ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ  ΩΣ  ΣΗΜΕΡΟΝ

 

 

 

Ο  ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ  ΣΤΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΥΣ  ΧΡΟΝΟΥΣ

 

            Ποσοτική αναβάθμιση του Αθλητισμού σε βάρος της ποιοτικής

           

Ο αθλητισμός στους Ελληνιστικούς χρόνους  παρακολουθεί το οικουμενικό μετασχηματισμό και τη μεταλαμπάδευση της Ελληνικής ιδέας σε οικουμενική διάσταση όχι μόνον στον Ελληνικό κόσμο , αλλά και πέραν τούτου. Επομένως στα χρόνια  εκείνα γίνεται η οικουμενοποίηση και του αθλητισμού στο αχανές κράτος του Μ. Αλεξάνδρου και των διαδόχων του. Οσοι Ελληνες βρέθηκαν εν μέσω άλλων εθνοτήτων της Ανατολής μεταξύ των άλλων  πολιτιστικών  στοιχείων τα οποία  προσπάθησαν  να διαδώσουν ήτο και ο αθλητισμός. Στα χρόνια εκείνα παρατηρείται ραγδαία αύξηση των αθλητών , των αθλητικών εγκαταστάσεων και των εορτών στο εκτεταμένο κράτος του Αλεξάνδρου. Αυτό ήτο συνέπεια των νέων οικονομικοπολιτικών και κοινωνικών συνθηκών που δημιουργήθηκαν στον κόσμο.   Στην Ασία, στη Συρία και  στην Αίγυπτο δημιουργήθηκαν μεγαλοπρεπείς εγκαταστάσεις και θεσπίσθηκαν λαμπρές εορτές  αθλητικών αγώνων και το χρήμα έρρεε άφθονο .

 

Αποκόλληση των αγώνων απο την Ελληνική θρησκεία

 

Όμως αυτοί  είχαν  περισσότερο το χαρακτήρα του θεάματος  και  η εμπορευματοποίηση  τους ήτο πλέον εμφανής ,  διότι είχαν χάσει  την  ιερότητα  των αρχαίων αγώνων . Οι νέοι οικουμενικοί αγώνες της διασποράς-και σε  κάποιο βαθμό και της Ολυμπίας- είχαν πλέον αποκολληθεί απο τους  Ολυμπίους θεούς και από τα   υψηλά ιδανικά του αθλητισμού. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την εποχή εκείνη με την σημερινή , όπου ο εξαμερικανισμός του παραδοσιακού βίου των διαφόρων εθνών έχει λάβει τη μορφή χιονοστιβάδος, με αποτέλεσμα την χαλάρωση των παραδοσιακών πολιτισμών. Αυτό που χαρακτήριζε τους αγώνες των ελληνιστικών χρόνων ήτο η πολυτέλεια και η φροντίδα για περισσότερη άνεση των θεατών, που ερχόταν σε αντίθεση με την αρχαία λιτότητα, καθώς οι αγώνες αποσυνδέονταν πλήρως από την Ελληνική θρησκεία.

            Τόσον στους νέους όσο και  στους παλαιούς αγώνες διεξήγοντο τα αγωνίσματα που είχε καθιερώσει η αθλητική παράδοση. Ωστόσο έγιναν και ορισμένες προσθήκες αγωνισμάτων όπως , οι αρματοδρομίες με πόλους, το πένταθλο νέων και το παγκράτιο παίδων,  ενώ οι λαμπαδηδρομίες τοπικό αγώνισμα των Παναθηναίων  , βαθμιαία διεξήγετο και στους αγώνες των άλλων χωρών .

Η γυμναστική και η άθληση συνεχίσθηκε κατά τους ελλληνιστικούς χρόνους  να αποτελεί ουσιαστικό μέρος της αγωγής των νέων. Η σωματική αγωγή των παιδιών άρχιζε από τα οκτώ τους χρόνια και αφορούσε αγόρια και κορίτσια.. Χώροι σωματικής αγωγής  ήσαν οι  «παιδικές παλαίστρες» , ενώ από την ηλικία των  14-18 ετών  οι έφηβοι  συνέχιζαν την αγωγή τους στο Γυμνάσιο.  Εκεί την εποπτεία του αθλητισμού   είχε ο γυμνασίαρχος, ενώ στις παλαίστρες-όπου αθλούντο τα παιδιά- την εποπτεία είχε ο παιδοτρίβης.

 

Ο Ελληνικός τρόπος  ζωής

 

 Στο Γυμνάσιο εγένετο η καλλιέργεια του σώματος, καθώς και των πνευματικών και ηθικών αξιών των νέων, ενώ παράλληλα στις νέες χώρες τούτο ήτο και ο πόλος έλξεως  για τους ντόπιους κατοίκους που φιλοδοξούσαν να   γνωρίσουν και να ακολουθήσουν τον Ελληνικό τρόπο ζωής. Στην προαγωγή του αθλητισμού συνέβαλλαν και οι διάφορες ενώσεις , τις οποίες θα μπορούσαμε σήμερα να παρομοιάσουμε με αθλητικούς συλλόγους.

Παρόλο που οι μεγάλοι πανελλήνιοι αγώνες  ήσαν στεφανίτες, δηλαδή το έπαθλο για τους νικητές ήτο ένα απλό στεφάνι, οι διάφορες πόλεις τιμούσαν τους νικητές με διάφορα δώρα και προνόμια.   Ο χρηματισμός  κατά τους ελληνιστικούς χρόνους  έλαβε  σοβαρές διαστάσεις , χωρίς να υπάρχει και δυνατότητα να ανακοπεί η τάση αυτή, όπου οι αμοιβές των αθλητών εγένοντο ολονέν και μεγαλύτερες..

 

            Επιστημονική Οργάνωση του Αθλητισμού

 

Να σημειωθεί ότι από τον 5 ον π. Χ αιώνα είχε διαμορφωθεί ειδικό διαιτολόγιο και όροι εκγυμνάσεως των αθλητών, καθώς και απαράβατοι κανόνες των αθλητικών αγώνων. Η επιστημονική οργάνωση του αθλητισμού προόδευσε σημαντικά κατά τους ελληνιστικούς χρόνους και αυξήθηκαν οι επιδόσεις των αθλητών, αλλά και η εξειδίκευση τούτων. Η ειδική  δίαιτα και η σκληρή προπόνηση  εγένετο υπό την επίβλεψη  των γονέων των νέων που ήθελαν να διακριθούν στον αθλητισμό. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιτύγχαναν αξιόλογες επιδόσεις στα αθλήματα στα οποία  εξειδικεύοντο . Εχοντας σαν επάγγελμα τον αθλητισμό γύριζαν από αγώνα σε αγώνα σ’ όλο τον Ελληνικό κόσμο , μάζευαν στεφάνια και χρήματα , αποθαρρύνοντας έτσι αυτούς που δεν είχαν τον χρόνο να επιτύχουν τις μεγάλες επιδόσεις τους. Από την άποψη αυτή οι επαγγελματίες αθλητές έκαναν μεγάλη ζημία στον πάνδημο αθλητισμό , αλλά και με την εμπορευματοποίηση νόθευαν το αθλητικό ιδεώδες.

Πτώση της πνευματικής και ψυχικής καλλιέργειας των αθλητών

 

 Ένα άλλο μειονέκτημα αυτών των αθλητών ήτο ότι με τον επαγγελματισμό  παραμελούσαν την πνευματική και ηθική τους καλλιέργεια και με τον γρήγορο και εύκολο πλουτισμό τους και τις διακρίσεις διαστρέβλωναν τον ηθικό τους χαρακτήρα. Παρόλα αυτά οι νέοι δεν σταμάτησαν να λαμβάνουν μέρος στους πανελλήνιους αγώνες και συχνά να νικούν τους  επαγγελματίες αθλητές. Ισως όμως όλες αυτές οι παιδικές ασθένειες  του αθλητισμού   στον εκτεταμένο Ελληνιστικό κόσμο να είχαν συν τω χρόνω θεραπευθεί , αν δεν μεσολαβούσε το σκοταδιστικό πνεύμα   της Ανατολής. Τούτο εκδηλώθηκε  σαν αντίδραση στον  Ελληνικό εκσυγχρονιστικό άνεμο   για την απελευθέρωση του ατόμου από την δουλεία του θεού και των επι της  γης εκπροσώπων του . Η αντίδραση πήρε την μορφή του  Ιουδαιοχριστιανισμού, ο οποίος ξεχύθηκε σαν λάβα μέσα στην Ρωμαική αυτοκρατορία και  σάρωσε κάθε τι το Ελληνικό και προοδευτικό στοιχεί στην καθ’ ημάς Ανατολή, αλλά και μέσα στην Ελλάδα ,  ρίχνοντας  τον κόσμο στον  σκοταδιστικό Μεσαίωνα 

             

Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΜΥΚΗΝΑΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

 ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ  ΑΓΩΝΕΣ  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ  ΩΣ  ΣΗΜΕΡΟΝ

 

 

 

Ο  ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ  ΣΤΗΝ  ΜΥΚΗΝΑΙΚΗ  ΕΛΛΑΔΑ

 

Τα  Αγωνίσματα

  

Στη Μυκηναική Ελλάδα η παράδοση του αθλητισμού   είναι ζωντανή και ανανεωμένη. Παράλληλα με τα αθλήματα που  αναφέρονται στην Μινωική Κρήτη (κυβίστημα, ταυροκαθάψια ,  πυγμή και πάλη) κυριαρχούν  περισσότερο τα αθλήματα στίβου, όπως ο δρόμος, η αρματοδρομία, η οπλομαχία, ο δίσκος, η τοξοβολία, το άλμα και το ακόντιο. Αυτά τα αγωνίσματα αναφέρει και ο Ομηρος στην Ιλιάδα και Οδύσσεια  Το άλμα είναι το τελευταίο αγώνισμα που μπήκε και αναφέρεται μόνον στην Οδύσσεια. Να σημειωθεί ότι οι αγώνες στίβου αποτελούν τον καθαρό αθλητισμό , διότι δεν ενέχουν τον χαρακτήρα της σωματικής ή άλλης επιβολής του ισχυρού στον αδύνατο, ή του πλούσιου στον φτωχό,  όπως τα επικίνδυνα ταυροκαθάψια, η πάλη και η πυγμή ή και οι ιππικοί αγώνες που προσιδιάζουν περισσότερο στις εύπορες τάξεις.

Οι Αγώνες των Ελλήνων στην Τροία

 

Στους αγώνες εκείνους που οργάνωσε ο Αχιλλεύς ενώπιον του στρατεύματος στα «άθλα επι Πατρόκλω», κοντά στον τύμβο του Πατρόκλου, δίνονται σαν έπαθλα όμορφες κοπέλες , άλογα , βόδια , μουλάρια, τρίποδες λεβέτια, κούπες, χρυσάφι , σίδερο κ. α  Όμως βραβεία δεν δίδονται μόνον στους νικητές  αλλά και στους ηττημένους. Η ατμόσφαιρα είναι χαρούμενη , θα λέγαμε ηλεκτρισμένη, που λίγο θα διέφερε από τις σύγχρονες διοργανώσεις.  Οι θεατές ενθουσιάζονται, φωνάζουν, χειρονομούν και βάζουν και στοιχήματα στα άλογα   που θα έλθουν πρώτα, όπως ο Ιδομενεύς  και ο Αίας  ο Λοκρός που στοιχημάτισαν στα άλογα του Ευμήλου ή του Διομήδη.  Ο αγώνας της αρματοδρομίας είναι πολύ θεαματικός και συναγωνίζονται πέντε άρματα . Το πιο κρίσιμο σημείο της αρματοδρομίας είναι η καμπή(στροφή) και από τον Ομηρο πληροφορούμεθα ότι οι Ελληνες γνώριζαν   την θεωρία του διαφορικού πολύ πριν ανακλυφθεί το αυτοκίνητο

 

[Ο  ‘σιδηρούς δίσκος’  του Πολυποίτη

Ο Πολυποίτης αγωνισάμενος ηρωικώς  στον αγώνα του Πατρόκλου και αριστεύσας , έλαβε βραβείο δίσκο σιδηρούν αυτόχυτον. Η   ιστορία του έχει εδιαφέρον , διότι εγεννήθη όταν  ο Πυρίθους έδιωξε κατά κράτος τους Κενταύρους εκ της Θεσσαλίας . Το όνομα του σημαίνει ’πολυποινίτην’. Ο Πυρίθους ήτο Λαπίθης και   ήλθεν στην Τροία με σαράντα πλοία μαζί με τον  άλλον Λαπίθην , τον Λεοντέαν, και επολέμουν μαζί. Όταν εφόρμησαν οι Τρωαδίτες στο Ελληνικό τείχος, αυτοί εφύλαττον τις πύλες ως όρη υψικάρυνα και δεχόμενοι την έφοδον , όπου εφόνευσεν ο Πολυποίτης τον Δάμασον, Πύλωνα και Ορμένιον και τον Αστύαλον εις άλλην μάχην. Μετά δε την καταστροφήν της Τροίας  ήλθον με τον Λεοντέα δια ξηράς στην Παμφυλίαν και κτίσαντες την πόλιν Ασπενδον παρά τον Ευρυμέδοντα ποταμόν, έμειναν εκεί. Κατ’ άλλους ήτο αποικία των Αργείων, και κτήμα κάποιου ονόματι Ασπένδου. Διά τούτο είχεν ο Πολυποίτης εις την Λέσχην τενίαν Ασιατικήν στην κεφαλήν του.

Από το απόσπασμα  αυτό συμπεραίνεται ότι α/ στην Ελλάδα οι πολεμικοί  αγώνες και   βράβευση αυτών που αριστεύουν είναι τόσο παλιά όσο και οι Τιτάνες, β/ ο σίδηρος και η κατεργασία του είναι παμπάλαια και γηγενής, δεν εισήχθη δε από κάποια άλλη χώρα.  Η κατασκευή  ολόσωμου σιδηρού δίσκου σημαίνει ότι η μεταλλουργία ήτο από τότε λίαν προοδευμένη( Απολλόδωρ. Γ. ι. 8 Υγιν. 14 Ομήρου Ιλ.  Β. 740 Μ 129-187. Ψ. 839 και Ευστθ. Και Δίδυμ Τζέτζ. Ομηρικά 116 ]

 

            Οι Ελληνες γνώριζαν την Θεωρία του Διαφορικού

 

Ο πολύπειρος Νέστωρ  συμβουλεύει  τον γιό του Αντίλοχο «να πάρει κλειστά την στροφή, γέρνοντας το κορμί του αριστερά, προς  τα μέσα, και την ώρα που σύρριζα θα περνά το σημάδι να συγκρατήσει το αριστερό άλογο και να κεντρίσει το δεξί, χαλαρώνοντας του τελευταίου συγχρόνως τα γκέμια» Οι σύγχρονοι τεχνολόγοι θα μας πουν ότι αυτό κάνει σήμερον το διαφορικό  στα τροχοφόρα οχήματα. Επίσης να σημειωθεί ότι η θέση ενός εκάστου εκ των αναβατών γίνεται δια κλήρου, ώστε να μην υπάρχει υπόνοια μεροληψίας υπέρ κάποιου.

 

 Το Αγαθό Πνεύμα των Αθλητών 

 

 Στην αρχή όλα τα άρματα τρέχουν   μαζί και όλοι ανέμενον ότι θα νικήσει ο Εύμηλος, όμως στην τελευταία στροφή σπάει ο ζυγός του άρματος του και έρχεται πρώτος ο Διομήδης, δεύτερος ο Αντίλοχος που πέρασε τον Μενέλαο με αντικανονική προσπέραση. Κατά την απονομή των βραβείων από τον Αχιλλέα, επεμβαίνει ο Μενέλαος και αμφισβητεί τη νίκη του Αντιλόχου. Καθώς όμως ο νεαρός ομολογεί το σφάλμα του ο Μενέλαος σε μια πράξη αλτρουισμού παραιτείται από το βραβείο.

Στον ατυχήσαντα Εύμηλο ο Αχιλλέας δίνει ένα θώρακα που είχε κερδίσει στην μάχη. Ακολουθεί η πυγμή. Οι αθλητές ελλείψει ειδικών γαντιών φέρουν δερμάτινες ταινίες. Ο Επειός με ένα δυνατό χτύπημα στο πρόσωπο ρίχνει τον Ευρύαλο κάτω. Τότε τρέχει αμέσως να τον σηκώσει στα χέρια του , δείχνοντας έτσι τα αγαθά του αισθήματα. Μετά την πυγμή έρχεται η πάλη. Παλεύουν ο Οδυσσέας  με τον Αία.  Η άφθαστη τεχνική του Οδυσσέα ισοφαρίζει την μεγάλη δύναμη του Αίαντα. Ο Αχιλλέας όμως βλέποντας ότι πως και οι δύο είναι ισάξιοι και κανείς δεν μπορεί να νικήσει τον άλλον , τους κηρύσσει ισόπαλους και μοιράζει εξ ίσου τα βραβεία.

Ακολουθεί ο επικίνδυνος αγώνας της οπλομαχίας, όπου αγωνίζονται ο Αίας και ο Διομήδης. Τρεις φορές  εφορμούν ο ένας εναντίον του άλλου χωρίς να νικήσει κανείς. Όταν όμως ο Αίας κινδυνεύει να χτυπηθεί από τον Διομήδη στο λαιμό, οι θεατές τους σταματούν από φόβο μήπως πληγωθεί κανείς. Στο δίσκο νικά ο Πολυποίτης και  παίρνει σαν έπαθλο το βαρύ ακατέργαστο κομμάτι από σίδερο, τον  «σόλο» όπως ελέγετο.

Στην τοξοβολία παίρνουν μέρος ο Τεύκρος και Μηριόνης. Στόχος τους είναι ένα δεμένο περιστέρι στο κατάρτι ενός πλοίου.  Οποιος χτυπήσει το περιστέρι θα πάρει δέκα διπλούς πελέκεις από σίδερο, ενώ αυτός που  θα πετύχει το σχοινί δέκα μονούς πελέκεις. Ρίχνουν κλήρο και πρώτος τοξεύει ο Τεύκρος, αλλά αντί για το πουλί πετυχαίνει το σχοινί και ελευθερώνεται το περιστέρι. Τότε ο Μηριόνης ρίχνει το βέλος του και πετυχαίνει το περιστέρι εν πτήσει (στον αέρα).

Τελευταίο αγώνισμα είναι το ακόντιο. Καθώς όμως σηκώνεται ο αρχιστράτηγος Αγαμέμνων ν’ αγωνισθεί, ο Αχιλλεύς τιμώντας τον αποφασίζει να του δώσει το έπαθλο χωρίς να γίνει ο αγώνας. [Ολες αυτές οι περιπτώσεις που αναφέραμε δείχνουν την μεγαλοψυχία και το αίσθημα δικαιοσύνης των Ελλήνων αθλοθετών, αθλητών και θεατών. Πρέπει να επισημανθεί η ανάληψη της ευθύνης του Αντιλόχου που έκανε αντικανονική προσπέραση του Μενελάου. Επίσης φανερώνουν και το δημοκρατικό πνεύμα των ηγητόρων που δεν διστάζουν να αγωνισθούν μαζί με τους υφισταμένους τους , διότι ενώπιον του αθλητικού αγώνος όλοι ήσαν ίσοι και ο αξιότερος γινόταν ο νικητής]

 

Οι Αγώνες του Οδυσσέα στο Νησί των Φαιάκων

 

 Ο Ομηρος στην Οδύσσεια μας πληροφορεί για τους αγώνες που έδωσαν οι Φαίακες για να γλυκάνουν τη θλίψη του Οδυσσέα που βρισκόταν μακρυά από την πατρίδα του. Πρώτα αγωνίσθηκε στο δρόμο ο Κλυτόνηος. Μετά ήλθε η σειρά της πάλης και νίκησε ο Ευρύαλος. Στο άρμα νίκησε ο Αμφίαλος, ενώ στο δίσκο ο Ελατρεύς. Τελευταίο αγώνισμα ήτο η πυγμή, όπου νίκησε ο γιός του βασιλέως  Αλκινόου. Τότε ο Λαοδάμας ρωτάει τον ξένο μήπως έχει πείρα σε κανένα αγώνισμα και θέλει ν’ αγωνισθεί ο ίδιος. Ο Οδυσσέας απήντησε ότι τον έχουν πνίξει οι καυμοί και δεν έχει διάθεση για αγώνες. Τότε σηκώνεται ο προπέτης και αλαζών Ευρύαλος και απευθυνόμενος   προς τον Οδυσσέα του λέγει:

«αλήθεια δεν μου φαίνεσαι, ώ ξένε , γυμνασμένος εις τα πολλά αγωνίσματα ,  στον κόσμον όσα υπάρχουν,

αλλ’ άνδρας όπου με τρανό καράβι τριγυρίζει ,

ναυτών εμπόρων αρχηγός, και πάντοτε είναι ο νους του

εις το φορτίο, και άγρυπνος  ‘ς  ταις πραγματειαίς το μάτι,

και προς τα κέρδη τα’ αρπακτικά, και αγωνιστής δεν δείχνεις,»

Βαριά προσβεβλημένος ο Οδυσσέας σηκώθηκε  θυμωμένος  και άρπαξε ένα δίσκο μεγαλύτερο και βαρύτερο από των Φαιάκων, και τον πετάει μακρύτερα από όλους τους Φαίακες. Μετά απευθυνόμενος στους Φαίακες λέγει :

«Φθάστε το σημάδι του παλικάρια και μετά θα τον πετάξω ακόμη μακρύτερα » Και προσθέτει μόνο με τον Λαοδάμα  δεν θα αγωνισθώ γιατί αυτός με φιλοξενεί. Μόνο στο δρόμο δεν τα καταφέρνω, στα άλλα όλα ελάτε ν’ αγωνισθούμε όποιος επιθυμεί. Ντροπιασμένοι οι Φαίακες σιώπησαν. Τότε σηκώθηκε ο Αλκίνοος και ομολόγησε ότι μόνον στο δρόμο και στην πλοήγηση είμαστε ικανοί . Μετά κάλεσε τα όργανα (την φόρμιγγα) και το έριξαν στο χορό, στο τραγούδι και στο γλέντι.[ Εδώ να διακρίνουμε την ευθιξία του Οδυσσέα  όταν τον απεκάλεσαν  άνθρωπο του χρήματος και της αγοράς, αλλά και την ευγένεια  του να μην αγωνισθεί με τον Λαοδάμα που τον φιλοξενεί. Διότι οι Ελληνες εσέβοντο τους φιλοξενουμένους αλλά και αυτούς που τους παρείχαν την φιλοξενία]

 

Ο Χαρακτήρας των Αθλητικών Αγώνων

 

Οι άνθρωποι στα Ομηρικά έπη είτε σαν ήρωες , είτε σαν αθλητές κάνουν επίδειξη της υπεροχής τους και εκδηλώνουν τη λαχτάρα τους για τη νίκη, αλλά πιο πολύ χαίρονται από τον αγώνα και όχι για το έπαθλο της νίκης. Η έντονη επιθυμία τους να νικήσουν δεν τους  οδηγεί σε βιαιότητες . Το αθλητικό πνεύμα και οι εκδηλώσεις μεγαλοψυχίας δεν λείπουν  από τους αντιπάλους. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές λέξεις που έχουμε κληρονομήσει από τους αρχαίους προγόνους μας έχουν σχέση με τον αθλητισμό, όπως λ. χ «καλή σταδιο-δρομία» , «έχεις ακόμη μια ριξιά» κ. ο. κ  Οι φίλαθλοι του Ελληνικού κόσμου δεν είναι επιθετικοί , ούτε αιμοχαρείς-όπως θα συμβεί μεταγενέστερα στις Ρωμαικές αρένες   , ή με τον χουλιγκανισμό των  σύγχρονων αθλητικών  εκδηλώσεων. Μέσα στο γήπεδο δείχνουν την ευγένεια και αξιοπρέπεια  για τη ζωή και τον αντίπαλο, τα οποία θέτουν υπεράνω της νίκης. Η  αναγνώριση της αντικανονικής προσπέρασης από  τον Αρχίλοχο και η παραίτηση του από το βραβείο   δείχνει  ένα κόσμο με συνέπεια και θάρρος για την ανάληψη των ευθυνών του και όχι ένα κόσμος που ωθείται από τον δόλο και την δίψα για χρήμα και προβολή αντί πάσης θυσίας. Αλλά και η μεγαλοθυμία του Μενέλαου να συγχωρήσει τον νεώτερο και πιο ορμητικό Αρχίλοχο δείχνει τη σοφία και γεναιοψυχία των ηγετών εκείνων

 

            Ο Ιδανικός Ηρωας

           

Ο ιδανικός ήρωας στα Ομηρικά έπη διαθέτει διαθέτει σωματική και ψυχική αλκή και είναι έξυπνος ανδρείος και ενάρετος. Όταν ο Πηλέας αναθέτει στον Φοίνικα την διαπαιδαγώγηση του γιού του Αχιλλέα  του ζητά «να είναι άριστος στα λόγια και στα έργα»(μύθου  τε ρητήρ έμμεναι πρηκτήρα τε έργων)Αυτό είναι που λείπει σήμερα από τους ανθρώπους. Ούτε τα άριστα λένε   , ούτε τα άριστα πράττουν. Και το χειρότερο τα λόγια  βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση  με τα έργα.

            Οι αρχηγοί την εποχή του Ομήρου δεν  αναδεικνύονται μόνον κληρονομικώ δικαίω αλλά πρέπει ν’ αποδείξουν ότι είναι οι άριστοι τόσο στο πεδίο της  μάχης όσο και στους αθλητικούς αγώνες στο στίβο. Το μέγιστο όμως κατόρθωμα τους είναι η ανάδειξη τους στους Ολυμπιακούς αγώνες. Διότι στο στίβο παίρνουν μέρος μόνον οι άριστοι. Χαρακτηριστικό είναι και το γεγονός ότι παίρνει μέρος στους αγώνες  και ο ίδιος ο αρχιστράτηγος.[ Η συνήθεια  να λαμβάνουν μέρος στους αθλητικούς αγώνες οι ηγήτορες  παραμένει ως σήμερον ζωντανή στον Ελληνικό Στρατό . Ο αείμνηστος αρχηγός του ΓΕΕΘΑ(αρχιστράτηγος) Αγαμέμνων Γκράτσος συνήθιζε να παίζει καλαθόσφαιρα και ποδόσφαιρο  μαζί με  στρατιώτες και μαθητές  στο θέρετρο αξιωματικών του Αγίου Ανδρέου και στις μονάδες.  Τούτο δείχνει ότι  η παράδοση   ζει ακόμη στην συμπεριφορά και   στα γονίδια του Ελληνα.  Ορισμένα  αγωνίσματα (οπλομαχία, τοξοβολία, δίσκος, δρόμοι, αρματομαχία , ακοντισμός) είναι παρμένα από την καθημερινή εξάσκηση των στρατιωτών. Αλλά και στους αγώνες των Φαιάκων , διαπιστώνουμε από τα ονόματα(Ναυτεύς, Πρυμνεύς, Ευρύαλος κ λ π)   ήσαν ναυτικοί και όχι ευγενείς]

 

            Ιδανικό η Νίκη και όχι το Χρήμα

 

            Κάτι όμως που πρέπει να συγκρατήσουμε είναι ότι στους αγώνες στην Οδύσσεια δεν δίδονται έπαθλα. Η μοναδική ικανοποίηση των αθλητών είναι η νίκη. Αυτό είναι ενδεικτικό του υψηλού  αθλητικού ιδανικού  των κλασσικών χρόνων.

            Ένα άλλο σημείο που πρέπει να τονισθεί είναι η  αντίληψη των Ελλήνων για την προετοιμασία των αθλητών. Ο Οδυσσέας διστάζει   να λάβει μέρος στον αγώνα διότι έχει καιρό να προπονηθεί και μόνον όταν προκαλείται ρίχνει το δίσκο. Ο Οδυσσέας επίσης δεν  επαίρεται ότι είναι καλός πολεμιστής ή δεινός ναυτικός, αλλά επαίρεται διότι στα νιάτα του ήτο άριστος αθλητής και παρά τα τόσα βάσανα μπορεί να τους νικήσει στην πυγμή   στην πάλη, στο τόξο και στο δίσκο. Αρα είναι πάντα ικανός και ετοιμοπόλεμος.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η εκτίμηση  με την οποία περιέβαλε η Ομηρική κοινωνία τους αθλητές, κάτι που λείπει σήμερα που νομίζουμε ότι έχουμε προοδεύσει διότι διαθέτουμε καλύτερες αθλητικές εγκαταστάσεις. Είναι η πρώτη φορά που ακούστηκε η λέξη «αθλητής». Οποιος δεν ήτο αθλητής ήτο τότε περιφρονητέος εξ ού και η περιφρονητική φράση «δεν είσαι αθλητής», που είπε ο Ευρύαλος στον Οδυσσέα  για  να τον πειράξει. Και ο Οδυσσεύς  την θεωρεί την πιο βαριά βρισιά και ρίχνει το δίσκο όσο μπορεί πιο μακριά. Για τον Ελληνικό κόσμο δεν υπάρχει θέση για ήρωες που δεν είναι αθλητές. Επειδή δε αυτοί  ήσαν  τα πρότυπα των νέων- και όχι όπως σήμερον οι  ναρκομανείς, οι ομοφυλόφιλοι, οι καχεκτικοί και οι όμοιοι τους. Τότε όλοι οι νέοι ήσαν αθλητές.

 

Αθλητισμός και Ειρήνη

 

Η εξάπλωση του αγωνιστικού πνεύματος και η σύνδεση του με την καθημερινή ζωή φαίνεται και από το έργο «Ασπίς» του Ησιόδου. Περιγράφοντας την  ασπίδα του Ηρακλή περιγράφει δύο διαφορετικές καταστάσεις  του πολέμου και της ειρήνης. Στην ειρηνική πόλη δίπλα στις σκηνές θερισμού και τρύγου περιλαμβάνει και σκηνές αθλητισμού, που σημαίνει ότι ο αθλητισμός είναι συνυφασμένος με την ειρήνη και έχει την ίδια σημασία με τον καθημερινό αγώνα του ανθρώπου είτε για επιβίωση είτε για την σωτηρία του από τους εχθρούς  .  Όταν λοιπόν  στην αυγή της Ελληνικής ιστορίας ο αθλητισμός  είναι τόσο ρωμαλέος σαν  κοινωνικός θεσμός, τούτο  σημαίνει ότι αυτός  έρχεται από πολύ μακριά και  χάνεται  στα βάθη της προιστορίας  , ήτοι προ αμνημονεύτων χρόνων. Και δεν είναι το αθλητικό ιδανικό συμπτωματικό μιάς μόνο εποχής, αλλά είναι διαδεδομένο σε όλη την Ελληνική Αρχαιολογία, ως την Αλεξανδρινή και Ρωμαική εποχή .

 

Θεοί, Ημίθεοι και Ανθρωποι στον Αγώνα

 

Και επειδή ως ένα σημείο οι Ελληνικοί μύθοι εκφράζουν την καθημερινή πραγματικότητα , πρέπει να συμπεράνουμε ότι το αγωνιστικό πνεύμα συνέπαιρνε το μυαλό και την καρδιά όλων των Ελλήνων , όλων των εποχών, που εκδηλώνεται σαν λαχτάρα για αγώνα των ανθρώπων και ομοίωση τους προς τους ήρωες και τους θεούς τους. Αδιάψευστος μάρτυς η Γιγαντομαχία , ο ανελέητος αγώνας ανάμεσα στους θεούς  και στους γίγαντες, έγινε σύμβολο και πρότυπο για κάθε σύγκρουση, ιδίως μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων . Δεν είναι δε τυχαίο ότι  η λέξη αυτή καθιερώθηκε στο παγκόσμιο λεξιλόγιο τόσο για  πολεμικές συγκρούσεις  όσο και  για  αθλητικές τοιαύτες. Οι θεοί των Ελλήνων  πολεμούν μεταξύ των και ενισχύουν θνητούς στους αγώνες τους. Επίσης πολεμούν ποιός θα  αναλάβει την προστασία  μιάς  πόλεως ή περιοχής, όπως λ. χ στη διαμάχη μεταξύ Ποσειδώνος και Αθηνάς για την πόλη των Αθηνών. Το ίδιο και οι μυθικοί ήρωες, οι πάντες αγωνίζονται στο Ελληνικό πάνθεον για τη νίκη και για να πραγματώσουν το υψηλό τους ιδανικό.

 

Αίαιν Αριστεύειν

 

Ο Ιππόλοχος λέγει στο γιό του «αίεν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων» και από τα τότε έμεινε η φράση αυτή ως  σύνθημα των Ελληνοπαίδων, ενώ οι θρυλικοί μας Ικαροι και προστάτες των Ελληνικών Ουρανών έχουν σαν σύνθημα το «Αίαιν υψιπετείν»

Με αθλητικούς αγώνες γίνεται συχνά  στην αρχαία Ελλάδα και η εκλογή γαμπρού. Η Αταλάντη αγωνιζόταν με τους υποψηφίους μνηστήρες και τους νικούσε όλους, , έως ότι ο Ιππομένης την νίκησε και την πήρε γυναίκα του. Ο Ικάριος έδωσε την Πηνελόπη στον Οδυσσέα, αφού πρώτα εκείνος νίκησε τους άλλους μνηστήρες στο δρόμο, αλλά και ο Πέλοπας πήρε γυναίκα του την πανέμορφη Ιπποδάμεια αφού νίκησε στην αρματοδρομία τον πεθερό του Οινόμαον. Οι Ελληνες πίστευαν ότι κάθε άθλημα το είχε επινοήσει κάποιος θεός. Το πένταθλο το επενόησε ο Ιάσων ,  την πυγμή ο Απόλλων κ. ο. κ. Τούτο δείχνει ότι τα αθλήματα ανάγονται   στο απώτερο παρελθόν και ότι έχουν θεική προέλευση. .

 ΟΙ  ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ  ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΙΣΤΟΡΊΑ ΩΣ  ΣΗΜΕΡΟΝ

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 

 

 ΙΕΡΗ ΓΗ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ

 

 

Η Ολυμπία της Πελοποννήσου απο αρχαιοτάτων χρόνων απετέλεσε τον κοινό τόπο εορτασμού των Ολυμπιακών Αγώνων προς τιμήν του Ολυμπίου Διός.   Η εορτή αυτή εορτάζετο σε πάμπολλους τόπους της Ελλάδος με διαφορετικό  όνομα, όμως   επισημοτέρα   εθεωρείτο αυτή της Ολυμπίας .[Εγκυκλ. Ελευθερουδάκη, σελ.57 ]

 

 Αττικές Ολυμπιάδες

 

Στην Αθήνα απο της εποχής του Πινδάρου αναφέρονται” Ολύμπια ο εν Αθήναις Αγών”. Τούτον πιθανόν να ίδρευσεν ο Κύλων και έλαβεν την μεγίστη ακμή του

όταν ο Αδριανός επεράτωσε το Ολυμπιείον (αυτό που σήμερον ονομάζομε Στήλες του Ολυμπίου Διός έναντι του Ζαππείου) και ο αγών ούτος  ονομάσθη Ολύμπιος.  Από τότε άρχισαν και οι Αττικές Ολυμπιάδες, απο του έτους δηλαδή 131 μ.χ όπως αριθμείται στις σωζόμενες επιγραφές.

 

Ολυμπιακοί Αγώνες  στην Μακεδονία

 

Ολυμπιακοί Αγώνες εγέντο και στο Δίο της Μακεδονίας. Με ιδιαιτέρα λαμπρότητα διεξήγοντο αυτοί επί Φιλλίπου του Β! μετά την άλωση της Ολύνθου απο τους Μακεδόνας.  Απο ένα τόσο μεγάλο γεγονός για τον Ελληνισμό δεν μπορούσε να  μείνει ασυγκίνητο το γνησιότερο τέκνο του Ελληνισμού, ο βασιλεύς της Μακεδονίας, ο  Μέγας Αλέξανδρος. Αυτός λοιπόν  προσέδωσε νέαν αίγλη στους Αγώνες του Δίου προς τιμήν του προστάτου της πόλεως, Ολυμπίου Διός.  Επιπροσθέτως αυτός όρισεν την τέλεση Ολυμπιακών Αγώνων και στις Αιγαίς της Μακεδονίας, πλην όμως δεν πρόλαβε να τους εκτελέσει και γι’ αυτό  τους εγκαινίασεν ο Βασιλεύς Αρχέλαος δι επισήμων θυσιών προς τον Δία.

Ολυμπιακοί Αγώνες  σε άλλα μέρη

 

Ολυμπιακοί Αγώνες ετελούντο και στην Θεσσαλονίκη, αλλά και  σε  πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδος ,όπως λ. χ στην Νεμέα(Νέμεια), στον Ισθμό της Κορίνθου(Ισθμια) ,στους Δελφούς(Πύθια) στην Τεγέα της Αρκαδίας , κ.ο.κ. Οι αγώνες των Δελφών ήσαν περισσότερο καλλιτεχνικοί αγώνες. 

 

Ολυμπιακοί Αγώνες στον Ελληνικό κόσμο

 

Αλλοι  μέρη  του Ελληνικού κόσμου όπου ετελούντο  Ολυμπιακοί Αγώνες ήσαν

  1/  Η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου,   πόλη   την οποία ίδρυσεν ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος και προόριζεν ως πρωτεύουσα του αχανούς βασιλείου του , δεν μπορούσε να μείνει αδιάφορη μπρος στον  Πανελλήνιο αυτό θεσμό, τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

2/  Η Αντιόχεια της Συρίας , η οποία περιλαμβάνετο επίσης στο εκτεταμένο  Αλεξανδρινό κράτος . Ετελούντο στις Δάφνες όπου εγένετο η μεγαλειώδης πομπή του Αντιόχου του μεγαλοπρεπούς.

3/  Η Αττάλεια της Μικράς Ασίας, όπως διαπιστούται απο τα νομίσματα της εποχής.

4/  Η Δαμασκός της Συρίας , όπως εμφαίνεται εκ των γνωστών νομισμάτων της πόλεως αυτής, αλλά και εξ επιγραφών  που αναφέρονται στα Ολύμπια της Εφέσου, Κιζύκου, Μαγνησίας, Νικαίας, Ταρσούς, Θυατείρων Τράλλεων, Τύρου, Τάβας,  Αναβάρζου, Σίδης, Περγάμου κ. α

5/  Η Νεάπολη της Κάτω. Ιταλίας  της  Μεγάλης  Ελλάδος , όπως ωνομάζετο η Ελληνικοτάτη αυτή περιοχή.

 

 Ευάγγελος Ζάππας , οραματιστής των Ολυμπιακών Αγώνων

 

Ο εθνικός ευεργέτης Ευάγγελος Ζάππας επεδίωξε δια γενομένης δωρεάς του το 1859  ν’ αναβιώσει τον  πανάρχαιο  θεσμό των Ολυμπιακών Αγώνων , οι οποίοι ως γνωστόν   κατηργήθησαν  υπο  του Μ. Θεοδοσίου. Ετελέσθησαν δε τα έτη 1870 και 1875  αθλητικοί αγώνες στην αρχαία Ολυμπία,  όμως το Ελληνικό κράτος δεν έδειξε το ενδεδειγμένο ενδιαφέρον. Η σχηματισθείσα προς τούτο Επιτροπή “Επί των Ολυμπίων και των Κληροδοτημάτων” το 1865 προεδρευομένη υπό του εκάστοτε Υπουργού Εσωτερικών, ουδέν έπραξε για την συνέχιση και ενίσχυση του θεσμού, όπως τον ονειρεύθηκε ο   Ζάππας. Μετά απο αρκετά έτη αδρανείας της  επιτροπής, το 1932 απεφάσισε την εκ νέου τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων ανα τετραετίαν δια της οργανώσεως πανελληνίων βιομηχανικών , γεωργικών και κτηνοτροφικών εκθέσεων στους χώρους του  Ζαππείου μεγάρου των Αθηνών . Είναι προφανές ότι έλλειπε η πολιτική βούληση του νεοελληνικού κράτους για την αναβίωση των αγώνων και εισέβαλλε το εμποροβιομηχανικό πνεύμα στο θεσμό

.

Χώρος Αρχαίας Ολυμπίας

 

Είναι ο χώρος της αρχαίας Πισσάτιδος στην Ηλιδα ,στην κοιλάδα της οποίας ετελούντο ανά τετραετία οι περιφημότεροι πανελλήνιοι Ολυμπιακοί Αγώνες της αρχαιότητος.  Στον χώρο αυτό δεν υπήρχε οικισμός κατά την αρχαιότητα, οι δε πανηγυριστές των Ολυμπιακών αγώνων κατεσκήνωναν και διητώντο στον πέριξ χώρον.  Αξια να μνημονευθούν σε ιδιαίτερο κεφάλαιο είναι τα καλλιτεχνικά δημιουγήματα που στόλιζαν τον  περιωρισμένο τούτον χώρον της Ολυμπίας, ούτως ώστε να  περιλαμβάνει τα πολυτιμότερα δημιουργήματα της Ελληνικής Τέχνης . Η αξία δε των καλλιτεχνικών τούτων θησαυρών   έγκειται στο γεγονός ότι αυτά αντιπροσωπεύουν όλους τους ρυθμούς και συμπυκνώνουν την  Τέχνη όλων των Ελληνίδων πόλεων και εποχών, τουτέστιν ολοκλήρου του πεπολιτισμένου τότε   κόσμου.  Υπήρχον ναοί, βωμοί, θησαυροί, αγάλματα θεών ανδριάνδες νικητών και αναθήματα εκ χαλκού και μαρμάρου κ.ο.κ  και  επροστατεύοντο απο  το απαραβίαστο του ιερού χώρου. Να σημειωθεί ότι εκτός απο τους  δημόσιους θησαυρούς εφυλάσσοντο και ιδιωτικοί  θησαυροί, καθώς και χρήματα, έγγραφα και επιγραφές . Κατά την  εποχήν του Πλινίου του πρεσβυτέρου ίσταντο ακόμη  στην Ολυμπία   3.000 ανδριάντες.

 

Το Ιερόν Αλσος και Αλτεως

 

Ητο ο   χώρος τελέσεως των Αγώνων, καρδιά δε του ιερού άλσους ήτο η Αλτις, η οποία απετελείτο απο τετράπλευρον περιβαλλόμενον υπό τοίχου , έχον μήκος 200 μ.  και πλάτος 175 μ . 

Η Αλτις περιεβάλλετο απο τα εξής  μέρη:

1/ Προς βορράν περιορίζετο υπό χαμηλών λόφων,   ο κυριότερος εκ των οποίων ήτο ο Κρόνιος λόφος , διότι επ αυτού υπήρχε παλαιότερον  το ιερόν του Κρόνου.  Ο ναός αυτός επροβάλλετο προς Νότον και εθάμπωνε τους επισκέπτας με την μεγαλοπρέπεια του. [Στις υπωρείες του Κρονίου λόφου είχαν κατασκευάσει κρηπίδες που ανέβαιναν στην κορυφή του  λόφου. Εκεί κατά την εαρινήν Ισημερίαν του Ελαφηβολιώνος(μηνός Μαρτίου)  θυσίαζον στα Ιερά και άλλων Θεών, ήτοι της Ολυμπίας Ειλειθυίας, του Σωσιπόλιδος και άλλων. Εξ αυτών συνάγωμεν την φροντίδα του κόσμου εκείνου  για τις εγκύους και γενικώς την μητρότητα. Επίσης τιμούσαν  και τον πολιούχο θεό της πόλεως, κάτι που μεταβιβάσθηκε στην νέα  ξενόφερτη  θρησκεία μας. Αντίθετα σήμερον ρωτούμε πριν ενοικιάσουμε σπίτι αν έχουν παιδιά και σε θετική απάντηση αρνούμεθα την ενοικίασιν]

2/ Προς Νότον το ιερόν άλσος εκτείνετο μέχρι του Αλφειού π.

3/ Προς Δυσμάς υπήρχαν τα αθλητικά οικήματα (γυμνάσιον, παλαίστρα, Λεωνίδαιον κ.α) τα οποία έφθαναν πέραν του τοίχου έως τον παραπόταμο Κλαδαίον (Κλαδέον), ο οποίος εδώ συνενούται με τον Αλφειόν ποταμόν 

4/ Τέλος προς Ανατολάς εκείθεν του τοίχου και αμέσως πέραν της Αλτεως έκειτο ο Ιππόδρομος και το στάδιον, όπου ετελούντο οι αγώνες.

Αυτήν την εικόνα είχε το Ιερόν Αλσος της Ολυμπίας έως τα τέλη του Δ’ αιώνα μ.Χ,  οπότε απηγορεύθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και τα πάντα παρημελήθηκαν και κατεστράφησαν, όσα  είχον απομείνει όρθια είτε απο τους σεισμούς , είτε απο την καταστροφική μανία των Χριστιανών.  Αποτέλεσμα της εγκαταλείψεως των ερειπίων ήτο η βαθμιαία επίχωση τους απο φερτές ύλες λόγω των πλημμυρών των ποταμών Αλφειού και Κλαδέου,  έτσι ώστε με την πάροδο του χρόνου

να χαθούν τελείως τα ίχνη τους

 

Αρχαιολογικές Ανασκαφές

 

Παχύ στρώμα άμμου 3-5 μ  σκέπασε  τα ερείπια  των αρχαίων αριστουργημάτων, εκ των οποίων προεξείχον μόνον ορισμένα Ρωμαικά εκ πλίνθων απομεινάρια. Αυτή την εικόνα παρουσίαζε η Ολυμπία έως το 1829, οπότε μιά Γαλλική επιστημονική αποστολή  δι’ ανασκαφών απεκάλυψε μικρόν μέρος των θεμελίων του ναού του Διός  και ορισμένα τεμμάχια των μετοπών , τα οποία σήμερον ευρίσκονται εκτεθειμένα στο Μουσείο του Λούβρου.

 

Ερνέστος Κούρτιους

 

Συστηματική όμως και πλήρης ανασκαφή έγινε απο την Γερμανική κυβέρνηση με επικεφαλής τον αρχαιολόγο καθηγητή Ερνέστο Κούρτιους  απο το Σεπτέμβριο του 1875 μέχρι το Μάρτιο του 1881. Η ανασκαφή αυτή έφερε  απο κάθε άποψη θαυμάσια αποτελέσματα. Τότε  απεκαλύφθησαν τα μεγαλύτερα αριστουργήματα στον κόσμο, τα αγάλματα του Ερμή του Πραξιτέλους και της Νίκης του Παιωνίου, καθώς και τα αετώματα του ναού του Ολυμπίου Διός, τα οποία  είναι μεταξύ των ωραιοτέρων έργων της Κλασσικής αρχαιότητος. Τα πορίσματα αυτής της ανασκαφής αναφορικά με τις επιγραφές και την αρχιτεκτονική υπήρξαν σημαντικά. Τότε ήλθεν στο φως πλείστο υλικό και εγένετο  ανεύρεση των θεμελίων.

 

Οπτή Πλίνθος της Μυκηναικής Εποχής

 

Η πρώτη προιστορική μαρτυρία είναι μιά οπτή πλίνθος Μυκηναικής εποχής  που εμφανίζει ένα ιδεόγραμμα ενωμένο με μιά γραπτή λέξη.  [Τούτο κατετέθη στο Διεθνές Συνέδριο  για τους Ολυμπιακούς αγώνες που έλαβε χώρα στην Ολυμπία στις 3/9/91.] Το ιδεόγραμμα αυτό σημαίνει “10 άνδρες(ή άνθρωποι)” Η λέξη διαβάζεται “U-RA-PI-JA-JO”  Επειδή στην Μυκηναική γραφή δεν γίνεται διάκριση μεταξύ του R( ρ) και  L(λ) και αποδίδεται με τα ίδια γράμματα οι συλλαβές RU  και  LU  γι’ αυτό η λέξη διαβάζεται ως U-LU-PI-JA-JO που σημαίνει “Ολυμπία”[DREES LUNWIG : DER URSPRUNG DER OLYMPISCHEN SPIELE, S 43, 1974]  Ετσι έχουμε την φράση “10 άνδρες απο την Ολυμπία” , μιά θαυμάσια έκφραση  και μιά γραπτή μαρτυρία που ήλθε να   επιβεβαιώσει ότι η Ολυμπία είναι τουλάχιστον προιστορική πόλη και αθλητικός θεσμός. Ηδη το όνομα Ολυμπία είναι μιά μικρή λάμψη μέσα στο σκοτάδι της  Αδηλης Εποχής(προιστορίας), όπου ως τώρα είχαμε σωρεία προιστορικών μύθων δοσμένων απο την Ελληνική Αρχαιολογία, αλλά καμιά  αρχαιολογική μαρτυρία. Επομένως τώρα   αναγκάζει τους ειδικούς της αρχαιολογίας, γλωσσολογίας, γραμματολογίας και ιστορίας να στρέψουν την έρευνα τους προς την Ολυμπία για να εμβαθύνουν τον ιστορικό ορίζοντα στα αθλητικά δρώμενα στο χώρο  της Ολυμπίας και σε άλλους αθλητικούς χώρους του αρχαίου κόσμου. Παρ’ όλο που η Ελληνική Προιστορική Αρχαιολογία βρίσκεται σκοπίμως στα σπάργανα, ίσως για να  μην αποκαλυφθεί όλο το βάθος της Ελληνικής Προιστορίας που ξεκινά  εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια  χρόνια πριν, όπου δειλά - δειλά έρχονται στο φως ολοένα και πιό νέα στοιχεία, όπως αυτό του “οπτού Μυκηναικού πλίνθου”. Κάτι τέτοια ευρήματα μπορούν να ανατρέψουν τις εδραιομένες δογματικές απόψεις  των αρχαιολόγων, που θέλουν οι Ολυμπιακοί ν’αρχίζουν το 776 π.χ. 

Ολα συμφωνούν ότι οι γηγενείς   κάτοικοι της περιοχής με τα ονόματα Αιγαίοι , Πελασγοί, Μυκηναίοι, Μίνωες και μετά Ελληνες που κατοικούσαν στο ευρύτερο χώρο πέριξ του Αιγαίου εδώ και εκατομμύρια  χρόνια- όπως αποδεικνύουν οι  πρόσφατες ανθρωπολογικές ανασκαφές   υπο τον Αρη Πουλιανό( άνθρωποο της Τρίγλιας, των Πετραλώνων κλπ) είχε δημιουργήσει πολιτισμό και θεσμούς, μέσα στους οποίους εντάσσεται και ο αθλητισμός και άρα και οι Ολυμπιακοί αγώνες. Επομένως δεν πρέπει να αρκεσθούν οι ειδικοί στην ανάλυση των μύθων, που κι’ αυτοί  αποτελούν  βιωμένη ιστορία, αλλά πρέπει πρέπει  να προχωρήσουν στην αρχαιολγική έρευνα εις βάθος για ν’ αποκαλύψουν την προιστορική Ολυμπία. Αυτός ο πρωτοελληνικός πολιτισμός -και όχι προελληνικό- είναι το νήμα της Αριάδνης που θα μας οδηγήσει στο σπήλαιο της  Αδήλου Εποχής  και θα την ενώσει με την Κλασσική Εποχή. Ευτυχώς που η Ελληνική γη φιλοξενεί φιλόστοργα τους διαδοχικούς πολιτισμούς (Αιγαιατικό-Κυκλαδικό, Μυκηναικό, Κρητομινωικό ,  Κλασσικό  και Ελληνιστικό )που θέλησαν να τους εξαφανίσουν μισέλληνες και απολίτιστοι   στο όνομα κάποιου ξενόφερτου θεού , ώστε να μην υπάρχει μέτρον σύγκρισης της παραφροσύνης και εγκληματικότητος τους.

 

Ο Ναός του Ολυμπίου Διός

 

Το κέντρον της Αλτεως αποτελεί ο ναός του Διός, τον οποίον οικοδόμησαν οι Ηλείοι κατά τον Ε!  π. Χ αιώνα . Αρχιτέκτων του ναού αναφέρεται ο Λίβων Ηλείος.  Πρόκειται για έναν περίπτερο ναό δωρικού ρυθμού εκ πώρου , φέρων  13 κίονες επί των μακρών πλευρών και 6 κίονες επι των βραχειών. Το μήκος του στυλοβάτου είναι 64,12 μ. Το δε πλάτος 27,66 μ. Εντός του Ναού  ίστατο το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός, έργον του Φειδίου. Β.Α του ναού ευρέθη η βάση του βωμού του Διός, έχουσα σχήμα ελλειψοειδές.

 

Περί του Διός

 

Ο Ζευς  συμβολίζει το “ζην” ή  το “ζέω”> ξεύγνυμι , εξ ου και ζεύσις, ή του δεύω  = βρέχω,  Δευς και βοιωτικώς Ζευς. Ελέγετο και Ζαν,  Δαν,  Ζας  και  Ζης. Βλέπομεν λοιπόν ότι όλα έχουν να κάμουν με την ζωήν.  Δεν είναι τυχαίον ότι ο Ζευς αλληγορείται με το “Παν” και τον Ηλιον, τον αιθέρα και άλλα   φυσικά , μεταφυσικά και ηθικά  πράγματα.  Φυσικώς έχει να κάμει με την Πρώτην Υλην, εκ της οποίας παρήχθησαν τα πάντα, και δια τούτο είπον αυτόν πατέρα Θεών τε και θνητών τε, επειδή μόνον αυτός εγέννησεν θνητά και αθάνατα τέκνα, ενώ όλοι οι άλλοι είτε μόνον θνητά είτε μόνον αθάνατα. Επίσης αλληγορείται και προς τον αιθέρα, την λεπτοτάτην και πυρώδη ουσίαν του αέρος. Δια τούτο έλαβεν σύζυγο την αδελφήν αυτού Ηρα, η οποία αλληγορείται εις τον αέρα. Υπό το πρίσμα της συγχρόνου Κβαντομηχανικής ο Ζεύς συμβολίζει το πλάσμα, ήτοι  την εν δυνάμει ενέργεια του  κενού  σύμπαντος.  Διά τούτο ήτο κύριος των αστραπών, βροντών , κεραυνών, της βροχής  και λοιπών φαινομένων. Αλληγορείται και εις τον Ηλιον και αυτή η αλληγορία εξηγεί θαυμασιώτατα την χρυσήν σειράν του Ομήρου,  ότι εν γενικαίς γραμμαίς εγνώριζον το Ηλιοκεντρικό σύστημα, το οποίον εδίδασκον ,  οι Πυθαγόρας, Αρίσταρχος, Κλεάνθης   Φρυξ, Φιλόλαος, Αναξαγόρας και Πλάτων, είκοσι περίπου αιώνες πριν απο τον  κλεπταποδόχο Κοπέρνικο.

Ζευς και Ηρα είναι οι δύο πρωταρχικές αρχές, η στατική και η δυναμική.  Η στατική θεωρείται γνωστική, μορφοποιητική. Η δυναμική αρχή χαρακτηρίζεται απο την κίνηση, την ενέργεια και την ακτινοβολία.  Ορθώς λοιπόν ο Ζευς αντιπροσώπευε τον Νόμο, την Ενότητα, το Δίκαιο και την Λογική Τάξη του σύμπαντος. Και ενώ οι  Ερμητιστές φιλόσοφοι της Κοσμογονίας υποστηρίζουν ότι η γνώση εξελίσσει τον άνθρωπο και διατυπώνουν επιστημονικές προτάσεις παραδεκτές ακόμη και σήμερον,  οι “θεολόγοι” της “Γενέσεως”  ομιλούν περί “προπατορικού αμαρτήματος”  και ότι ο άνθρωπος ημάρτησε διότι εγεύθη τον καρπόν “της Γνώσεως του Καλού και του Κακού” κ.ο.κ  Δηλαδή αν έμενον ξύλα απελέκητα θα πήγαιναν στον παράδεισο; Κατά τους Ελληνες “αυτό που θεοποιεί την ψυχή είναι η γνώσις” και πίστευον ότι “η ψυχή δεν είναι δημιούργημα, είναι καθαυτή η θεία ουσία”.

 

Το Ιερόν του Πέλοπος

 

 Προς δυσμάς δε τούτου  και βόρεια του ναού κείται το Πελόπειον, ή ιερόν του Πέλοπος, όστις ελατρεύετο  μεγάλως στην  Ολυμπία.  Υπήρξε κι’ αυτός   Ολυμπιονίκης και  ενίκησεν στον αγώνα  του βασιλέως  Οινομάου,  γενόμενος διάδοχος αυτού και βασιλεύς της Πισσάτιδος.  Το Πελόπειον έχει σχήμα ακανονίστου πενταπλεύρου, Βορείως δε αυτού σώζονται ερείπια μεγάλου βωμού, ίσως του αρχαιοτάτου της Ολυμπίας , ανήκοντος απο κοινού εις την Ηραν και τον Δία.

 

Ο Ναός της Ηρας

 

Ο ναός της Ηρας, το Ηραίον όπως ονομάζεται, κείται βορείως και πλησίον του βωμού εις τας υπωρείας του Κρονίου. Δυτικώς του Ηραίου οικοδομήθηκε μετά την μάχη της Χαιρωνείας απο τον Φίλιππο το 336 π. Χ, το κυκλοτερές Φιλιππείον, περιβαλλόμενον απο 18 ιωνικούς κίονες και περιέχον στο εσωτερικό του τους χρυσελεφάντινους ανδριάντες του Αμύντα, Φιλίππου Β! και του Αλεξάνδρου του Μεγάλου, τους οποίους εποίησεν ο Λεοχάρης . Επίσης περιέχει αγάλματα της Ευρυδίκης και της Ολυμπιάδος. Βορείως του Φιλιππείου και ΒΔ του Ηραίου  κείνται τα θεμέλια του Πρυτανείου. Ο Ηρώδης ο Αττικός κατεσκεύασεν υδραγωγείο μεταφέρων το νερό απο τον Αλφειό ποταμό  στην Ολυμπία. Την δεξαμενή δε που βρίσκεται πλησίον του Ηραίου στις υπώρειες του Κρονίου, διεκόσμισεν με ωραίες εξέδρες  με αγάλματα των οικογενειών των Αντωνίνων και  Ηρώδη του Αττικού.

 

Περί της Ηρας

 

Η Ηρα ήτο μία απο τις 12 θεότητες του Ολύμπου, κόρη του Κρόνου και της Ρέας, αδελφή και σύζυγος του Δία, βασίλισσα του ουρανού, προστάτιδα του συζυγικού βίου και του γάμου. Ητο πρόθυμη και στοργική αρωγός της γυναίκας στις δύσκολες στιγμές της ζωής της. Μιά τέτοια πανάρχαιη θεότητα, που είχε κόρη την Ειλειθυία, προστάτιδα των τοκετών, δεν ήτο δυνατόν να μην έχει εξέχουσα θέση στον Ελληνικό κόσμο και μάλιστα στην Ολυμπία, όπου οι νέοι βλαστοί  αγωνίζοντο για την νίκη και την αρετή. Είναι τόση η προσήλωση της στην ιερότητα της γυναίκας, ως μητέρας και τροφού,  ώστε δεν διστάζει να θυλάσει η ίδια τα παιδιά αντιζήλων της, όπως τον Ερμή,  τον Διόνυσο και τον Ηρακλή. Η παράδοση αναφέρει ότι όταν θύλαζε τον Ηρακλή χύθηκε απο τους μαστούς της γάλα στον ουρανό και απο αυτό σχηματίσθηκε ο Γαλαξίας. Οπως ο Δίας έτσι και εκείνη έχει θεικές ιδιότητες και είναι  πανίσχυρη φυσικά σε μικρότερο βαθμό .  . Πιστή και αφοσιωμένη σύζυγος, υποφέρει πολύ απο τα ερωτικά παραστρατήματα του Διός και οι διάφοροι μύθοι την παρουσιάζουν ζηλότυπη και εκδικητική, μάλλον αντιπαθητική, γιατί φαίνεται να μην κάνει άλλη δουλειά απο το να καταδιώκει και να βασανίζει τις θνητές ερωμένες του Δία και τα νόθα παιδιά τους. Παρ’ όλα αυτά οι αρχαίοι την θεωρούσαν ως την σοβαρότερη θεά του Ολύμπου και την τιμούσαν σε όλες τις γιορτές.  Ιδιαίτερα ετιμάτο στα Ολύμπια μαζί με τον συζυγο της Δία, διότι είχε όλα τα προτερήματα και ελαττώματα της γυναικείας φύσης.

.

Μητρώον

 

Προς ανατολάς  και βορείως του βωμού του Διός ευρίσκοντο οι βάσεις του Μητρώου, δηλαδή του ναού της μητρός των θεών. Ηδη επι Παυσανίου δεν εσώζετο πλέον το άγαλμα της θεάς. Ο ναός αυτός ήτο μικρός δωρικός περίπτερος 6 : 11 κιόνων και οικοδομήθηκε πιθανώς στις αρχές του Δ !  π. Χ αιώνος.

 

Οι Θησαυροί των Πόλεων

 

Οι θησαυροί των πόλεων ευρίσκονται στις κατωφέρειες  του Κρονίου και βορείως της Αλτεως και  εκτείνονται κατά σειράν. Μέσα σ’αυτά τα μικρά οικήματα εφυλάσσοντο μικρά αναθήματα των πόλεων. Όπως λ.χ τιμητικά όπλα, δίσκοι κλπ. Μόνον 12  εξ αυτών σώζονται σήμερον είτε τα θεμέλια , είτε τα ερείπια, όπως λ.χ των Συκιωνίων, των Μεγαρέων και της Γέλας(Κ. Ιταλίας) Κάτω απο το άνδηρον των θησαυρών ευρίσκεται σειρά βάσεων επι των οποίων ίσταντο οι λεγόμενοι Ζάνες  .  Αυτοί ήσαν χάλκινα αγάλματα του Διός κατασκευαζόμενα απο εκείνους που  υπέπιπτον σε παραβάσεις  των κανόνων των αγωνισμάτων, ως ένδειξη χρηματικής ποινής.  Προς ανατολάς ευρίσκεται η θολωτή είσοδος απο την οποίαν περνούσαν οι Ελλανοδίκες και οι αθλητές στο στάδιον.  Το στάδιον απεκαλύφθη μόνον κατά το μικρότερο μέρος. Για τους θεατές είχε τεχνικά αναχώματα στις  τρεις πλευρές, ενώ  η τετάρτη(βορεία)  αποτελείτο απο τις φυσικές υπώρειες του Κρονίου. Στο στάδιον μπορεί και σήμερον ο επισκέπτης να ιδεί τους τοίχους     της αφετηρίας και του τέρματος , μεταξύ των οποίων η αποσταση είναι 192,27 μ. Το μήκος τούτο εκαλείτο  κατά την αρχαιότητα στάδιον , διαιρούμενον σε 600 ολυμπιακούς πόδες(ισοδυνάμους προς 0,3205 μ) και ήτο εν εκ των αρχαιοτέρων μέτρων μήκους.

 

Στοά της Ηχούς

 

Νοτίως του σταδίου ευρίσκεται ο τόπος του Ιπποδρόμου, όστις έχει καταστραφεί παντελώς απο τις φερτές ύλες του Αλφειού. Η Αλτις  ετελείωνε προς ανατολάς σε μεγάλη στοά, την λεγομένη Στοά της Ηχούς , έχουσα μήκος 100 μ.   Εκτίσθη επι Μακεδονικής εποχής επί της θέσεως άλλης  παλιοτέρας στοάς  και διακοσμείται έμπροσθεν προς τα δυτικά με μιά μεγάλη σειρά αναθημάτων ή αγαλμάτων, εκ των οποίων σώζονται μόνον οι βάσεις. Η στοά συνδέεται προς νότον με διάφορους ρωμαικούς τοίχους, οι οποίοι ανήκουν ως επι το πλείστον σε οικοδομήματα ιδρυθέντα  υπό του  Νέρωνος. 

 

Το Βουλευτήριον

 

Μεταξύ τούτων και του Βουλευτηρίου εκτείνετο προς δυσμάς ο νότιος τοίχος της Αλτεως, εις τον οποίον σε μεταγενέστερους χρόνους κατεσκευάσθη μεγάλη θριαμβευτική πύλη. Το Βουλευτήριο συνίστατο εκ μικρού τετραπλεύρου μεσαίου κτιρίου και δύο πτερύγων. Στο μεσαίο χώρο συνεδρίαζε η βουλή και ορκίζοντο οι αθλητές προ του αγάλματος του Ορκίου Διός τον όρκον των. Νοτίως του Βουλευτηρίου ανεκαλύφθη στοά περιβαλλομένη εκ τριών μερών υπο διπλής σειράς κιόνων, των εξωτερικών μεν δωρικών και των εσωτερικων Κορινθιακών. Στον δυτικό τοίχο της Αλτεως, πλησίον της Ν.Δ γωνίας, υπήρχεν η επίσημος πύλη, εκ της οποίας εισήρχοντο εις την Αλτιν οι πομπές.

 

Λεωνiδαίον

 

Εξωθεν και παρά την ΝΔ. γωνία κείνται τα θεμέλια του Λεωνιδαίου .  Τούτο ήτο μεγάλο κτίριο κατασκευασθέν απο κάποιον Νάξιο ονόματι Λεωνίδη κατά το β’ ήμισυ του Δ! π.χ αιώνα, όπως φαίνεται απο ανευρεθείσα επιγραφήν.  Τούτο μετεβλήθη εντελώς στην Ρωμαική εποχή και χρησιμοποιήθηκε έκτοτε για την διαμονή των Ρωμαίων τοποτηρηρητών. 

 

Η Βεβήλωση της Ελληνικής Θρησκείας

 

Δεν ήτο δυνατόν η εβραιογενής κοσμική θρησκεία του Χριστιανισμού,  η οποία εισέβαλε και επεβλήθη δογματικά και δια των όπλων σε όλο τον Ελληνικό κόσμο να μην βεβηλώσει την ιερή γη της Ολυμπίας . Προς βοράν, αλλά δυτικά του τοίχου της Αλτεως, ευρέθη βυζαντινός ναός κατασκευασθείς επί  αρχαίου κτίσματος, το οποίον ορισμένοι θεωρούν ως αίθουσαν των ιερέων, ενώ άλλοι ως εργαστήριον του Φειδίου. Το προς βοράν συνεχές οικοδόμημα φαίνεται ότι ήτο ο θεηκολεών , δηλαδή η κατοικία των ιερέων. Προς  δυσμάς ίστατο ξύλινον ηρώον μετά βωμού. Προς βοράν συνεχίζει η παλαίστρα ,περιβαλλομένη υπό στάς δωρικών κιόνων και πάλιν προς βοράν ταύτης το μέγα γυμναστήριον, αμέσως συνεχόμενον μετά της παλαίστρας δια στοάς, φέρον δε και επι της ανατολικής πλευράς στοάν μήκους 210,51 μ  ήτις  εχρησίμευε σε περίπτωση κακοκαιρίας ως στάδιον. Στο γυμναστήριον  ,το οποίον εξετείνετο επι έν πλέον στάδιον(ήτοι 192,27μ) εγυμνάζοντο προ των αγώνων  οι προκριθέντες αθλητές ,υπό την επιτήρηση των Ελλανοδικών .

 

Το Μουσείο της Ολυμπίας

 

Πέραν του Κλαδέου π. βρίσκεται σήμερον το νέον Μουσείο, το οποίον έγινε δαπάναις του μεγάλου ευεργέτου Ανδρέα Συγγρού και περιέχει τα ανευρεθέντα απο τις ανασκαφές αντικείμενα τέχνης και κειμήλια. Εδώ λόγου χάριν βρίσκονται τα αετώματα του ναού του Ολυμπίου Διός, εκ των οποίων το μεν ανατολικόν παριστά τους αγώνες της αρματοδορμίας του Πέλοπς και του Οινομάου, το δε δυτικόν την μάχη των Λαπιθών και Κενταύρων, η Νίκη του Παιωνίου, οι μετόπες του ναού του Διός, τα πολλά χαλκώματα. Τέλος δε το ωραιότερον όλων, ο Ερμής του Πραξιτέλους, ο οποίος βρέθηκε στο Ηραίον.

 

Πέλοψ  ο ανακαινιστής των Ολυμπιακών Αγώνων

 

Πυκνή ομίχλη καλύπτει την ιστορία των δύο αυτών προσώπων.  Η Ολυμπία χρονολογείται απο της προιστορικής εποχής . Πολύ πριν απο την ίδρυση των πολιτειών της Ηλιδος και Πισσάτιδος υπήρχε κέντρον λατρείας μεταξύ του Ηραίου και του βωμού που κείται πλησίον.  Εκεί ελατρεύετο η Ρέα και ο Κρόνος, την λατρεία των οποίων εισήγαγον  εις τον ιερόν τούτον χώρον , κατά την άποψη του καθηγητού Δέρπφαιλντ, οι Καύκωνες, οι οποίοι και επι Ομήρου(ΙΔ αιών π.χ) και μετέπειτα κατώκουν στην Τριφυλία.  Η τόσο ένδοξη απο το παρελθόν επαρχία της Τριφυλίας σήμερον έχει περιπέσει σε αφάνεια, λόγω της εγκαταλείψεως της τόσο απο  το Αθηναικό κράτος, όσο και απο τους δραστήριους κατοίκους της, οι οποίοι έφυγαν διωγμένοι, λόγω της ανασφάλειας και της ανεργείας, απο την πατρίδα τους για να εγκατασταθούν στις νέες πατρίδες τους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.  Μετά απο αυτήν τηνσύντομη παρέκβαση επιστρέφουμε στην προιστορία της περιοχής. Εχουμε σε άλλο κεφάλαιο αναφερθεί στους Ιδαίους Δακτύλους και στον Ηρακλή, οι οποίοι κατά την  παράδοση  ίδρυσαν τους Ολυμπιακούς αγώνες. Ο Παυσανίας διηγείται ότι εκ Κρήτης ήλθον στην Ολυμπία οι Ιδαίοι Δάκτυλοι , εκ των οποίων ο μεγαλυτερος ονομάζετο  Ηρακλής, ο ιδρυτής των αγώνων. Βασιλεύς των Καυκώνων ήτο ο Οινομάος που είχε τα ανάκτορα του στην Πίσα, και ο οποίος ήτο το σπουδαιότερο πρόσωπον στην ιστορία των αγώνων, διότι προσεκάλει  τους μνηστήρες της θυγατρός του Ιπποδάμειας εις αγώνα αρματοδρομίας, και εφόνευε όσους αποτύγχαναν να τον νικήσουν.  Τελος όμως προσεκάλεσε και τον Αχαιόν εκ Βορείου Ελλάδος Πέλοπα να συναγωνισθούν στην αρματοδρομία δύο ίππων. Εν προκειμένω για να μην παρεισφρύσουν οι γνωστές    παραχαράξεις εκ μέρους των αμαθών ή  κακοθελητών αναφέρουμε ότι οι αρχαιότατοι αυτοί κάτοικοι της Πελοποννήσου  Αχαιοί ζούσαν και στην Βόρειο Ελλάδα. Ωστόσο απο πουθενά δεν προκύπτει ότι οι Αχαιοί ήσαν προέλληνες και  όχι  Ελληνες.   Σύμφωνα με   μιά  θεωρία και οι Αχαιοί είχαν  λατρευτικό τους κέντρον τον Ολύμπο και κατήλθαν απο την Βόρειο Ελλάδα προς νότον. Αδιάψευστη περί τούτου μαρτυρία είναι η πόλη του Αργους Ορεστικού, αλλά και της Αιανής Κοζάνης, όπου ευρέθησαν θησαυροί του Μυκηναικού πολιτισμού.  Επομένως ο Οινόμαος δεν ήτο ούτε εκ Φρυγίας, ούτε εκ Λυδίας, αλλά καθαρόαιμος Ελλην που  απελάμβανε στο όμαιμον, ομόδοξον και ομόγλωσσον της Ελληνικής φυλής. Μετά   την λαμπρή νίκη του Οινομάου επί του βασιλέως της Πίσης Πέλοπος , ο τελευταίος  του έδωσε την χείρα  της κόρης του Ιπποδάμειας και   ο Οινόμαος τον  διεδέχθη   στο βασίλειο της Πίσης.  Στο Ηραίον ανεκαλύφθησαν απο τον Δέπφαιλντ πολλά μικρά άρματα εκ πηλού ή ορειχάλκου, συρόμενα απο δύο ίππους και οδηγουμενα απο έναν αρματιλάτη, σαν αυτό που ηγωνίσθησαν οι Πέλοψ και Οινόμαος. Επίσης ευρέθησαν μικροί τρίποδες, προφανώς είναι  τα βραβεία των αρματηλατών ,τα οποία ανήκουν στην ΙΓ χιλιετία π.χ,  τρανή απόδειξη  ότι ψεύδονται όλοι όσοι εκ των συγχρόνων παραχαρακτών ορίζουν σαν ημερομηνία ενάρξεως των Ολυμπιακών αγώνων το 776 π.χ Αλλά και ο (337)      μαρτυρεί  ότι την επιμέλεια  του ιερού της Ολυμπίας  είχον οι Αχαιοί, κατόπιν οι Επειοί και κατόπιν  την παρέλαβον οι Αιτωλοί, εξεδιώξαντες τους Επειούς.

 

Η Πελοποννησιακή Αμφικτυονία

 

Υπήρχεν ανταγωνισμός μεταξύ των Ηλείων και Πισατών επί της Ολυμπίας και της τελέσεως των αγώνων και τούτο εμφαίνεται   απο το συνεργείο υφάνσεως του πέπλου της Ηρας, το οποίον ύφαινον δέκα εξ γυναίκες , αντιπρόσωποι οκτώ πόλεων της Ηλιδος και οκτώ της Πισάτιδος.  Εξ άλλου η Ολυμπία ήτο κεντρον Αμφικτυονίας των πόλεων της Δυτικής ακτής της Πελοποννήσου. Η συμμαχία αυτή δεν μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητη την Σπάρτη, η οποία  πέτυχε την σύναψη ειρήνης μετά της ¨Ηλιδος, προκειμένου να  αντισταθμίσει την ισχύ της της Πελοποννησιακής Αμφικτυονίας.

 

Ο Δίσκος της Ολυμπίας

 

Στο Ηραίο εφυλάσσετο ορειχάλκινος δίσκος, φέρων τον κανονισμό των εορτών καιώς και το όνομα του Λυκούργου δίπλα στο όνομα του Ιφίτου, βασιλέως της Ηλιδος. Ο δίσκος αυτός  επιβεβαιώνει  την σύναψη συμμαχίας της Σπάρτης μετά της Ηλιδος , η οποία εστρέφετο κατά της αντιπάλου της Ηλιδος Πίσας. Επίσης καταμαρτυρεί και το ψευδέστατο της χρονολογίας ενάρξεως των Ολυμπιακών αγώνων το 776 π.χ, ενώ όλα πείθουν ότι οι αγώνες ετελούντο εκεί απο τους προιστορικούς   χρόνους. Πάντως γνωρίζουμε ότι η 28 η Ολυμπιάδα εορτάσθηκε υπό του βασιλέως του Αργους Φείδωνος παρουσία και των Πισατών, ενώ εξ αυτών απεκλείσθησαν οι Σπαρτιάτες και οι Ηλείοι.  Η διελκυσντίδα όμως Ηλιδος και Πίσας συνεχίζεται και οσοι αγώνες  διεξήχθησαν υπό της Ηλιδος διεγράφησαν απο τον κατάλογο των Ολυμπιάδων ως “Ανολυμπιάδες”, επειδή δεν είχον τον απαιτούμενο νομικό χαρακτήρα.  Η μακροχρόνια αντιπαράθεση των δύο πόλεων τελείωσε με την καταστροφή της Πίσας υπό των ηνωμένων δυνάμεων της Σπάρτης και της Ηλιδος προ του 572 π.χ. Εκτοτε η Πίσα και άπασα η Τριφυλία ετέθησαν υπό την επικυριαρχίαν της Ηλιδος και οι Ηλείοι κατείχον με κοινή συναίνεση των Ελληνίδων πόλεων  τον ιερόν τόπον της Ολυμπίας και την διοίκηση των εν αυτή  αγώνων, αναγκασθέντες να παραχωρήσουν πλέον του ημίσεως της χώρας των στους Σπαρτιάτες το 400 π.χ  και να υποστούν ήτταν απο τους Αρκάδες μέσα στην Αλτι της Ολυμπίας το 364 π. Χ

 

Φίλιππος και Ολυμπία

 

Το 338 ο βασιλιάς της Μεκεδονίας Φίλιππος ο Β! Προέβη στην ίδρυση του Φιλιππείου της Ολυμπίας. Τα πράγματα του Ελληνισμού είχαν αλλάξει

Καλλωπισμός της Ελλάδος

Οποιος δεν ανέγνωσε τον Παυσανία, τον αληθέστερον μάρτυρα και αυτόπτην εκείνου του  του αμιμήτου και εξαισίου κάλλωπισμού της Ολυμπίας δεν μπορεί να πάρει την παραμικράν ιδέαν της φιλοκαλίας και φιλοτεχνίας των Ελλήνων.[Η Ελλάς ήτο όλη επιμελώς φιλοτεχνημένη που τίποτα δεν ζήλευε από τους κήπους  της Βαβυλώνος. Αλλού υπήρχε βωμός, αλλού Αλσος, αλλού τόπος Ιερός , αλλού κρήνη και παντού μνημεία περίτεχνα , αγάλματα και ανδριάντες και στήλες και Ναοί όλα περιποιημένα, καθαρά και καλωπισμένα Ελληνικώς. Και αν δεν πιστεύομεν τον Παυσανία μπορούμε να προσφύγουμε στον Κικέρωνα, ο οποίος γράφει ότι «εις την Ελλάδα, εις κάθε βήμα ευρίσκεις πράγμα αξιοθέατον. Βαβαίσοι Ελλάς !  πούσοι ταύτα ; τις σε κατεσπάραξε ; Τις σε απεστέρησε τα έργα των τέκνων σου ;  Τις σε κατέστησεν ερημίαν ; Ο Νέρων ήρπασε πρώτος έργα τέχνης από τους Δελφούς και από την Ολυμπία , μεταξύ δε των άλλων και τον Ανδριάντα του Οδυσσέως Οι καλλωπισμοί και  όμως  και η μεγαλοπρέπεια των αφιερωμάτων  ήτο ανυπέρβλητη εις το Μαντείον των Δελφών , αλλά και στην Ηλιδα του Ολυμπίου Διός προς τιμήν των Ολυμπιακών Αγώνων  κα την κοινήν σύνοδον των Ελλήνων.   Τοιούτους καλλωπισμούς είχαν και οι αποικίες των Ελλήνων παντού. Η Ιταλία, Σαρδηνία, Σικελία, Κυρήνη, Ιωνία, και Αιολίς μέχρι της Ηρακλείας του Πόντου. Επειδή έργον των Ελλήνων ήτο πρώτιστον και πάτριον, να καταδιώκουν και εξολοθρεύουν την αγριότητα και βαρβαρότητα. Αφιέρωναν δε τινές και τα εργαλεία αυτών , όταν δεν ηδύναντο να μεταχειρισθούν αυτά πλέον, όπως ο Κίνυρις ο Αλιεύς το δίκτυον εις τας Νύμφας.]

 ΟΙ  ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ  ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ  ΩΣ ΣΗΜΕΡΟΝ

 

 

 

 

 

 

                                  Η  ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

 

 

 

Κάθε τι μεγάλο στον κόσμο πραγματοποιείται από τους νέους. Κατά τον Ντοστογιέφσκι «κάθε γενιά είναι μια εικόνα της νεολαίας της» Ο δάσκαλος του Γένους Αδαμάντιος Κοραής τους χαρακτηρίζει ως «άνθη της φυλής». Διότι αυτοί είναι οι μεγάλοι ιδεαλιστές, οι μεγάλοι οραματιστές , αλλά και οι τρανοί ήρωες και αγωνιστές για την ανανέωση και δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, πιο τίμιου, πιο δίκαιου, πιο αληθινού. Οντως οι νέοι είναι το πιο δυναμικό στοιχείο κάθε κοινωνίας που πρωτοπορεί  στην αλλαγή, στις μεταρρυθμίσεις ή και στην ανατροπή  του συστήματος. Παράδειγμα οι τυραννοκτόνοι Αρμόδιος και Αριστογείτων , οι   σπουδαστές του Ιερού Λόχου που θυσιάσθηκαν στο Δραγατσάνι το 1821, αλλά και οι νέοι που εκτελέσθηκαν από τα Χιτλερικά στρατεύματα στην Κατοχή υπέρ της Ελευθερίας, της ηθικής και των ιδανικών.

 

Με το ρεβόλβερ και τα εκρηκτικά να αλλάξουν τον κόσμο ;

 

Αυτοί όμως οι υπέροχοι νέοι που είναι πλασμένοι για μεγάλα και θαυμαστά έργα, σήμερα πρωταγωνιστούν , όχι όλοι βέβαια, σε πράξεις απάνθρωπες, μηδενιστικές και βίαιες , επιδεικνύουν μια απαράδεκτη σκληρότητα , μια προκλητική ωμότητα, μια άκρατη επιθετικότητα  κατά του κοινωνικού συνόλου, τις περισσότερες φορές εντελώς αναίτια. Θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε «επαναστάτες χωρίς αιτία» αν δεν είχαμε και εμείς ένα μέρος της ευθύνης για αυτούς. Η βία τείνει να γίνει για μερικούς εξ αυτών σπορ. Ετσι, μια αθλητική συνάντηση καταλήγει σε αληθινό πεδίο μάχης με ανθρώπινες απώλειες, λεηλασίες, καταστροφές περιουσίας των πολιτών, πυρπολήσεις αυτοκινήτων , καταστημάτων και συλλήψεις, μια  ροκ συναυλία σε μάχη σώμα με σώμα με την αστυνομία.

Συνακόλουθα απαγωγές πολιτών, διαρρήξεις και ληστείες, συμπλοκές και χειροδικίες, μάχες συμμοριών ανηλίκων, σχεδόν φανερά εμπόριο ναρκωτικών σε κεντρικές πλατείες των μεγαλουπόλεων και σύσταση δήθεν αντι-εξουσιαστικών οργανώσεων με προφανείς σκοπούς ληστείας και δολοφονίας αθώων πολιτών. Όλα αυτά τα νοσηρά φαινόμενα αποτελούν μια αδιάψευστη καθημερινή πραγματικότητα της κοινωνίας μας.

 

Η ευθύνη των μεγάλων

 

Από την άλλη πλευρά γονείς κακοποιούν βάναυσα βρέφη και νήπια, έφηβοι συγκρούονται με τους γονείς και στους δασκάλους του, άλλοι δολοφονούν αδύναμους και ανυπεράσπιστους γέροντες γι ελάχιστες δραχμές ή ευρώ. Κάποιοι δρόμοι μεταβάλλονται σε απαγορευμένες ζώνες για τους πολίτες τις νυκτερινές ώρες, γιατί διατρέχει τον κίνδυνο η σωματική τους ακεραιότητα. Και αυτά δεν τα λέγει κάποιος άσχετο, αλλά ο διακεκριμένος γυμνασιάρχης και λόγιος …. Κανελλόπουλος . Φαινόμενα που λοιδωρούσαμε στο Σικάγο τώρα ρίζωσαν για καλά και στην χώρα των Ολυμπιακών αγώνων και της φιλοσοφίας.  Στις μεγαλουπόλεις η ζωή τείνει να γίνει αβίωτη και ο προβληματισμός και έντονη ανησυχία όλων είναι πλέον εμφανής

 

Πως ερμηνεύεται η τραγική αντινομία ;

 

Πως ερμηνεύεται από την μια να κατακτούν   Ολυμπιακά μετάλλια , να διαπρέπουν ως επιστήμονες και τεχνικοί και από την άλλη να μεταβάλλουν ολόκληρες περιοχές σε κρανίου τόπο ; Την  ευθύνη δυστυχώς την έχουμε και εμείς. Διότι όλοι εμείς  και περισσότερο οι ηγέτες αυτής  της γης  έχουμε εδώ και δεκαετίες με την αφροσύνη μας μεταβάλλει τη γη σε κρανίου τόπο. Ετσι  ώστε σε μερικές ακόμη δεκαετίες  , αν     πορευθούμε με τον ίδιο ρυθμό  καταστροφής, θα την έχουμε κάνει  αφιλόξενη για ανθρώπους και φιλόξενη μόνο στις κατσαρίδες ,   τρωκτικά και   ιούς.

 

Ο νέος δεν είναι  ούτε κακός ούτε κακός

 

Ο Σωκράτης είπε ότι ο νέος δεν είναι από την φύση κακός. Δεν είναι όμως και εξ ορισμού καλός !. Είναι απόλυτος! Και η απολυτότητα του σαν το διαμάντι, που έχει σκληρότητα και λάμψη τον κάνει να φανατίζεται και να υπηρετεί εξ ίσου το καλό και όχι σπάνια και  το κακό. Ενώ όμως έχει την δυνατότητα και την διάθεση να συμβάλλει στην ποιοτική αναβάθμιση της ζωής του, οι δομές της σύγχρονης κοινωνίας του στερούν τις δυνατότητες και τον θυμούνται μόνον σαν οπαδό, ψηφοφόρο, καταναλωτή,  ή στρατιώτη για τα μέτωπα των επιχειρήσεων.

Η σύγχρονη κοινωνία προδιαγράφει γι’ αυτόν δύο δρόμους:

1/ Να       απολαύσει την κοινωνία της Αφθονίας, αφού προηγουμένως «αγωνισθεί» σκληρά για την πραγμάτωση όλων εκείνων των ιδεολογικών υποκαταστάτων  που έχουν κατακλύσει τη σύγχρονη ζωή.

2/ Να καταστρέψει  αδιακρίτως όλες τις κοινωνικές δομές, που καταπνίγουν το δυναμισμό του  και –κατά την κρίση του-φράσσουν το δρόμο για την ευτυχία του, όπως  αυτός βέβαια τη νοεί.

 

Ο Δρόμος της Κακίας

 

Οσοι επιλέγουν το δεύτερο δρόμο , αυτόχρημα γίνονται  αρνητές όλων των στοιχείων , ακόμη και των πιο θετικών που τους πυροδότησαν οι πρόγονοι μας.  Επιδίδονται σε κάθε  λογής  πράξη βίας, με την οποία εκφράζουν την απέχθεια τους για τον  κόσμο που πύργωσαν οι προγενέστερες από αυτούς γενεές. Κτυπούν ό,τι κινείται. Λοιδωρούν τα πάντα. Απορρίπτουν συνθέμελα το σύγχρονο ιδεολογικό  και κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Ο «χουλιγκανισμός»  ως έκφραση νεανικής  εκτροπής δεν έχει μέσα του ένα στοιχείο αναδόμησης της κοινωνίας με προοπτική οικοδόμησης ενός νέου κόσμου. Είναι ένας ακραιφνής μηδενισμός.

 

Τα ΜΜΕ προβάλλουν   πράξεις βίας

 

Το παράδοξο είναι ότι τα μέσα ενημερώσεως-και ιδίως η τηλεόραση- προβάλλουν κατά κόρον τις νεανικές πράξεις βίας και ηρωοποιούν τους βιαστές και καταστροφείς.  Τούτο επηρεάζει αρνητικά το κοινό , το οποίον καταφέρεται απαξιωτικά εναντίον της νέας  γενιάς  και εκτείρει την κατάσταση της.. Αν όμως ορισμένοι νέοι παρεκτρέπονται , αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι   βρίσκονται στην ίδια μοίρα με αυτούς, όπως οι πιο πολλοί ισοπεδωτικά υποστηρίζουν. Τα Εξάρχεια , ως σύμβολο κάποιων δήθεν επαναστατημένων νέων δεν μπορούν να θεωρηθούν το σύμβολο όλων των νέων που σκληρά αγωνίζονται για τη μόρφωση, την επιβίωση και την προκοπή τους. Ο δυναμισμός των νέων πρέπει να τιθασευθεί και καθοδηγηθεί  .από την πείρα των ωρίμων.

 

Η Παιδεία συνιστά τον Πολιτισμό

 

Ο μεγάλος φιλόσοφος και ιστορικός  Οσβαλντ Σπενγκλ υποστηρίζει ότι : « Ο πολιτισμός μιάς συγκεκριμένης εποχής είναι το αποτέλεσμα παιδείας» Και αυτός είναι υγιής όταν στηρίζεται σε υγιή πρότυπα και πάνω απ’ όλα στην παράδοση  και στον Ανθρωπο. Εμείς οι Ελληνες έχουμε δεκάδες χιλιάδες χρόνια πολιτισμένου βίου και μια από τις πλουσιότερες παραδόσεις και όμως οι νέοι μας από ξενολγνεία και μιμητισμό στρέφονται σε ρηχές και ξενόφερτες παραδόσεις. Ο Κάρλ Γιάσπερ προφητικά διέγνωσε ότι τα αδιέξοδα της εποχής μας οφείλονται στην κυριαρχία της βίας και στου τρόμου, και γίνονται αρνητικά λόγω του ότι οι γέφυρες που συνδέουν το παρόν με το παρελθόν δυναμιτίζονται από εμάς και  ο ανθρώπινος βίος μετεωρείται στο κενό του αγνώστου.  Γι’ αυτό αν κάποιοι νέοι ανάβουν την θρυαλίδα, τα εκρηκτικά κάτω από τις γέφυρες είναι δικό μας έργο. Το χάσμα των γενεών δεν πρέπει να ανατιναχθεί, αλλά να γεφυρωθεί και πάλι για να υπάρξει    ομαλός βίος. Άλλοτε λέγαμε «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα» . Τώρα ισχύει και το αντίστροφο «αμαρτίες τέκνων παιδεύουσι γονείς» Όμως κατά πόσον οι γονείς είναι αναμάρτητοι για  την διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους.  Ακόμη και την γενιά του γράφοντος την διαπαιδαγώγησαν με τις Ελληνικές και πατροπαράδοτες αξίες και με το Ολυμπιακό πνεύμα. Όμως εμείς  δώσαμε αυτά στα παιδιά μας, ή τα αφήσαμε έρμαια της ξενόφερτης  και ημιβάρβαρης κουλτούρας,  χάριν δήθεν φιλελευθεροποιήσεως και κακώς εννοουμένου εκσυγχρονισμού ;  Η βία  δίκαια θεωρείται ως ένα από τα κύρια προβλήματα της εποχής μας και η οποία επηρεάζει τα μέγιστα  και τον αθλητισμό.

 

 

Τα βασικά αίτια της βίας είναι επιγραμματικά :

1/ Η κοινωνική ανισότητα και αδικία.

2/ Η αυξημένη ανεργία.

3/ Η μίμηση των σκηνών της τηλεοράσεως και κινηματογράφου.

4/  Η μανία πολλών νέων για επίδειξη , ανάδειξη και προβολή.

5/ Η δίψα για εύκολο πλουτισμό.

6/ Η ψυχοφθόρος καταλυτική επίδραση του καταναλωτικού προτύπου της εποχής μας,

7/ Η έντονη αμφισβήτηση και απόρριψη των διαχρονικών αξιών και προτύπων ,

8/ Η κοινωνική απελευθέρωση του μέσου ανθρώπου, που είχε ως συνέπεια τη χωρίς όρια ελευθερία που καταχρηστικά γίνεται  ασυδοσία και συχνά καταλήγει στην αναρχία. ,

9/ Η χωρίς όρια πολιτικοποίηση ή και απολιτικοποίηση των νέων,

10/ Τέλος και πάνω απ’ όλα η θανάσιμη κρίση που διέρχεται η σύγχρονη οικογένεια ανά τον κόσμο.

 

Τηλεόραση-κινηματογράφος

 

Τα έργα της δεκαετίας του 50 «Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα»    «Επαναστάτης χωρίς αιτία» κ. α έριξαν το πρώτο φως στο φαινόμενο της βίας που τότε πρωτοεμφανιζόταν στις ΗΠΑ. Τα οργισμένα νιάτα του 50 έσπειραν την βία και τώρα θερίζουν τον τρόμο, όπως και οι Ισραηλινοί  με την κρατική τους  βία ξεσήκωσαν την βία των Παλαιστινίων και του Ισλάμ. Σήμερα βιώνουμε τα γεγονότα της πρωτοφανούς βιαιότητος που παίζονταν στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» Τα κρούσματα της βίας εκδηλώνονται παντού στους χώρους μαζικών εκδηλώσεων. Οι αθλητικοί χώροι, οι πολιτικοί και κυρίως οι πολιτιστικές  συγκεντρώσεις με συγκροτήματα νεανικής μουσικής, ακόμη και τα σχολεία και οι δρόμοι γίνονται θέατρα βίαιων εκδηλώσεων της νεολαίας.     Βιτρίνες καταστημάτων θρυμματίζονται , αγάλματα καρατομούνται ή βεβηλώνονται με γραφίτι, αυτοκίνητα καταστρέφονται άνευ λόγου και με εκπλήσσουσα μανία. Τα όργανα της τάξεως σε πολλές περιπτώσεις-αδυνατούν να αποτρέψουν ή τουλάχιστον να ελέγξουν την άγρια  νεανική βία./ Και το πιο απαισιόδοξο είναι ότι χρόνο με τον χρόνο τα κρούσματα   αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, με συνέπεια να γίνεται δύσκολη και αυτή ακόμη η καταγραφή τους στο καθημερινό αστυνομικό δελτίο. Οι  νέοι σήμερα άγχονται από   μικρή ηλικία όχι μόνον για το μέλλον τους αλλά και  για το παρόν.  Από το Δημοτικό Σχολείο γνωρίζουν την αγωνία για την επιβίωση και τον ανταγωνισμό. Η ζωή   τους περισφίγγεται στις συντεταγμένες σχολείο-σπίτι, σπίτι –σχολείο. Ο νεανικός τους δυναμισμός συμπιέζεται , εξουθενώνεται . Το παιχνίδι των παλιών νέων είναι απηγορευμένο είδος  σήμερα  και η αλάνα της γειτονιάς έχει γίνει τσιμέντο και πολυκατοικίες. Και κάποτε όλα αυτά τα  άγχη , οι φόβοι, οι αγωνίες  και η καταπίεση του εξουσιαστικού κατεστημένου ξεχύνονται σαν πυρωμένη λάβα στην άσφαλτο και σαν από το κουτί της Πανδώρας με μια καταστρεπτική και αυτοκαταστροφική μανία , θυμό και οργή στρέφονται εναντίον των πάντων στο διάβα τους .

 

Κοινωνία που αποζητά την αναγνώριση της

 

 Είναι πιά κοινότυπο να λέμε ότι η σημερινή κοινωνία είναι μονολιθική, χρησιμοθηρική , ωφελιμιστική, απρόσωπη, μια κοινωνία ‘Τρύπιων ανθρώπων» Όμως αν τον καλοεξετάσουμε τον νέο σήμερα αποζητά την αναγνώριση και προβολή του που του έχει στερήσει η εξουσιαστική και κοινωνικοπολιτική δομή της κοινωνίας μας , της κοινωνίας των τριών ταχυτήτων, α/ εκείνη των δισεκατομμυριούχων, β/ των αστών και γ/ των φτωχών  και των ανέργων.  Και η παιδική του αφέλεια τον οδηγεί στη βία ως το πρόσφορο μέσον αγώνα για την ανάδειξη και προβολή του. Στα χέρια του η βία γίνεται πυρσός που τον φωτίζει προς στιγμήν να ξεχωρίσει από το «γκρίζο φόντο»  της κοινωνίας μας, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι αυτός ο πυρσός γίνεται μέσον αυτοπυρπόλησης του.

 

 «Μαζάνθρωποι» και «Ποίμνια»

 

 Εχει επισημανθεί από πολλούς κορυφαίους διανοητές ότι οι κοινωνικές αξίες  έρχονται και παρέρχονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα σήμερα, όπως οι διάττοντες αστέρες . Δοκιμασμένοι διαχρονικοί θεσμοί όπως η οικογένεια ,   θρησκεία και η πατρίδα αμφισβητούνται από τους λεγομένους προοδευτικούς , αλλά και τους άλλους, τους εκσυγχρονιστές. [ Εδώ ας μου επιτραπεί μια μικρή παρέκβαση. Η Ιουδαιοχριστιανική κοσμοπολιτική θρησκεία δεν είναι πατρώα θρησκεία, αλλά δια της βίας επιβληθείσα στους Ελληνες σε χαλεπούς καιρούς.  Η Ελληνική θρησκεία είναι και θα παραμείνει η Ολυμπιακή ιδεοκρατική και πνευματική θρησκεία. Ητο λοιπόν επόμενο να  αμφισβητηθεί από τους Ελληνες η Ιουδαιοχριστιανική και μάλιστα θα λέγαμε ότι άργησε επί 17 αιώνες η αμφισβήτηση της. Διότι δεν είναι δυνατόν  η πατρώα Ολυμπιακή θρησκεία, ηλικίας άνω των 45.000, που υπήρξε το φιλοσοφικό λίκνο για την ανάπτυξη του Ελληνικού Πολιτισμού, να αντικατασταθεί μονίμως από μια ξενόφερτη θρησκεία ενός κατωτέρου πολιτιστικά λαού της ερήμου.] Όμως ο θεσμός της οικογένειας και της πατρίδος δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθούν , διότι ο άνθρωπος θα καταντήσει «μαζάνθρωπος» και «ποίμνιον». Σήμερα  λοιδωρούνται και οι πατροπαράδοτες διαχρονικές αξίες στο όνομα   εισαγόμενων ιδεολογημάτων  που  ζουν όσο και τα ρόδα. Όμως οι νέοι για να «στερειώσουν» χρειάζονται  γερές άγκυρες που να τους ενώνουν με  την παράδοση και με την ιστορία μας.  Παράλληλα , χρειάζονται πίστη σταθερά-χωρίς όμως δογματισμούς- υγιείς θεσμούς, ανοιχτό το πνεύμα και κεραίες στραμμένες στο παρόν και στο μέλλον για να  διεκδικήσουν την πρόοδο. Το δέσιμο με το παρελθόν παίζει το ρόλο του φρένου ενός οχήματος , ενώ  το προοδευτικό πνεύμα παίζει το ρόλο της κινητήριας  μηχανής . Όπως  ένα όχημα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς φρένο και μηχανή , έτσι και ο άνθρωπος και η κοινωνία δεν μπορεί να πορευθεί χωρίς τον εκσυγχρονισμό που να βασίζεται όμως στην παράδοση και στην πείρα του παρελθόντος.

 

Χτυπούν στα τυφλά

 

Σήμερα μη έχοντας σχεδόν τίποτα σπουδαίο να υποστηρίξουν ή έστω να πολεμήσουν, στρέφονται βίαια σε οποιονδήποτε τους φαίνεται εχθρικός. Χτυπούν σαν ελεύθεροι σκοπευτές σε οτιδήποτε κινείται, γιατί απλά δεν έχουν ως οδηγό τους καμιά ηθική αξία. Οικογένεια , σχολείο , κοινωνία, πολιτεία τους εφοδίασαν με ένα αβυσαλέο κενό, που δεν το καλύπτει κανένα όραμα, που δεν τους αφήνει για το μέλλον καμιά ελπίδα. Για πολλούς η βία γίνεται ένα είδος ψυχαγωγίας και μάλιστα ανέξοδης. Συγκεκριμένα , πολλοί δεν πηγαίνουν στους αθλητικούς χώρους για το παιχνίδι, αλλά για να δημιουργήσουν ταραχές, εμποδίζοντας έτσι τους νέους που θέλουν να αθληθούν. Συχνά οι ποδοσφαιρικοί αγώνες μετατρέπονται σε αγώνες ‘κατς’ , που παίζεται στις κερκίδες των γηπέδων. Όχι σπάνια βλέπουμε παίκτες , δημοσιογράφους και αστυνομικούς να έχουν στραμμένη την πλάτη στον αθλητικό χώρο και τα μάτια στις κερκίδες.

 

Το Σχολείο χωλαίνει

 

Οσο κι’ αν φαίνεται υπερβολικό και το σχολείο έχει κι’ αυτό μεγάλο ποσοστό ευθύνης  για  την σημερινή κατάντια των νέων και την βία. Τα άθλια εκπαιδευτήρια, ή έλλειψη χώρων άθλησης,   η έλλειψη πολιτιστικών εκδηλώσεων, η ανεπάρκεια και συχνά η ακαταλληλότητα των δασκάλων, η μαζοποίηση των μαθητών, η αδυναμία της Πολιτείας να τους παράσχει μια σύγχρονη Παιδεία προσαρμοσμένη στις ανάγκες της εποχής, αλλά και να καλλιεργήσει τις ψυχές τους με ανθρώπινο πρόσωπο, κάνουν τους νέους να βλέπουν το σχολείο σαν κάτι ξένο γι’ αυτούς , σαν φυλακή, σαν ένα χώρο που τους βασανίζει. Ετσι ο νέος δεν δημιουργεί ψυχικό δεσμό με το σχολείο και τον δάσκαλο , όπως συνέβαινε  στην αρχαία Ελλάδα ή σε παλιότερες εποχές. Η έλλειψη από τα διδασκόμενα μαθήματα της Μουσικής και επαρκών χώρων άθλησης επηρεάζει αρνητικά την ψυχή των νέων.

 

Ανεργία ο «καρκίνος» της κοινωνίας

 

Η ανεργία στρέφει αρκετούς νέους στη βία. Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι είναι σήμερα άνεργοι και άρα η στρατιά για την στρατολόγηση  των επίδοξων αναρχικών. Νέοι με προσόντα αγωνίζονται για μια θέση εργασίας. Η Πολιτεία με την απρογραμμάτιστη κακή οικονομική πολιτική της , το μόνο που προσφέρει  σ’ αυτούς , είναι μια θέση στην ουρά για κάρτα ανεργίας. . Η ανεργία συνθλίβει τα όνειρα των νέων, διότι αληθινά ελεύθερος και ανεξάρτητος είναι εκείνος που μπορεί να συντηρεί τον εαυτόν του και την οικογένεια του. Ο  νέος αποκομμένος από την γη και την μικροεπιχείρηση και τα χειρονακτικά και κατώτερα επαγγέλματα, συνοστίζεται συνεχώς προς το δημόσιο για μια θέση στον ήλιο. Η ανεργία οδηγεί τους νέους στην απόγνωση , κι’ αυτή   στη βία,   στα ναρκωτικά και  τέλος στο έγκλημα και την κομπίνα.  Οι πιο καλοί στρέφονται προς την μετανάστευση, ενώ οι πιο πολλοί γίνονται φόρτωμα στους γονείς τους με ό,τι αυτό συνεπάγεται .  Εδώ βλέπετε ότι το πνεύμα   είναι εν «επαρκεία»-τρομάρα μας- και  δεν έχει αξία.

 

 Οικογένεια το πρωταρχικό κύτταρο της Κοινωνίας

 

Η οικογένεια είναι σήμερα ένας από τους κύριους παράγοντες για την έξαρση της βίας των νέων, διότι δεν επιτελεί πλέον τον σκοπό της     διαπαιδαγωγήσεως των τέκνων. Το έργο αυτό το έχει εναποθέσει κυρίως στην ψυχοφθόρα τηλεόραση και στα θεάματα που διαδίδουν τη βία και το έγκλημα. Η αλλαγή του προτύπου ανατροφής των νέων επί το δήθεν «φιλελεύθερον» οδήγησε την Ελληνική κοινωνία στην παρακμή, διότι έπαψε να γαλουχεί  τους νέους με βάση τις Ελληνικές διαχρονικές αξίες, του μέτρου, της τιμιότητος, της συνέπειας, της σεμνότητος, , της φιλαλήθειας-ευθύτητος, της εργατικότητος, της καθαριότητος, της αγάπης και τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, της ανδρείας,  γεναιότητος και φιλαλληλίας  και τέλος της φιλοπατρίας. Οντως η κρίση της σημερινής οικογένειας είναι κατά τους διαπρεπέστερους  κοινωνιολόγους η μεγαλύτερη αιτία  της αυξήσεως των κρουσμάτων βίας. Την κρίση αυτή επιβεβαιώνουν η κάθετη αύξηση των διαζυγίων, η εγκατάλειψη της οικογενειακής εστίας από τον πατέρα ή την μητέρα, η έλλειψη ψυχικής επαφής μεταξύ των συζύγων ή των εφήβων, η αδυναμία  ή η αδιαφορία τους για την επιμελημένη αγωγή και μόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού και γενικότερα η έλλειψη του ηρέμου και γαλήνιου οικογενειακού περιβάλλοντος. Τούτο έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να μένει  έκθετο και να γίνεται έρμαιο όλων των κακών κοινωνικών  επιδράσεων. Στην έλλειψη αγάπης απαντούν με οργή, μίσος και πράξεις βίας. Ο θεσμός της οικογένειας  αληθινά συγκλονίζεται . Οι έφηβοι που μάχονται  τον εαυτόν τους και ξεσπούν σε βίαιες πράξεις δεν έχουν νιώσει τη σταθερότητα και την ασφάλεια  των οικογενειακών δεσμών . Κυρίως δεν έχουν    γνωρίσει την αγάπη, γι’ αυτό και δεν  είναι σε θέση να αγαπήσουν όχι μόνον τους άλλους αλλά και τον ίδιο τον εαυτόν τους.

 

Η Καταναλωτική Κοινωνία

 

Πέραν της ευθύνης της οικογένειας υπάρχει μεγάλη ευθύνη και στην κοινωνία. Ποιο είναι το κυρίαρχο πρότυπο της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας ; Ο νέος θέλει πολύ σύντομα να αποκτήσει άφθονα χρήματα –ανεξάρτητα αν έχουν αποκτηθεί με νόμιμα ή  ανέντιμα μέσα- και να απολαμβάνει  τη ζωή του χωρίς αναστολές ή ηθικούς ενδοιασμούς. Θέλει να τύνεται μόνον με επώνυμα ρούχα, να κινείται με ααυτοκίνητα πολυτελείας  ή με λήαρ τζετ, να κάνει διακοπές σε κοσμικά θέρετρα , να είναι αδίστακτος, άφιλος, χωρίς συναισθήματα και να εδιαφέρεται απολκειστικά και μόνον για το ατομικό του συμφέρον, την προσωπική του ανάδειξη και την κοινωνική του προβολή. Αυτό είναι το πρότυπο του σημερινού νέου,  που θεοποιεί το χρήμα και το θεωρεί «μέτρον πάντων των ανθρώπων» και όχι ο Ανθρωπος. Κάποιοι απ’ αυτούς ταν βλέπουν να ην ευοδούται  ο στόχος τους , δεν διστάζουν να καταφύγουν ακόμη και στη βία και σε εγκληματικές πράξεις με την πλάνη ότι μέσω αυτών θα τους προσεγγίσουν. Οι νέοι έμαθαν-ή και τους μάθαμε εμείς οι μεγαλύτεροι- να παίρνουν και όχι να προσφέρουν, να έχουν μόνον δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις προς την οικογένεια , κοινωνία και προς τον ευατόν τους,  να κατηγορούν και όχι να μοχθούν, να απορρίπτουν τα πάντα , χωρίς όμως να κάνουν αυτοκριτική.  Εμαθαν να ζουν για τα υλικά αγαθά σε ένα κλίμα αμοραλιστικό , χωρίς οράματα και ιδανικά, με πρότυπα ζωής υλιστικά που προωθούν έντεχνα την κατανάλωση , αλλά όχι και το ευ ζειν.  Το  χειρότερο είναι ότι στο κυνήγι της υλικής απολαύσεως , χάνουν την πνευματική ζωή και δεν έχουν το χρόνο για σκέψη και αυτοσυγκέντρωση. Η ωφελιμιστική μας κοινωνία έχει τεράστια ευθύνη  για τον αποπροσανατολισμό των νέων. Διότι ενώ αυτή ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου στη νεανική παρεκτροπή, αυτή   τιμωρεί αμείλικτα τους νέους  εκείνους που υπερβαίνουν τα εσκαμμένα.

 

Εξανθρωπισμός της Κοινωνίας- Νομοκρατία

 

Ο ευδαιμονισμός και η ευζωία των νέων θρυμματίζει  τις ηθικές αναστολές , απομακρύνει το νέο  από τα υψηλά ιδεώδη και τα αγνά ιδανικά-μεταξύ των οποίων και τον αθλητισμό- και ανοίγει συχνά την κερκόπορτα που οδηγεί στη βία , στη σύγκρουση των ανθρώπων  με το συνάνθρωπο , στην εξαχρείωση  και την απανθρωποποίηση του σύγχρονου πολιτισμού. Ολοι συμφωνούν ότι η κοινωνία μας πρέπει να μετατραπεί σε μια πολιτισμένη και ευνομούμενη κοινωνία. Διότι δεν μπορεί στην εποχή των κομπιούτερ και του αυτόματου προγραμματισμού να αγνοούνται οι νόμοι της κοινωνίας από ολίγα άτομ. Η  βλάβη που μπορεί να προκύψει από τις φοβερές δυνάμεις που χειρίζεται σήμερα το ανθρώπινο γένος είναι όλεθρος και πυρηνική καταστροφή. Επομένως πρέπει να περάσουμε στην Κοινωνία της Νομοκρατίας , όπου οι πάντες θα πρέπει αυτοπροαιρέτως να σέβονται και να πειθαρχούν στους νόμους.

 

            Η Απάτη στα Γήπεδα

 

Θα αναφέρουμε ένα απτό παράδειγμα από την Ολυμπιάδα των Αθηνών. Ενώ από τη μια μεριά ο γάλλος υπουργός των σπορ, JEAN-FRANCOIS CAMOUR,) απειλεί με  σκληρές τιμωρίες και αποκλεισμό από την Ολυμπιάδα εκείνων των αθλητών με ντόπινγκ και επίσης εκείνων των αθλητών που εξετάζονται με την υποψία του ντόπινγκ, από την άλλη μεριά οι ΗΠΑ θέλουν να κερδίσουν τόσα πολλά μετάλλια, όσο ποτέ πρότερο. Οι Γερμανοί επίσης ονειρεύονται την Τρίτη θέση στην κατοχή των μεταλλείων. Αλλά, όπως μεταδίδουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πολλά νέα διαφοροποιούμενα ναρκωτικά παραποιημένων φαρμακευτικών ουσιών σχεδιάζουν τώρα στις ΗΠΑ, μόνο και μόνο για να αποφύγουν από τα προσιτά καθιερωμένα τεστ και η υποψία είναι μεγάλη, ότι υπάρχει μία συμβίωση μεταξύ σπορ, εμπορίου  και απάτης. Εδώ καλείται τώρα η Αθήνα να εφαρμόσει εξονυχιστικούς ελέγχους και να καθιερώσει έναν καινούργιο κατευθυντήριο κώδικα της ολυμπιακής άμιλλας και του ολυμπισμού. Μέσα σ’ αυτό το αλλοπρόσαλλο κλίμα την πλήρωσαν οι δύο κορυφαίοι  ολυμπιονίκες μας Κεντέρης και Θάνου, θύματα αμφότεροι του σαθρού και παρακμιακού συστήματος .  Αντί για την προώθηση των καλύτερων αθλητών, είναι τώρα στην ημερήσια διάταξη οι καλύτεροι γιατροί και οι εναλλακτικές φαρμακευτικές ουσίες. Οι αγνοί αθλητές έχουν ήδη απατηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Muscle beach- είναι η Μέκκα της αμερικανικής διπλής ηθικής, βλέπε: DIE ZEIT, 22.01.2004, 

                   Η Βία στα Γήπεδα

       Το κακό αρχίζει από την ανατροφή των παιδιών μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό και εξοντωτικό  περιβάλλον, ενώ θα έπρεπε από το σχολείο και το σπίτι και εν συνεχεία   στην κοινωνία να διδάσκονται  για να  ζήσουν αρμονικά    σε ένα συναγωνιστικό περιβάλλον. Τούτο σημαίνει ότι ο ένας θα πρέπει να βοηθάει τον άλλον για ανέλθουν όλοι μαζί, αν έχουν τα φυσικά , ηθικά και πνευματικά προσόντα. Αυτό είναι το ομαδικό πνεύμα που ενσαρκώνουν τα ομαδικά αγωνίσματα και κάθε σοβαρή ανθρώπινη προσπάθεια.  Αν το σύστημα μας ήτο αξιοκρατικό θα παραδεχόταν ο καθένας τον καλύτερο του και θα προσπαθούσε να τον μιμηθεί, αντί να τον μισεί και να θέλει να τον εξοβελίσει από το χώρο του. Αν τα παιδιά μάθαιναν από μικρά το «έυ αγωνίζεσθαι» αντί του «πολεμάτε αλλήλους» τότε η κοινωνία θα ήτο καλύτερη. Η επιτυχία του ενός πρέπει να είναι και επιτυχία του άλλου. Αλλά  πρέπει να ανεχόμαστε και  την αποτυχία σαν μια αφετηρία ή και πρόκληση για ένα καλύτερο ξεκίνημα, ώστε να επιτύχουμε την επομένη φορά , αφ’ όσον διορθώσουμε τα σφάλματα  μας και  βελτιώσουμε τις επιδόσεις  μας,  με   κόπο,   μόχθο και προσπάθεια. Ιδιαίτερα στον τομέα του αθλητισμού όπου δεν περνούν οι απάτες –με εξαίρεση το ντόπιν που πρέπει να εξοβελισθεί από τον αθλητισμό- οι νέοι θα πρέπει να διαπαιδαγωγηθούν στο «εύ αγωνίζεσθαι » όχι μόνον στον αθλητικό στίβο αλλά και στο στίβο της ζωής. Το σημερινό μοντέλο ανταγωνιστικής  κοινωνίας , όπου κυριαρχεί η βία  και η δύναμη του ισχυροτέρου,  πρέπει να δώσει τη θέση του  σε ένα νέο τρόπο ζωής  που θα είναι πιό ορθολογιστική, πιο ειρηνική , πιο  ισορροπημένη και πιο ασφαλής

 

 

 

Εποχή συγχύσεως ,  παρακμής και Ύβρεως

 

Οι νέοι έχουν ριχτεί σε λυσσαλέο αγώνα για τεχνολογική ανάπτυξη και ξέχασαν την σπουδαιότητα της Αρετής και της πνευματικότητος. Ο πλουτισμός και η ανάπτυξη συνεπιφέρουν την αλαζωνεία  και αντιπνευματικότα ,  που αγκαλιάζει σήμερα το σύνολον σχεδόν της κοινωνίας μας . Σε μια τέτοια δραματική φάση η ψυχή του ανθρώπου και της κοινότητος , χάνει τον προσανατολισμό της και οδεύει προς την Υβριν. Ο άνθρωπος ζει τον εκφυλισμό του παλαιού που παραπαίει,   χωρίς όμως να έχει βρει ακόμη το νέο πρότυπο. Για να συρρικνωθεί η βία, παρακμή και βαρβαρότητα   πρέπει να ενεργοποιηθεί προσωπικά το άτομο και συλλογικά η Πολιτεία, για να οικοδομηθεί ο νέος δίκαιος, ενάρετος, αγαθός, πνευματικός, πλούσιος και πολιτισμένος  κόσμος. Για να βρούμε όμως  τον σοφό δρόμο  του μέλλοντος πρέπει να στραφούμε  στην αρχή του πολιτισμού, στο αρχέτυπο  του ανθρώπινου είδους . Να ερωτηθούμε . Τι είναι ο Ανθρωπος ;Κι’ αυτό θα το βρούμε μέσα στον Ελληνικό Πολιτισμό. Κανείς δεν πρέπει να μείνει απαθής στο χτίσιμο της Νέας Κοινωνίας της Γνώσεως και προ παντός οι νέοι που τους αφορά άμεσα και επιτακτικά. Ετσι θα επιτευχθεί ο εξανθρωπισμός της κοινωνίας μας.

 

Μέτρα Εξανθρωπισμού

 

Ας ενθαρρύνουμε τους νέους στα πρώτα τους βήματα. Ας τους αγκαλιάσουμε , ας προσπαθήσουμε να κάνουμε καλύτερη τη ζωή τους, για να μπορέσουν μια μέρα να μας πουν το «άμες δε γεσόμεθα πολλώ κάρονες» Προς τούτο πρέπει να ληφθούν τα εξής μέτρα:

 

1/ Όπως βλάπτει η παντελής έλλειψη αστυνόμευσης , έτσι βλάπτει και η επέκταση της  αστυνόμευσης σε βάρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

2/ Να δοθούν αξίες ,  ιδανικά , ηθική πνοή, στόχοι, νέα πρότυπα και προοπτικές στους νέους. Χωρίς αξίες η ζωή δεν έχει αξία

3/ Να  γίνει ανθρωποκεντρική Παιδεία  με την καλλιέργεια των κλασσικών σπουδών . Ετσι θα αναδειχθούν τα υγιή πρότυπα ζωής για τους νέους, που θα θέτουν το «εύ ζειν» υπεράνω του «ζειν» στη χαμωζωή. Για να μπορούν να δουν τον συνάνθρωπο τους ως συναγωνιστή και όχι σαν εχθρό και ανταγωνιστή.

4/ Να εισαχθεί η εκμάθηση της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης.

5/ Η παροχή ίσων ευκαιριών με αξιοκρατικά κριτήρια και το  σταμάτημα της ευνοιοκρατίας, οικογενειοκρατίας και κομματικής πελατείας. Τότε και η βία θα μειωθεί σημαντικά.

6/ Να ενεργοποιηθεί το Σπίτι και το Σχολείο προς την κατεύθυνση της συρρικνώσεως του φαινομένου της βίας.

7/ Η Πολιτεία να προστατεύσει την νεολαία από τη φθοροποιό δράση των ΜΜΕ και του θεάματος και να εφαρμόσει   πιστά το Νόμο προς πάσα κατεύθυνση.

8/ Να ενθαρρύνει και διευρύνει η Πολιτεία και η κοινωνία   τη συμμετοχή των νέων στα κοινά και να τους δώσει στοργή και συμπαράσταση που τους έχει στερήσει.

9/ Να λάβει μέτρα για την επίλυση του μεγάλου προβλήματος της Ανεργίας και υποαπασχόλησης.

10/ Να ασχοληθεί η Πολιτεία  και η κοινωνία με το μέγα θέμα των ναρκωτικών ουσιών , δίδοντας ως υποκατάστατο στους νέους

   ευκαιρίες αθλητικής, κοινωνικής και πολιτιστικής δράσης  και δημιουργίας.

            11/ Να σταματήσουν τα ΜΜΕ να δίνουν στους νέους τα  πρότυπα ήρωος χωρίς ηρωικό ήθος και ηρωική δράση.

            12/ Να γίνει αρτιότερη η λειτουργία του θεσμού της Δικαιοσύνης, ώστε να γίνεται σωφρονισμός των νέων με την ένταξη τους στην κοινωνία, και όχι το σωφρονιστικό μας σύστημα να γίνεται φυτώριο νέων εγκληματιών.

            13/ Εμείς οι μεγαλύτεροι αφού κάνουμε την αυτοκριτική μας να εγκαταλείψουμε την ανοχή και τις υπερελευθερίες που δώσαμε στους νέους , με αποτέλεσμα την αποθράσυνση τους.

14/ Να χτυπηθεί το φαινόμενο της υιοθετήσεως ξενόφερτων ψυχοφθόρων  αντιανρώπινων προτύπων-και ιδιαίτερα Αμερικανικών - τα οποία έχουν αποδειχθεί επιζήμια για τον άνθρωπο και την κοινωνία .

15/ Να γίνουν αθλητικά στάδια, πολιτιστικά κέντρα, βιβλιοθήκες, μουσικές λέσχες, μουσεία κ. α για να διοχετεύεται δημιουργικά ο δυναμισμός των νέων.

 

Από Μηχανής Θεός ο Ελληνισμός

 

Εμείς την δημιουργήσαμε αυτή την κοινωνία και εμείς μπορούμε να την αλλάξουμε. Ας είμαστε όμως ρεαλιστές . Σήμερα υπάρχουν και αξιοθσύμαστοι νέοι που διαπρέπουν σε παγκόσμιο επίπεδο σε όλους τους τομείς δράσεως στην επιστήμη,   τεχνολογία ,   γράμματα ,   τέχνες και στην επιχειρηματικότητα. Κανείς θεός δεν θα κατέβει να την αλλάξει, παρά μόνον  αυτοί οι ίδιοι , αλλά και εμείς οι ωριμότεροι, αν ενεργοποιηθούμε όλοι. Εδώ στην Ελληνική γη φύτρωσαν οι πρώτες Αξίες για την ζωή και τον άνθρωπο. Ας ψάξουμε λοιπόν να τις βρούμε και να τις αναδείξουμε και πάλι . Η «τριμερής φιλία» του Πυθαγόρα, δηλαδή η αγάπη του θεού προς τον άνθρωπο, του ανθρώπου προς τον θεό και την Φύση και όλων αυτών μεταξύ τους θα δώσει την λύση στα σημερινά προβλήματα. Αρκεί να αναφανεί μια έντιμη και Ελληνοπρεπής πολιτική ηγεσία με βούληση , ώστε να γίνει πραγματικότητα το όνειρο όλων των νέων. Το Ελληνικό πνεύμα σήμερα ξεπροβάλλει και πάλι σαν η μοναδική  διέξοδος  για την διατήρηση της Ειρήνης , της παγκόσμιας συνεργασίας και της ισορροπίας στον πλανήτη, και όχι ο πόλεμος που θα φέρει τον όλεθρο και την οικολογική και πυρηνική καταστροφή.