχθρών, και επειδή οι γείτονες του ήσαν συχνά πολυπληθέστεροι είχε ανάγκη να γίνει ποιοτικά ανώτερος τους για  να τους αντιμετωπίσει. Ο αθλητισμός λοιπόν ήτο το μέσον για να χαλιβδώσει το σώμα και την ψυχή των νέων .

            Εξ άλλου οι άνθρωποι στην αρχαία Ελλάδα έπρεπε να φθάνουν  στο τέλειο, ώστε να μοιάζουν προς τους  ανθρωπόμορφους και πανέμορφους θεούς και  ημιθέους των  . Επομένως η σωματική τελειότητα αποτελεί για τον Ελληνα ομοίωση προς τον θεό. Η σωματική αλκή , αλλά και η αρετή που συμπυκνούτο στο «καλός  κ’ αγαθός»(ενάρετος) ήσαν η έκφραση και το ιδανικό αυτής της θεικής ομοίωσης των Ελλήνων .

            Οι Ολυμπιακοί αγώνες –παρότι ήσαν οι κορυφαίοι σ’ όλο τον Ελληνικό κόσμο-δεν ήσαν   και η μοναδική αθλητική εκδήλωση του αρχαίου Ελληνικού κόσμου. Ο αθλητισμός ήτο ένα πάνδημος θεσμός και ετελείτο σε κάθε πόλη, χωριό ή και κατά τον πόλεμο ακόμη. Ξεχνώντας τις βιοτικές τους ανάγκες , αδυναμίες ακόμη και τις θανάσιμες έχθρες και τους εμφύλιους πολέμους μεταξύ τους, οι Ελληνες έκαναν την Ολυμπιακή Εκεχειρία σε Πανελλήνια κλίμακα , για να δώσουν σε όλους τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στους αγώνες.

Θεία ευδαιμονία , ειρήνη και ανθρωπιά βασίλευε στον ειδυλιακό χώρο της Ολυμπίας και οι άνθρωποι από  κάθε γωνιά του Ελληνικού κόσμου ήσαν έτοιμοι να μεθέξουν στην θεία μυσταγωγία της μεγάλης Ολυμπιακής  γιορτής. Ολοι ελεύθεροι  και ίσοι θα έδειχναν την αξία τους , αλλά και  την αξία της πόλεως τους στο στίβο τον αγωνιστικό . Απελευθερωμένοι από τα ταμπού της αμαρτίας του γυμνού σώματος –που μας κληρονόμησαν οι εβραιογενείς θρησκείες-οι αθλητές εισήρχοντο γυμνοί στο στίβο για να διεκδικήσουν την νίκη , για ένα στεφάνι ελιάς.

Αυτό το πνεύμα της πίστης στον άνθρωπο , στην σωματική του αλκή και στην ψυχοπνευματική του  τελείωση , μέσα σε πνεύμα δημοκρατικής ισότητας και πανανθρώπινης συναδέλφωσης, της παγκόσμιας ειρήνης  και αγάπης που γεννήθηκε στην Ελλάδα, θέλησε να αναβιώσει με τους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες ο  P. de Coubertien.. Διότι στην Ολυμπία ελάμβανον μέρος μόνον ελεύθεροι Ελληνες πολίτες ,υπήκοοι  ελευθέρων Ελληνικών πόλεων, που μιλούσαν την Ελληνική γλώσσα, πίστευαν στους ίδιους Ολύμπιους θεούς, είχαν κλείσει έστω και προσωρινή Ειρήνη(Εκεχειρία), που ωστόσο ο υλικός τους πλούτος η κοινωνική τους θέση δεν λογαριαζόταν. 

Κατά την γνώμη του γράφοντος ο σύγχρονος θεσμός των Ολυμπιακών αγώνων δεν μπόρεσε να ευδοκιμήσει διότι λείπουν τα απαραίτητα στοιχεία που ενέπνευσαν τους αρχαίους αγώνες, δηλαδή το πνεύμα της ελευθερίας, της δημοκρατίας, καθώς και η αγάπη προς τον άνθρωπο  και  η πίστη στην ψυχοπνευματική και σωματική του  τελείωση. Σήμερα  επικρατεί  το εξουσιαστικό πνεύμα των ισχυρών , το δεσποτικό πνεύμα των δικτατόρων και οι θρησκευτικές προκαταλήψεις των κοσμοπολιτικών και αναχρονιστικών θρησκειών. Ακόμη  και στις αυτοαποκαλούμενες ως δημοκρατικές χώρες, οι δημοκρατικοί θεσμοί πέραν του ονόματος δεν έχουν βάθος και νόημα . Οι ισχυροί εξουσιαστές και οι θρησκευτικοί  ηγεμόνες θέλουν υπόδουλο το άτομο όχι μόνον στην παρούσα ζωή αλλά και στην μετά θάνατον, και η μόνη αξία  έχει ανακηρυχθεί και επισήμως  το χρήμα, το κέρδος , η υλιστική αποθησαύριση, ο ωφελιμισμός και ο υλιστικός  καταναλωτισμός. Επομένως ,δεν είναι  συμπτωματικό  γιατί οι Ολυμπιακοί αγώνες έχουν σήμερα  ξεστρατήσει από την αρχική τους κοίτη, εξ  αιτίας των φαινομένων του άκρατου χρηματισμού, των αναβολικών , των πολιτικών παρεμβάσεων, της διαπλοκής των ισχυρών και των πολυεθνικών, της διαφημίσεως και γενικά της πτώσεως των ηθικών αξιών .  Όμως δεν χάθηκε ο θεσμός  παρά τις δύσκολες στιγμές που κλήθηκε να βιώσει. Διότι έχει μέσα του το ακατάλυτο Ολυμπιακό πνεύμα. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι  το Ολυμπιακό Πνεύμα είναι η συνισταμένη του Ελληνικού Πνεύματος , το οποίον δοκιμάζεται κάθε τέσσαρα χρόνια . Αν ακόμη δεν έχει φωτίσει πλήρως την ανθρωπότητα, τούτο οφείλεται  ότι δεν έχει εισέτι  δημιουργηθεί η κρίσιμη μάζα των ανθρώπων που υπηρετούν την ιδέα και το ιδεώδες το Ολυμπιακό.   Πιστεύουμε όμως ακράδαντα ότι το νέο Κίνημα  της Κοινωνίας της Γνώσης  θα  διαλύσει τα σκότη και την αμάθεια και θα φωτίσει το παγκόσμιο στερέωμα το 2004 που φθάνει. Στην ιερή γη της Ολυμπίας και στην πανάρχαιη Αθήνα.

Και τότε:

« Οι εκδικητικοί βρυκόλακες που κυβερνούν τη ζήση/

 και  χιλιόχρονη  τους έθρεψε το ψέμμα και η απάτη, /

 ξενοθεοί,  χαμοθεοί ακούνητοι στην πλάση /

που διαφεντεύουνε στα πλούτη και στα  πάθη,/

 στο άκουσμα πως σιμώνει η νέα  του Απόλλωνα   Γνώση,

η εξαγνισμένη του Διόνυσου Ψυχή,/

 το νέο Φως του Προμηθέα ελευθερωτή /

και το Ολυμπιακό Ιδεώδες του ωραίου και του αληθινού/

 να απλώνεται  στην πλάση,/

 θα σκορπισθούν και θα γενούνε στάχτη».    

ΑΘΛΟΠΑΙΔΙΕΣ ΚΑΙ ΧΟΡΟΣ

 

 

ΟΙ  ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ  ΑΓΩΝΕΣ  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ  ΣΗΜΕΡΟΝ

 

 

 

ΑΘΛΟΠΑΙΔΙΕΣ  ΚΑΙ   ΧΟΡΟΣ

 

           

 

Οι Ελληνικοί Χοροί

 

            Ο άνθρωπος πριν ομιλήσει εχόρευε για να εκφράσει με ρυθμικές κινήσεις και χειρονομίες τον θαυμασμό, την λύπη , την χαρά και την λατρεία του προς το θείο. Επομένως είναι η αρχαιοτάτη εκδήλωση των συναισθημάτων του ανθρώπου. Συν τω χρόνω συστηματοποιήθηκε για να γίνει τελετουργικός, μαγικός ή θρησκευτικός.  Ο ρυθμός του ετηρείτο δια της κρούσεως των χειρών ή κρουστών(τυμπάνων) και πνευστών οργάνων(αυλών ,συρίγγων) , με το  πέρασμα του χρόνου αυτός συνδέθηκε με την μουσική και την ποίηση. Η Μινωική Κρήτη και η Μυκηναική Ελλάδα ανέπτυξαν ιδιαιτέρως την χορευτική τέχνη η οποία συνεχίσθηκε στην κλασσική και  ως την παρούσα εποχή. Η τέχνη του χορού περιλαμβάνει διάφορα είδη χορού, όπως λ.χ πολεμικούς,  διασκεδαστικούς,   θρησκευτικούς κ.ο.κ. Χορός καλείται και η ομάδα των ηθοποιών στην αρχαία Ελληνική τραγωδία , χωρισμένη σε δύο τμήματα , που εκινείτο στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου και εκπροσωπούσε την κοινή γνώμη , τραγουδώντας και χορεύοντας τα αισθήματα των ακροατών.

Οι γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα επιδίδοντο  ιδιαιτέρως στον χορό και στην ρυθμική και διεξήγαγαν και χορευτικούς αγώνες.

Ο Ελληνικός  παραδοσιακός χορός  δεν προέρχεται απο σκοτεινά σπήλαια ούτε απο πρωτόγονα ένστικτα αλλά κατάγεται  απο ένα φωτεινό επαναστατικό  κόσμο και είναι απομεινάρι ενός λαμπρού πολιτισμού του παρελθόντος και της Νεοελληνικής Επανάστασης. Είναι τέλος ένα στοιχείο του Ελληνικού Πολιτισμού μας ο οποίος  έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και στο Βυζάντιο και στην Τουρκοκρατία ως σήμερα.

Ο σύγχρονος μονοδιάστατος άνθρωπος διακατέχεται απο σχετική απαισιοδοξία που του προκαλούν οι δομές της καταπίεσης,  της βιομηχανικής και της αστικής κοινωνίας και   επιθυμεί ν’ αλλάξει αυτή την κοινωνία,  να ενδυναμώσει την κριτική, να αναπτύξει νέες σχέσεις πιό ανθρώπινες, να ενδυναμώσει τον έρωτα και την φιλία και να γεφυρώσει το παρόν και το μέλλον με το παρελθόν.  Ο χορός εντάσσετεται στην τάση αυτή της απελευθερώσεως και συνάμα του αυτοσαρκασμού και   υπέρβασης του  απο  το παρόν . Ο κομφορμισμός των υστεροκαπιταλιστικών συστημάτων του αυτοματισμού και της μηχανιστικής ζωήςσημαίνει το τέλος της ουτοπίας, του αυθορμητισμού και του πολιτισμού. Δημιουργήσαμε μιά κοινωνία χωρίς αντίφαση και αντιπολίτευση , με ενιαιποιημένες γνώμες και συμπεριφορά που κατευθύνονται απο την  τεχνική την επιστήμη , την οργάνωση  και την γραφειοκρατία , οι οποίες κάθε αντίθετη άποψη την θεωρούν τρομοκρατία.  Σ’ αυτές τις κοινωνίες ακόμη και ο παραδοσιακός χόρός θεωρείται σαν αμφισβήτηση της καθεστηκίας τάξεως και του “πολιτιστικώς ορθού” μοντέλου ζωής.  Η φρίκη που μας δημιουργεί η σύγχρονη εποχή δεν πρέπει να είναι το τελικό στάδιο της ιστορίας , ούτε η διασπαση , ο ευτελισμός, η καταπίεση  και η απομόνωση  του ανθρώπου  αλλά η αισιοδοξία  για μιά νέα εποχή με λιγότερη ιδεολογία  και καταπίεση , ένας ανθρώπινος κόσμος  η άρση της απομόνωσης και διάσπασης του ανθρώπου ως συνολικό έργο μέσαστην κοινωνία. Σε μιά τέτοια κοινωνία η εμμονή στον παραδοσιακό χορό σημαίνει ότι δεν πρόκειται να δεχθούμε την πλήρη υποταγή του ατόμου στο γενικό και  της ατομικότητος στην παγκοσμιοποιημένη(πολτοποιημένη) συνείδηση. Ο Ελληνικός χροός πέρα απο την εμπορευματοποίηση της εποχής μας και του ευτελισμού με τα φολκλρόρ μπορεί να θεωρηθεί ως έκφραση απελευθέρωσης απο τα πάμπολλά δεσμά της εποχής μας και σαν έκφραση της  δημοκρατικής μας κοινωνίας.  Απο την άποψη αυτή αποτελεί σημείον αντίστασης  στις μοντέρνες μορφές της εθνικής, πολιτιστικής και κοινωνικής αλλοτρίωσης , μιά ένδειξη αυθορμητισμού του λαού μας η οποία έχει επιβιώσει μέσα στον εαυτόν του.  Ο Ελληνικός χορός αντέχει στην σημερινή ασχήμια  του λόγου της μουσικής και της κίνησης της πολυπολιτισμικής κοινωνίας  μας η οποία κυριαρχείται απο τα ξένα και ξενότροπα τηλεοπτικά προγράμματα του CNN και των ημετέρων ξενολάγνων καναλιών. Θα κλείσω το κεφαλαιο τούτο με απόσπασμα δημοτικού τραγουδιού  που λέγει

“Την ξενιτιά, την αρφανιά, την

πίκρα, την αγάπη,

τα τέσσερα τα ζύγισαν, βαρύτερα είν’ τα ξένα”

 

 

 

 

 

Γιατί εχόρευαν  οι Έλληνες;

 

Ο άνθρωπος πριν ομιλήσει εχόρευε για να εκφράσει με ρυθμικές κινήσεις και χειρονομίες τον θαυμασμό, την λύπη , την χαρά και την λατρεία του προς το θείο. Επομένως είναι η αρχαιοτάτη εκδήλωση των συναισθημάτων του ανθρώπου. Συν τω χρόνω συστηματοποιήθηκε για να γίνει τελετουργικός, μαγικός ή θρησκευτικός.  Ο ρυθμός του ετηρείτο δια της κρούσεως των χειρών ή κρουστών(τυμπάνων) και πνευστών οργάνων(αυλών ,συρίγγων) , με το  πέρασμα του χρόνου αυτός συνδέθηκε με την μουσική και την ποίηση. Η Μινωική Κρήτη και η Μυκηναική Ελλάδα ανέπτυξαν ιδιαιτέρως την χορευτική τέχνη η οποία συνεχίσθηκε στην κλασσική και  ως την παρούσα εποχή. Η τέχνη του χορού περιλαμβάνει διάφορα είδη χορού, όπως λ.χ πολεμικούς,  διασκεδαστικούς,   θρησκευτικούς κ.ο.κ. Χορός καλείται και η ομάδα των ηθοποιών στην αρχαία Ελληνική τραγωδία , χωρισμένη σε δύο τμήματα , που εκινείτο στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου και εκπροσωπούσε την κοινή γνώμη , τραγουδώντας και χορεύοντας τα αισθήματα των ακροατών.

Οι γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα επιδίδοντο  ιδιαιτέρως στον χορό και στην ρυθμική και διεξήγαγαν και χορευτικούς αγώνες.

Ο Ελληνικός  παραδοσιακός χορός  δεν προέρχεται απο σκοτεινά σπήλαια ούτε απο πρωτόγονα ένστικτα αλλά κατάγεται  απο ένα φωτεινό επαναστατικό  κόσμο και είναι απομεινάρι ενός λαμπρού πολιτισμού του παρελθόντος και της Νεοελληνικής Επανάστασης. Είναι τέλος ένα στοιχείο του Ελληνικού Πολιτισμού μας ο οποίος  έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και στο Βυζάντιο και στην Τουρκοκρατία ως σήμερα.

Ο σύγχρονος μονοδιάστατος άνθρωπος διακατέχεται απο σχετική απαισιοδοξία που του προκαλούν οι δομές της καταπίεσης,  της βιομηχανικής και της αστικής κοινωνίας και   επιθυμεί ν’ αλλάξει αυτή την κοινωνία,  να ενδυναμώσει την κριτική, να αναπτύξει νέες σχέσεις πιό ανθρώπινες, να ενδυναμώσει τον έρωτα και την φιλία και να γεφυρώσει το παρόν και το μέλλον με το παρελθόν.  Ο χορός εντάσσεται στην τάση αυτή της απελευθερώσεως και συνάμα του αυτοσαρκασμού και   υπέρβασης του  απο  το παρόν . Ο κομφορμισμός των υστεροκαπιταλιστικών συστημάτων του αυτοματισμού και της μηχανιστικής ζωής σημαίνει το τέλος της ουτοπίας, του αυθορμητισμού και του πολιτισμού. Δημιουργήσαμε μιά κοινωνία χωρίς αντίφαση και αντιπολίτευση , με ενιαιοποιημένες γνώμες και συμπεριφορά που κατευθύνονται απο την  τεχνική την επιστήμη , την οργάνωση  και την γραφειοκρατία , οι οποίες κάθε αντίθετη άποψη την θεωρούν τρομοκρατία.  Σ’ αυτές τις κοινωνίες ακόμη και ο παραδοσιακός χορός θεωρείται σαν αμφισβήτηση της καθεστηκίας τάξεως και του “πολιτιστικώς ορθού” μοντέλου ζωής.  Η φρίκη που μας δημιουργεί η σύγχρονη εποχή δεν πρέπει να είναι το τελικό στάδιο της ιστορίας , ούτε η διάσπαση , ο ευτελισμός, η καταπίεση  και η απομόνωση  του ανθρώπου  αλλά η αισιοδοξία  για μιά νέα εποχή με λιγότερη ιδεολογία  και καταπίεση , ένας ανθρώπινος κόσμος  η άρση της απομόνωσης και διάσπασης του ανθρώπου ως συνολικό έργο μέσα στην κοινωνία. Σε μιά τέτοια κοινωνία η εμμονή στον παραδοσιακό χορό σημαίνει ότι δεν πρόκειται να δεχθούμε την πλήρη υποταγή του ατόμου στο γενικό και  της ατομικότητος στην παγκοσμιοποιημένη(πολτοποιημένη) συνείδηση. Ο Ελληνικός χορός πέρα απο την εμπορευματοποίηση της εποχής μας και του ευτελισμού με τα φολκλρόρ μπορεί να θεωρηθεί ως έκφραση απελευθέρωσης απο τα πάμπολλά δεσμά της εποχής μας και σαν έκφραση της  δημοκρατικής μας κοινωνίας. [  Ο παραδοσιακός χορός αποτελεί σημείον αντίστασης  στις μοντέρνες μορφές της εθνικής, πολιτιστικής και κοινωνικής αλλοτρίωσης , μιά ένδειξη αυθορμητισμού του λαού μας η οποία έχει επιβιώσει μέσα στον εαυτόν του.  Ο Ελληνικός χορός αντέχει στην σημερινή ασχήμια  του λόγου της μουσικής και της κίνησης της πολυπολιτισμικής κοινωνίας  μας η οποία κυριαρχείται απο τα ξένα και ξενότροπα τηλεοπτικά προγράμματα του CNN και των ημετέρων ξενολάγνων καναλιών. Θα κλείσω το κεφάλαιο τούτο με απόσπασμα δημοτικού τραγουδιού  που λέγει

“Την ξενιτιά, την αρφανιά, την

πίκρα, την αγάπη,

τα τέσσερα τα ζύγισαν, βαρύτερα είν’ τα ξένα”]

 

Η Πυρρίχη ή Πυρρίχιος χορός

 

            Η πυρρίχη  ήτο ένας ομαδικός χορός, που πέρασε από τις δωρικές φυλές στην Αθήνα και εγένετο αγώνισμα  των  Παναθηναίων. Πυρρίχιος ονομάζεται και ο Ποντιακός πολεμικός χορός . Επίσης είχαν και εικονική ιππομαχία και οπλομαχία , χωρίς αυτά τα αγωνίσματα να συμπεριλαμβάνονται στους Ολυμπιακούς αγώνες.

 

            Γυμναστική

 

            Οι Ελληνες είχαν επισημάνει την αξία της γυμναστικής για την εκγύμναση του σώματος και ιστορικά αποδεικνύεται ότι ήσαν οι πρώτοι  που δημιούργησαν και τελειοποίησαν την συνειδητή άσκηση του σώματος, η οποία απέχει πολύ από τις μορφές των παιχνιδιών άλλων λαών.  Η γύμναση αυτή του σώματος χωρίς όπλα στα χέρια, καίτοι στην αρχική της μορφή ξεπήδησε από τις θρησκευτικές τελετουργίες,  συν τω χρόνω πήρε επιστημονική μορφή  που και σήμερον προκαλεί κατάπληξη και θαυμασμό για την συνειδητή άσκηση, την κίνηση, το ρυθμό και την αρμονία . Η εκγύμναση αυτή μορφοποιήθηκε και συστηματοποιήθηκε σε ομαδικές  γυμναστικές εκδηλώσεις, αρμονικές, θεαματικές, ευχάριστες στο πνεύμα και υγιεινές στο σώμα.   Μέσα στα γυμναστήρια διεξήγοντο διάφορα γυμνάσματα για την σωματική εξάσκηση, ευελιξία και ρώμη των αθλητών . Προς τιμήν του Πυθαίου Καρνείου Απόλλωνος στη Σπάρτη διεξήγοντο γυμνοπαιδιές  σε μια τοποθεσία που ονομαζόταν Χορός γύρω από τα αγάλματα του Απόλλωνος , της Αρτέμιδος και της Λητούς. Οι συμμετέχοντες στη γιορτή εκτελούσαν ορχήσεις γυμνοί.. Οι αρχαιοέλληνες πίστευαν ότι  την όρχηση την είχε διδάξει η Ρέα  στους Κορύβαντες στην Φρυγία  και στους Κουρήτες στην Κρήτη. Επίσης πίστευον ότι και οι θεοί εκτελούσαν ορχήσεις, όπως αναπαριστούν οι δακτυλιόλιθοι της Κνωσσού και των Μυκηνών, που χρονολογούνται  από το 1450 π. Χ  Ο Ομηρος αναφέρει την όρχηση «Ασπίδα του Αχιλλέως». Εχουμε δύο ειδών ορχήσεις :

1/ Την Απολλώνεια  όρχηση

2/ Την Διονυσιακή όρχηση

Ο Πλάτων αποκαλεί σπουδαία την πρώτη και  φαύλη την δευτέρα.. 

Για την γύμναση των χεριών είχαν την χειρονομία και σκιαμαχία , ενώ με την πυρρίχη εδιδάσκοντο στην παλαίστρα από τον οπλομάχο.

 Το πιτυλίζειν

Ητο μια κίνηση των χεριών όπως τα κουπιά.

Η αλτηροβολία

Ητο μια άσκηση των χεριών με αλτήρες .

Ο ανατροχασμός

 Στις ασκήσεις των ποδιών διακρίνουμε τον ανατροχασμόν που έτρεχαν προς τα πίσω, ενώ με τον περιτροχασμό έτρεχαν κυκλοτερώς.

Το εκπλεθρίζειν

Ητο τρέξιμο εναλλάξ ενός πλέθρου προς τα μπρος και προς τα πίσω .

Ο κώρυκος

Ητο σάκκος γεμισμένος με άμμο στο ύψος των ώμων τους αθλητού για την εξάσκηση των χεριών του στην πυγμή, τα δε χτυπήματα εκαλούντο  κωρυκομαχία .

Το πυξ ατρεμίζειν

Ητο μια δοκιμασία αντοχής σε ακίνητη στάση, όπως και η άρση και ρήψη βαρών. Τότε χρησιμοποιούσαν για το σκοπό αυτό  τεράστιους ογκολίθους. Δέον να σημειωθεί ότι η άρση βαρών δεν υπήρξε ποτέ στην αρχαιότητα επίσημο αγώνισμα. Τέτοια αγώνες συνηθίζοντο σε εορτές και πανηγύρεις , χάριν επιδείξεως ρώμης.  Ο περίφημος Μίλων ο Κροτωνιάτης , όπως έχουμε γράψει σε άλλο κεφάλαιο , σήκωσε ταύρο τεσσάρων ετών και τον μετέφερε στο βωμό, ενώ παραληρούσαν από ενθουσιασμό τα πλήθη των Ολυμπιακών αγώνων.. Ο Βύβων σε παλαιότερη εποχή είχε σηκώσει και πέταξε πάνω από το κεφάλι του ογκόλιθο σε σχήμα κυλίνδρου βάρους 145,5 κιλών, ο οποίος βρέθηκε στις ανασκαφές στην Ολυμπία και φέρει χαραγμένο το όνομα του.

 

            Γυμνοπαιδιές

 

            Οι γυμνοπαιδιές  ήσαν ένα σύνολο ασκήσεων , που συνοδεύοντο από μουσική και ποίηση , εναρμονισμένη στις κινήσεις του σώματος. Ετσι συνέβαινε η ταυτόχρονη άσκηση του νου, της ψυχής, της συνείδησης , του συναισθήματος και του σώματος. Οι ασκήσεις αυτές είναι ο πρόδρομος του σημερινού  αερόμπικς , με την διαφορά ότι το αερόμπικς δεν συνοδεύεται από ποίηση . Από την άποψη αυτή το αερόμπικς  είναι μια κακοποιημένη μορφή των γυμνοπαιδιών.

 

            Αλμα επί Κοντώ

 

            Το άλμα επί κοντώ , που εμφανίζεται σε ψευδοπαναθηναικό αμφορέα του κυβιστητήρος της Ρόδου, ήτο γνωστό στους αρχαίους Ελληνες σαν τρόπος υπερβάσεως εμποδίων. Τούτο  είχε εφαρμογή στον στρατιωτικό τομέα  και  ποτέ δεν έγινε επίσημο αγώνισμα. Οι αρχαίοι Ελληνες εκτελούσαν και διάφορες αθλοπαιδιές με τις οποίες ανέπτυσσαν την ετοιμότητα , την καρτερία, την φιλοπρωτία κ. α .

 

             Αθλοπαιδιές με Σφαίρα(μπάλα)

 

            Σύμφωνα με την παράδοση ευρετές των  σφαιρίσεων ήτοι των αθλοπαιδιών με μπάλα, ήσαν οι Σπαρτιάτες.   Οι παιδιές με σφαίρα ήσαν  ιδιαίτερα αγαπητές  στο ανδρικό και στο γυναικείο φύλο. Στην αρχαία Ελλάδα υπάρχουν πολλά αγωνίσματα με τη μπάλα για μικρούς και μεγάλους, άνδρες και γυναίκες , αλλά αγνοούμε τον ακριβή τρόπο διεξαγωγής τους  Πάντως γνωρίζουμε ότι οι κανονισμοί στα αγωνίσματα με τη σφαίρα ήσαν πολύ αυστηροί.  Η σφαίρα ήτο συνήθως μικρή, σε σχήμα μήλου, και αποτελείτο από ύφασμα ή δέρμα , σε πολλά φύλλα διακοσμημένα με  ποικίλα σχέδια και γεμισμένο με άχυρο, πτίλα(πτερά) ,  με μαλλί προβάτου ή τρίχα αλόγου. Η σφαίρα των Ελλήνων έκανε αναπηδήσεις στο παιχνίδι ‘απόρραξις ‘ και κέρδιζε   η σφαίρα  εκείνου που έκανε τις περισσότερες αναπηδήσεις.. Σε ένα άλλο παιχνίδι που καλείται ‘ουρανία’  έρριχναν τη σφαίρα όσο ψηλότερα μπορούσαν και την έπιαναν στο κατέβασμα. Το παιχνίδι αυτό έπαιξαν ο Λαοδάμας και Αλιος στο νησί των Φαιάκων προς χάριν του Οδυσσέα. Οποιος έχανε γινόταν ‘όνος’ και  έπαιρνε στους ώμους τον νικητή που γινόταν ‘βασιλιάς’. Ητο ακριβώς το ίδιο παιχνίδι, όπως το «καβαλητό τόπι» ή της ‘μακριάς γαιδούρας’, που παίζαμε τα παιδιά της γενιάς  μου  στην επαρχία πριν από τον Β ! Π.Π 

 

            Φαινίνδα , το σημερινόν Ράγκμπυ

 

Ένα άλλο ομαδικό .παιχνίδι με την σφαίρα ήτο η ‘φαινίνδα’ ή ‘φενίνδα’ , που παιζόταν από δύο ομάδες παικτών. Επαιζαν και το ‘αρπαστόν’  που συνίστατο στο να αρπάσουν τη μπάλα, και πρέπει να έμοιαζε με το σημερινό Ράγκμπυ.

 

Κεριτίζειν , το αρχαίο Χόκευ

 

Η δεύτερη από τις τρεις βάσεις του Θεμιστοκλείου τείχους είναι διακοσμημένη με μια σκηνή από το είδος της σφαιροβολίας που ονόμαζαν οι αρχαίοι ‘κερητίζειν’ . Οι σφαιριστές ήσαν εφοδιασμένοι ο καθένας με μια μικρού μήκους ράβδο, που απέληγε σε κερατοειδή καμπή, τέτοια που να μπορεί να συλλάβει τη μικρή σφαίρα τους παιχνιδιού. Το παιχνίδι αυτό ήτο ένα είδος χόκευ  και παιζόταν κατά ζεύγη. Ο Σοφοκλής καταχειροκροτήθηκε όταν σε μια παράσταση έπαιξε ο ίδιος το ρόλο της Ναυσικάς όταν έπαιζε τη σφαίρα με τις συντρόφισσες της. Αλλά και του Ισσοκράτη ο χάλκινος ανδριάς που είχε στηθεί στην Ακροπόλη τον έδειχνε να κερητίζει, δηλαδή να παίζει τη σφαίρα. 

 

Κολύμβηση και Κωπηλασία

 

Λόγω της νησιωτικής σύστασης της χώρας και των μεγάλου μήκους ακτών της τα ναυτικά αθλήματα ήσαν λίαν προσφιλή και διαδεδομένα  στον Ελληνικό κόσμο.  Ιδιαίτερα η κολύμβηση εκτιμήθηκε σαν αρίστη φυσική άσκηση του σώματος  και σαν μέσο ψυχαγωγίας και ευεξίας . Ο περίφημος πύκτης Τίσανδρος από τη Νάξο της Σικελίας (6 ος αι. π. Χ) συνήθιζε να κολυμπάει γύρω από το ακρωτήριο του νησιού του για να διατηρεί την σωματική του ευεξία και αντοχή. Όπως λέγει επιγραμματικά ο Ηρόδοτος « οι περισσότεροι Ελληνες γνώριζαν να κολυμβούν» Οι Ελληνες κολυμβούσαν στις ακτές και γι’ αυτό οι δεξαμενές κολύμβησης ήσαν σπάνιες, ενώ βρέθηκαν μικρές δεξαμενές –λουτήρες σε διάφορα μέρη.  Στην Ολυμπία πλάι στην όχθη του Κλαδέου βρέθηκε χτιστή δεξαμενή(πισίνα) μεγάλου μήκους, διαστάσεων 24´16 μ.  και βάθους 1,60 μ 

 

Τα υποβρύχια αθλήματα

 

Στην αρχαία Ελλάδα ήσαν γνωστά και  τα υποβρύχια αθλήματα . Πολλοί νησιώτες από τότε ήσαν σφουγγαράδες και ζούσαν από την υποβρύχια αλιεία σπόγγων.  Είναι γνωστά τα κατορθώματα των υφύδρων κολυμβητών της Σφακτηρίας και των Συρακουσών κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου που έσπαγαν τον αποκλεισμό των Σπαρτιατών, αλλά και στις υποβρύχιες επιχειρήσεις κατά των Περσικών πλοίων τις παραμονές της ναυμαχίας του Αρτεμησίου, που σε τίποτα δεν υστερούν από τις σημερινές υποβρύχιες επιχειρήσεις βατραχανθρώπων.  Υπήρχαν και τεχνητές εξέδρες καταδύσεων με προεξέχοντα βατήρα , όπως δείχνει η τοιχογραφία ενός τάφου του 5 ου αιώνος π. Χ στην Ελληνική αποικία της Ποσειδωνίας στην Κάτω Ιταλία. Οπου υπήρχαν φυσικοί βράχοι προτιμούσαν να κάνουν καταδύσεις από εκεί. Η κολύμβηση των αρχαίων Ελλήνων είναι αυτό που χαρακτηρίζουμε σήμερα ως ελευθέρα κολύμβηση. Ομως ούτε η κολύμβηση ούτε η κατάδυση ασκήθηκαν σαν αγωνίσματα των Ολυμπιακών αγώνων.

 

Ιστιοπλοικοί αγώνες

 

Το περίεργο όμως είναι ότι δεν γνωρίζουμε αν  διοργανώνοντο τακτικοί δημόσιοι κολυμβητικοί  αγώνες  στην αρχαιότητα.  Αντίθετα γνωρίζουμε ότι διοργανώνοντο ιστιοπλοικοί αγώνες  ταχύτητος, οι πρώτοι μάλιστα αγώνες ανάγονται στην ηρωική εποχή με την νίκη των Αργοναυτών με το πλοίο Αργώ στα Ισθμια , ενώ έχουμε ιστορικές μαρτυρίες για  ναυτικούς αγώνες   του 5 ου αιώνος π. Χ   στα Παναθήναια, τα Διισωτήρια, και τα Μουνίχια στον Πειραιά, τα Αιάντια στη Σαλαμίνα, τα Ακτια στη Νικόπολη, όπως οι ταφικοί αγώνες , με τους οποίους τιμήθηκε το 374 π. Χ ο Ευαγόρας της Κυπριακής Σαλαμίνος, την οποίαν σήμερον κρατούν οι Εγγλέζοι σαν στρατιωτική βάση, κατάλοιπο της Βρεταννικής αποικιοκρατίας. Αγώνες  ιστιοπλοίας  οργάνωσε για τα πληρώματα του Αθηναικού στόλου ο Ιφικράτης  κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων  στα Πελοποννησιακά παράλια το 372 π. Χ  και  ο Μέγας Αλέξανδρος στην Βαβυλώνα λίγο πριν από τον θάνατο του.   Αρχικά τα πλοία ήσαν τριήρεις πολεμικού τύπου, όμως   μετά τον  1 ον αιώνα. π. Χ κατεσκευάσθησαν ειδικά πλοία για τους αγώνες που είναι ο πρόδρομος των συγχρόνων ιστιοπλοϊκών αγώνων  και των λεμβοδρομιών. Όπως περιγράφει ο Βιργίλιος στην «Αινειάδα» τα πλοία ξεκινούσαν από την ακτή και είχαν σαν νύσσα(σημείο) καμπής κάποια νήσο την οποία περιέπλεαν και επέστρεφαν στο σημείο εκκινήσεως στην ακτή. Συχνά τέτοιοι αγώνες έπαιρναν την μορφή εικονικής ναυμαχίας, εξ ού και «αι έριδες  των τριήρων» και οι «αγώνες των τε ερετών και κυβερνητών»  του στόλου του Αλεξάνδρου στην Βαβυλώνα. Παρόμοιες έριδες συνεχίζονται σήμερον μεταξύ των πλοιάρχων των επιβατικών σκαφών , για το  ποιός θα μπει πρώτος στο λιμάνι των νησιών του Αιγαίου.

 

Το ένδοξο Ελληνικό Ναυτικό

 

Σε μια πόλη με ναυτική δύναμη, σαν την Αθήνα, το αγώνισμα  της ιστιοπλοίας, παρά το μεγάλο κόστος για την προετοιμασία των πλοίων και πληρωμάτων, ήτο ιδιαίτερα αγαπητό. Στους αγώνες του Σουνίου  στοίχιζε τον 5 ον αιώνα. π. Χ   15 μνάς, ενώ τα βραβεία μόνον 300 δραχμές. Αρα υπήρχαν ειδικοί χρηματοδότες του αγωνίσματος. Εγένοντο αγώνες και στην Μουνιχία εις ανάμνηση της ναυμαχίας της Σαλαμίνος . Αναφέρεται δε ότι οι ναύτες ηγωνίζοντο «εν ταις ιεραίς αυτών ναυσί» που ήσαν τα πλοία Πάραλος, Σαλαμινία, Δημητριάδα και  Αντιγονίδα.

 

 

 

Οσο κι’ αν διέφεραν οι συνήθειες από τόπο σε τόπο, τα αγωνίσματα πάντως του δρόμου και του πεντάθλου δεν έλειπαν  από καμμιά αθλητική εκδήλωση στον Ελληνικό κόσμο.  Βέβαια από χώρα σε χώρα  υπήρχαν και ορισμένα ξεχωριστά αγωνίσματα όπως :

 

Τοξοβολία

 

Οι Ελληνες αγαπούσαν την τοξοβολία, όπως μπορούμε να διακρίνουμε στις αναπαραστάσεις τοξοτών στις αγγειογραφίες   Στους πολυθρύλητους από τον Ομηρο αγώνες του Αχιλλέως στην Τροία, μαζί με τα άλλα αγωνίσματα έγιναν και αγώνες τοξοβολίας. Το τόξο κατά την αρχαιότητα ήτο πολεμικό όπλο και το χρησιμοποιούσαν οι Μίνωες και οι Σκύθες , θεωρούμενο ως εκηβόλο όπλο. Ιδιαιτέρως ήτο διαδεδομένο στους εφήβους σαν μέσο για την σωματική τους ανάπτυξη στο κυνήγι αγρίων ζώων  .Μάλιστα ο Πλάτων το συνιστούσε στα παιδιά από έξη ετών και άνω, συχνά δε εχρησιμοποιείτο και από εφίππους τοξότες.

 

            Οπλομαχία

 

Αγώνα οπλομαχίας ονόμαζαν οι αρχαίοι τη μονομαχία μεταξύ δύο αντιπάλων οπλισμένων με βαρύ οπλισμό , δηλαδή ασπίδα, θώρακα , κράνος , κνημίδες , δόρυ και ξίφος. Η μονομαχία διεκρίνετο στην «εν ασπιδίω και δόρατι»  ήτοι δόρατος με μικρή ασπίδα και την «εν θυρεώ και μαχαίρα» ήτοι ξίφους με μεγάλη ασπίδα. Ετσι το αγώνισμα διακρινόταν σε οπλομαχία και θυρεομαχία και διεξήγετο μεταξύ ανδρών, εφήβων και παίδων ακόμη , διότι όλοι έπρεπε να γνωρίζουν την χρήση των όπλων για να προστατεύσουν την πατρίδα. Οι αγώνες δεν ενείχαν το στοιχείο της βαρβαρότητος και ήσαν επίδειξη δεξιοτεχνίας και μια εορταστική –τελετουργική αναπαράσταση της μάχης εκ του συστάδην και του  χειρισμού των όπλων. Οι μονομαχίες των Ελλήνων δεν είχαν τίποτα κοινό με τις αιματηρές   εκδηλώσεις των Ρωμαικών αμφιθεάτρων όπου ο ένας εκ των δύο μονομάχων έπρεπε να σκοτωθεί για να ικανοποιήσει το πλήθος τα θηριώδη ένστικτα του. Στους αγώνες οπλομαχίας των Ελλήνων απηγορεύετο  αυστηρώς ο τραυματισμός του αντιπάλου. Η οπλομαχία δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους Ελληνες που ήσαν συνηθισμένοι στους γυμνικούς αγώνες, αλλά το αγώνισμα τούτο   πήρε εξέχουσα θέση  σε  επιταφίους αγώνες.    Τούτο ήτο πανάρχαιο έθιμο και συμβόλιζε τη μονομαχία των αρχαικών  χρόνων μεταξύ των αρχηγών, και σαν επανάληψη των πρώτων εκείνων ταφικών για τον ήρωα τιμών. Ο Πλούταρχος επιβεβαιώνει ότι αγώνες οπλομαχίας εσυνηθίζοντο παλαιά στην Ολυμπία και έτσι επαληθεύονται  τα όσα  είναι γνωστά για τον αγώνα του Πέλοπα στην Πίσσα .

 

Ομαδικά Αγωνίσματα

 

 Η σκυταλοδρομία είναι ομαδικό αγώνισμα που εξελίχθηκε από την  λαμπαδηφορία . Το αγώνισμα τούτο από αρχαιοτάτης εποχής παρέμεινε ως θρησκευτική  εκδήλωση, με την τελετουργική πλευρά σε πρώτη μοίρα και την αγωνιστική σε δεύτερη.. Και τούτο διότι στα πανάρχαια χρόνια ετηρείτο άσβεστη η εστία, και  το πυρ  εθεωρείτο  ιερόν.

 

Η Λαμπαδηφορία

 

Η λαμπαδηφορία    αναπαραριστούσε  την τελετουργική  μεταφορά του «ιερού πυρός»  και γι’ αυτό αποσυνδέθηκε από τους κυρίως πανελλήνιους γυμνικούς  αγώνες και διεξήγετο ξεχωριστά κατά την διάρκεια των εορτών . Στη Σάμο την είχαν εντάξει στους μουσικούς αγώνες, ενώ στις Θεσπιές την αποκαλούσαν «ιερά λαμπάς»

Τ αγώνισμα ετελείτο από όλες τις ηλικίες, εφήβους , άνδρες και παιδιά ακόμη δε και από κορασίδες(λαμπαδηδρομία Βραβρωνίας Αρτέμιδος) , πιο ξακουστές δε εκδηλώσεις λαμπαδηδρομίας εγένοντο στις γιορτές των Θησείων, Ανθεστηρίων στην Αθήνα , στη Δήλο κλπ Η λαμπαδηδρομία ήτο ένα   συλλογικό αγώνισμα που προωθούσε το ομαδικό πνεύμα . Τα έξοδα για την προετοιμασία και τον εξοπλισμό των λαμπαδηδρόμων ήτο αντικείμενο ειδικής χορηγίας και με αυτά επιφορτίζετο ο γυμνασίαρχος και αργότερα ο λαμπαδάρχης.. Οι λαμπαδηδρόμοι κυμαίνονταν ανάλογα με την απόσταση που έπρεπε να διατρέξουν και αποτελούντο από  τους καλύτερους δρομείς των διαφόρων φυλών  .  Η λαμπαδηφορία διεξήγετο όπως η σημερινή σκυταλοδρομία και ο νικητής άναβε τον βωμό της θυσίας. Διεξήγετο και η έφιππος λαμπαδηδρομία ή αφιππολαμπάς-όπως απεκαλείτο- , η οποία εισήχθη από την Θράκη στην Αττική μαζί με την λατρεία της Αρτέμιδος Βενδίδος. Αρα βλέπουμε ότι και οι Θράκες ήσαν Ελληνικά φύλα με κοινή θρησκεία , παρότι είχαν μείνει σε κατώτερη πολιτιστική βαθμίδα σε σχέση με τους λοιπούς Ελληνες και ιδίως προς τους Αθηναίους.